Knights of the Pearls

Ludmilla Lammers, Heerhugowaard 

Home
Even voorstellen
Laatste nieuws
Rasinfo
Onze honden
Pups
Foto's
Training
In memoriam
Literatuur
Links
Contact
DARF verkoop
Nieuws 2018 Nieuws 2016-2007      
Belevenissen 2018 Belevenissen 2016-2007      
           
   
18-11-2018
Veelzijdige Bofferd


In gedachten zie ik hem hier nog zitten, toen Bofferd nog een Bofferdje was. Vr de maaltijd graag breeduit op zijn rug liggend, om lekker te kroelen. Geen tijd verspillend aan nodeloos opgewonden wachten op dat wat komen gaat. Dat was ook niet nodig, want hij zorgde er (net als mama Daantje) voor paraat te zitten zodra de maaltijd opgediend werd, eerder is zinloos.
Vergelijkbaar met zijn gedrag rondom loopse Jip: zeer genteresseerd, maar geen drukte voor dag 10.
Rustig observerend als er iets was wat hij nog niet kende, om als eerste van de partij te zijn als het van dichtbij te onderzoeken was: zijn kop kalm kunnen houden, maar zeker niet het onbekende schuwend.
En met onderling balspel absoluut geen ruzie willen, maar wl de bal weten te bemachtigen en behouden, zelfs t.a.v. grote honden.
Ik heb nog altijd een zwak voor die jongen, 'Knights of the Pearls By Daantje', stomweg omdat hij zo op z'n mama lijkt. Daarom moest ik zo enorm lachen toen ik vanmiddag een nieuwe foto serie van Bofferds baasjes ontving waarop hij afwisselend super zoet voor zich uit keek en zeer vurig op zij. Ik durf er wat om te verwedden dat hij een vogel in het vizier had!

  

 
12-11-2018
HD onderzoek Tjebbe

Met de eigenaren van de Knights of the Pearls puppy's heb ik afgesproken dat ze hun hond op de leeftijd van 12-18 maanden laten screenen op HD. Niet alleen in het belang van de individuele hond, maar zeker ook om de gezondheid van het ras te bewaken, t.b.v. onze toekomstige Flatcoated!

Daarom is vorige week Pien met Tjebbe ('reutje groen') naar Dierenkliniek den Heuvel (in Best) geweest. Met toestemming van Pien, deel ik hier haar verslagje van Tjebbes HD onderzoek.
Voor mijzelf is het een kado te lezen hoe ontzettend er genoten wordt van wie Tjebbe is en hoe goed de vriendschap voelt. Voor de mensen die het HD onderzoek nog voor de boeg hebben is het misschien fijn om te lezen hoe het in z'n werk gaat.

"(...) Ik was zo trots op Tjebbe. Hij was zijn overenthousiaste zelf, toen we daar aankwamen, en de dierenarts twijfelde hardop of dit zonder sedatie ging lukken. Ik had er alle vertrouwen in (wellicht wishful thinking door de lange rit?😜). En we gingen het natuurlijk proberen!
De dierenarts en een stagiaire waren heel relaxt en gedroegen zich precies goed naar Tjep toe. Weinig oogcontact maar wel met woordjes en kleine aanrakingen af en toe contact maken. Toen de screening begon kende hij ze dus al een beetje, maar werd niet uitgelokt om heel druk te doen. Hij werd in het bakje gelegd, ik ondersteunde zijn kop en aaide op aanwijzing van de da zijn borst (die van Tjebbe h!). De stagiaire hield hem bij zijn schouders stil en de arts stond bij de achterpoten. Eerst (echt maar een paar seconden) was Tjebbe wat aan het wrikken, maar ineens zei de dierenarts "Hij geeft zich over". Hij kon toen makkelijk de achterpoten strekken, checken of hij recht lag, de foto maken, checken of hij nog recht lag, en klaar was het!
Ik was zo trots op Tjebbe, ik voelde hoe hij het ineens gewoon volledig vertrouwde (als jullie het allemaal zo normaal vinden, vind ik het ook wel ok). En toen hij weer op de grond stond, hoefde hij zelfs nauwelijks te schudden. Zo relaxt!
De foto zag er prima uit, en ik denk dat de arts bij het versturen naar de RvB ook moest aangeven wat de omstandigheden tijdens de screening waren, want hij selecteerde rustige hond. We moesten er allemaal om lachen. Onze mega-Pipo Tjep was echt een rustige hond geweest!
Ik vond het erg ontroerend, Tjebbes vertrouwen in de situatie, en hoe we samen een soort eenheid vormden. Die kop in mijn hand, helemaal relaxt, echt bijzonder!
Daarna afgerekend en nog even kort daar vrolijk rondgewandeld en weer heel trots naar huis gereden.
De dierenkliniek en arts vond ik top!
Liefs, ook van onze volwassen chillkees Tjebbe (...)"

Dikke kus voor Tjebbe en jullie, lieve Pien & Johan!
|

Edit: Tjebbes HD screening is beoordeeld met HD-A, zonder botafwijkingen, met een maximale Norbergwaarde en goede aansluiting!

 

26-10-2018

Maartje - 'Flat Castle's Zera Fun and Run'

10 januari 2009 - 26 oktober 2018

De eetlust van Maartje verslechterde de afgelopen tijd per dag. Toen ze de zelf samengestelde maaltijden waar ze zo dol op was niet meer lustte en ook de diverse soorten kvv niet meer, kocht ik blikjes Hills AD. Deze zijn speciaal voor herstellende dieren met weinig eetlust. En dag vond ze het heerlijk, al at ze ook daarvan met mate, maar daarna nam ook het plezier in deze voeding in rap tempo af.
Dinsdag belde ik de dierenarts (Annemieke uit Sleeuwijk) die me eerder in deze geschiedenis al zo goed geholpen had met duidelijke informatie en die qua normen t.a.v. een Maartje-waardig leven helemaal overeen komt met de mijne. Zo'n arts was belangrijk, want mijn hart wil 'rekken', maar mijn hoofd wil haar werkelijk lijden besparen. Wat doe je als je hond in een losloop gebied nog enorm plezier maakt, maar niet meer zelf eten wil..?
Na een goed gesprek bood ze me aan Maartjes bloedwaarden te controleren: waren die niet goed, dan was de situatie duidelijk. En wat als ze wl goed zijn..? Dat leek me een lelijk probleem, maar een check bij de arts leek me toch helpend. Ze maakte diezelfde middag nog ruimte voor ons.
De arts stelde vast dat de tumor in de bek idd sinds de biopt in juni niet gegroeid was en de lymfeklieren ook niet pasten bij de ontwikkeling zoals je die 4 mnd. na diagnosticering zou verwachten. De bloedwaarden waren ook nog prachtig! Middels echo werd echter een duidelijk afwijkende milt gezien, een orgaan waar een mastocytoom vaak naar uit zaait. Die was 4 maanden geleden nog normaal geweest en kon de huidige klachten goed verklaren. Het verloop riep echter wel vragen bij haar op die ze wilde laten beantwoorden door de oncoloog. In afwachting daarvan kreeg Maartje tabletjes mee tegen misselijkheid, op hoop van zegen.
Woensdag sprak ik de oncoloog van de Universiteitskliniek. Inmiddels at Maartje helemaal niets meer vrijwillig, geen hap. De oncoloog bevestigde dat het niet gebruikelijk is dat het oorspronkelijke gezwel en de locatie waar het als eerste naar uitzaaide niet actief zijn, maar elders de tumor wel toe slaat, maar dat het wel soms gebeurd. Ze stelde voor Maartje te behandelen met anti depressiva, die werken soms eetlust opwekkend. Dit middel kent echter grote kans op (hevige) bijwerkingen, dus zelf stond ik hier niet positief tegenover.
Donderdagochtend sprak ik opnieuw de dierenarts. De tabletjes die ze dinsdag mee gaf tegen misselijkheid hadden nog geen enkel resultaat gegeven, Maartje at niets vrijwillig en zelfs beloningen tijdens een wandeling, onder invloed van "ik ook" gevoelens, spuugde ze na aan nemen op de grond. Wat doe je als ze nog zo'n lol heeft, zo'n pret.. maar zich zo beroerd voelt dat alle eten haar tegen staat..??
Dierenarts Annemieke was dapper genoeg om me haar visie te geven: Als we de milt verwijderen is het de vraag of ze haar eetlust terug krijgt en we weten niet waar de tumor allemaal nog meer zit. Ook is de kans groot dat die nu elders snel actief wordt. Is het eerlijk naar Maartje om dit nog te ondergaan? Nee, dat ben ik verstandelijk helemaal met haar eens, ik koos in juli niet voor niets voor het pad dat we ingeslagen zijn. Maar waar trek ik dan de grens? Als ze nog wel 2 uur plezier heeft als ze eenmaal in leuk losloopgebied is, met de bal en haar maatjes, maar thuis alleen maar slaapt en niets lust.. Er zijn diverse krachtiger anti-misselijkheids tabletten, met hoger risico op bijwerkingen. Daar zou ik voor kunnen kiezen legde dierenarts Annemieke me uit, maar zelfs als het werkt zou het slechts het symptoom bestrijden terwijl de tumor in haar lichaam verdere schade zou veroorzaken, met alle gevolgen van dien. Annemieke stelde precies de vraag die ik nodig had: wil je door tot ze zich zo beroert voelt dat niets haar nog blij maken kan? Nee, dat wil ik niet, die allerlaatste loodjes bespaar ik haar liever. Natuurlijk zou die situatie het voor mijzelf makkelijker maken, maar voor Maartje is het fijner als we niet afwachten tot de klachten nog verder toenemen.
Een Maartje die niet wil eten, niet met iedereen wil spelen (zelfs nauwelijks met haar best vriendinnen), moe is.. Het is welletjes meisje..
Ik verzamelde moed en belde de dierenarts in deze regio, waar ik woensdag voor een voorgesprek geweest was over eventuele euthanasie (thuis). We spraken af voor de volgende middag, vrijdagmiddag, want ik wilde voorkomen dat Maartje in het weekend in een spoed situatie terecht zou komen. En haar een paar dagen langer bij me houden was welkom uitstel voor mij, maar wat wilde ik dan nog doen? We hebben de afgelopen 4 maanden zo veel gedaan samen, alle dagen groot feest gevierd, er was helemaal niets wat ik daaraan nog kon toevoegen.
Jankend liep ik door de supermarkt, was er dan helemaal NIETS waarmee ik haar nog even kon verwennen? Na eindeloze rondjes langs de schappen gokte ik op een gedroogde kipfilet snack, passend bij de smaken waar ze de afgelopen weken nog even belangstelling voor had. Het was in de roos! Ze heeft zo waar gesmikkeld!! Kalm maar met veel plezier. Wat een kado om haar nog even te kunnen verwennen!
Ik legde mijn matrasje beneden en daar hebben we onze laatste nacht samen door gebracht. Niet als anders wanneer ze op bed mag, heel veel rustiger, maar dicht bij elkaar.
Vandaag wilde ze niet meer van de snack die haar gisteravond zo smaakte. Verdrietig maar niet verrassend en het bevestigt de keuze, het is goed zo. Zo voelt dat niet, maar zo voelt het volgende week evenmin. Ik wil haar niet kwijt, het moment dat ik daar klaar voor ben zal niet komen.
De hemel huilt.
Dag lief taartje, dag meisie, dag tante pollewop..
 

12-10-2018

Jip op verkenning

Jip is in veel opzichten net zo ongecompliceerd als Daantje, maar ze mag wel graag de grenzen nauwgezet verkennen. Daar merk ik tijdens de (jacht)training niets van, maar thuis ligt dat anders.
Zo mogen Daantje en Jip niet op de bank. Het privilege van op de bank mogen liggen is voor de 2 oudsten, Merel en Maartje. Dat pleziertje compenseert hen voor de dingen die ze tot hun spijt fysiek niet meer kunnen n het geeft Maartje een mogelijkheid een rustig plekje te kiezen als Jip zich te buiten wil gaan aan plagerijtjes.
Juist omdat Maartje daar tot voor kort altijd voor te porren was, kan Jip zich slecht voorstellen dat Maartje niet meer over te halen is tot ruige keet. Middels de bank hoeft Maartje geen spoed assertiviteitscursus te volgen, maar kan gezellig op de bank stappen als ze de polonaise aan haar lijf welletjes vindt. So far, so good.

Voor de bank staat een opstapje welke mijn vader een poosje geleden timmerde voor Merel. Jip herkende dat opstapje onmiddellijk als een mogelijkheid: "ik mag niet op de bank, maar hoe zit dat met het treetje voor de bank..?" En zo gingen haar gedachten voort: "Wat als ik op het treetje voor de bankwel mag zitten en vanaf daar als een paling op de bank 'val'..?" Of "Als ik een lolletje maak met een op de bank liggende kameraad, kan ik dan daarbij 'onnadenkend' even op het treetje staan? Zo ja, valt het dan ook nog als 'moment van onnadenkendheid' te verkopen als ik in het kader van 'spel' door stap de bank op (en natuurlijk meteen neer plof als ik er afgestuurd wordt, want des te lastiger ben ik er af te zetten)".
Enfin, ze maakte me al heel snel duidelijk dat ik het treetje als verboden moest aanwijzen als ik deze enorme reeks aan onderzoeken naar de exacte grens wilde vermijden.
Maar dat valt me niet mee. Ze heeft zo'n scala aan inpalmende gedragingen waarmee ze me aan het twijfelen weet te brengen. Net te lang om haar consequent vlot er af te sturen. En zo komt het verkennen van wat er op het treetje mag met regelmaat terug.

Jip weet dat er 'iets' met Maartje is. Ze merkt natuurlijk op dat ik haar toe spreek als ze wat te ruig tegen haar doet of aan houdt terwijl Maartje duidelijk geen zin heeft. Jip past haar spelgedrag t.a.v. Maartje meestal al heel goed aan en ik hoef dan ook nog slechts Jips naam te noemen op een wat te ruig moment om haar te doen stoppen. "Oh ja, mag niet... dan pak ik Daantje!" Maar Jip heeft ook gezien dat Maartje tegenwoordig op de bank mag en een middag maaltje krijgt. Kortom, dat ze een bijzondere positie heeft gekregen. En hatsekidee, daar zag Jip onlangs nieuwe mogelijkheden in toen ze zat te denken over het opstapje voor de bank.
Terwijl Maartje naast me op de bank lag, stapte Jip het treetje op. Toen ik haar daarbij gebaarde dat ze er vanaf moest, ging ze 'zoet' op het treetje zitten en begon zachtjes Maartjes oortjes te likken. Dat deed ze eerder nooit. Maartje vond het zalig, ze draaide zich Jip haar oortje extra goed toe en lag ontspannen te genieten. Ik moest lachen, Jip had mijn zwakke plek herkend en zo toestemming weten te bemachtigen om op het treetje richting bank te mogen zitten. Onze pipo.


Maartje met haar koppie op haar lievelings speeltje

09-10-2018
Daantjes dilemma

Als ik mijn honden 'hier' fluit tijdens de wandeling en ze als een pijl uit een boog naar me toe komen, beloon ik dat regelmatig met wat lekkers. Bij het uitdelen daarvan is vaak Daantje degene die als eerste wat krijgt, ook als ze niet als 1e bij me is. De enige reden daarvoor is dat zij super gretig is en de rest ook weet dat het uitdelen een stuk makkelijker verloopt als ik Daan haar deel gegeven heb. Vooral Maartje neemt een heel bescheiden positie in als er wordt uitgedeeld. Ze weet dat ze het hare ook krijgt en in dat geval heeft ze er geen enkel probleem mee om de laatste te zijn.
Het verloopt een beetje anders als Daantje de bal heeft. Mijn honden delen tijdens de wandeling 1 bal. Ze hebben er namelijk extra pret mee als ze 'm samen 'moeten' delen. Het spel van de ander uit lokken 'm te proberen te veroveren enerzijds en het speuren op (het creren van) kansen 'm te ontfutselen anderzijds is een spel dat ze allemaal graag spelen.
Als Daantje de bal heeft n er n.a.v. pijlsnel hier-komen uitgedeeld wordt, houdt ze de bal vast en kijkt me dringend aan. Als ik niets doe kan zij geen lekkers aan nemen, want nooit neemt ze het risico de buit kwijt te raken door 'm te laten vallen voor wat lekkers. Soms plaag ik haar een beetje door de keuze aan haar te laten, maar meestal pak ik behulpzaam de bal aan zodat ze het lekkers kan aanpakken, waarna ze nog voor ze kans zag het fatsoenlijk door te slikken de bal al weer terug pakt. Ze neemt daarmee liever geen risico
Gisteren stelde ik tijdens zo'n uitdeelmomentje verbaasd vast dat Daantje de bal op de grond had gelegd. Bijzonder! En terwijl ik stukjes worst uit het zakje nam, constateerde ik verrast dat ik Maartje als eerste kon geven. Maartje notabene, die zich binnen dit soort situaties zo moeiteloos als laatste laat geven... En na Maartje Jip... Ik keek nogmaals naar Daantje, die zeer beheerst links voor me bleef zitten, zeer gretig kijkend naar wat komen ging maar zonder op te staan of zich te melden in het kader van "Eerst!" En toen zag ik het: Daantje had 1 voet op het werpkoord van de bal staan. Daarom kon ze de bal neer leggen om worst aan te nemen. Maar k daarom kon ze niet vooraan huppelen om het in ontvangst te nemen, want dan zou ze haar voet van het koord moeten halen!
 
07-10-2018
Hobby's delen

Er staan weer prachtige paddenstoelen in de bossen. Ze deden me terug denken aan de wandelingen die ik maakte met een vriend en onze honden. Hij wilde me een en ander leren over paddenstoelen. Ik kon hem tegelijk wat leren over Flatcoateds...
Hij had 2 staande honden, die waren graag voor zichzelf bezig, dus benutten de gelegenheid dat niemand hen in de smiezen hield. Mijn honden daarentegen waren bijzonder nieuwsgierig naar wat wij aan het doen waren. Steeds als wij ons voorover bogen over een mooie paddenstoel, kwamen zij ook kijken: "Wat doen jullie?", waarbij er in alle onschuld rond (en op) het onderwerp werd getrappeld. Toegegeven dat het de paddenstoelenstudie niet ten goede kwam, maar ik heb ontzettend veel lol gehad om hun vergeefse poging te begrijpen waar we mee bezig waren en alle lompigheid t.a.v. de paddenstoelen die daar mee gepaard ging.
Sindsdien zeg ik als ik een mooi bloemetje of ander redelijk kwetsbaar plantje zie "Niet te opvallend kijken, maar moet je daar eens zien..".

 
07-10-2018
Samen werken

Gisterochtend startte het nieuwe trainingsseizoen voor Jip. Ze genoot met volle teugen van de uitdagende opdrachten en deed dan ook haar stinkende best. Na de laatste opdracht mochten de honden zoals gebruikelijk vrij, om op weg naar de auto's & koffie samen te spelen. Jip is dl op honden, dus onderling spel is nooit aan doveman oortjes, maar deze ochtend had ze een andere voorkeur. Ze bleef stug voor me zitten en keek me dringend aan: "Nog een keer!" Toen ze tenslotte - omdat ik zelf maar tussen haar vrolijke, rond stuiterende kameraden ging lopen, in de hoop dat iemand haar daar zou verleiden mee te keten - een eindje van me verwijderd raakte, ging ze 'saluerend' in het heideveld zitten: "Kijk baas, ik zit op afstand... mooi toch? gaan we dan nog verder werken samen?"
Ik was kansloos in het verleiden tot spel met haar vriendjes, want spelen is super leuk, maar een hondje met veel werklust doet als je haar de keuze geeft n ding duidelijk het aller-, allerliefste en dat is (samen)werken...
Vanmorgen beindigden we net de wandeling met Maartje, Daantje en Jip toen 'onze' jacht instructeur met een trainingsgroep het gebied in liep.
Jip ging plat op haar buik liggen en keek fanatiek naar 'meester Guus', zijn hond Boaz en enkele vroegere trainingsmaatjes. Ze liet wederom niets aan duidelijkheid te wensen over: Jip wilde van de partij zijn en ging niet mee werken een tegengestelde richting in te gaan.
Ze had geluk, ik zag daar ook geen noodzaak toe. Sterker nog, het leek me leuk voor Maartje als ze haar oude vriend Boaz even kon groeten, dus liet ik me bereidwillig naar hem toe trekken. Voor wie deze pagina eventueel wat korter volgt: het is 'Maartje-tijd', ze mag zo ongeveer alles wat haar blij maakt.

Waar ik - afgeleid door Jips actie en Maartjes verzoek om Boaz te groeten - door verrast werd, waren Daantjes uitbundige geluksuitingen. Daantje was zo waanzinnig blij om Guus (onze instructeur) te zien, z gelukkig bij de gedachte dat zij misschien wel met deze groep ging trainen, dat ik ontroerd haar lijn los liet om haar de ruimte te geven deze ontmoeting te vieren. Daantje maakte daar dankbaar gebruik van door met een brede kwispel - waar haar hele lenige lijf aan mee doet - alle honden n voor n uitbundig te groeten & zoenen. Zo uitbundig gelukkig dat ik sommigen van hen het verbaasd zag ondergaan.
Na de voltallige groep er van overtuigt te hebben dat zij een super leuke groepsgenoot is, waren Guus en Boaz aan de beurt.
Ondanks alle inspanningen om zich een plekje in dit groepje te veroveren, pakte ik haar lijn op en liepen we verder naar de auto. Maar eerlijk is eerlijk, wel schoorvoetend, want wat is het heerlijk om je maatje zo enorm gelukkig te zien. Ze heeft dolle pret gehad tijdens de uitgebreide wandeling en heerlijk gespeeld, maar net als Jip gisteren liet zien, gaat er gewoon niets boven (samen)werken. Daarmee zijn ze gewoon het allermeest in hun element!
 

01-09-2018


B-day

Ik had Jip & mezelf ingeschreven voor meerdere SJPs (jachthondenexamens) om langs die weg samen ervaring op te doen met onbekend terrein, wild, geweerschot en examenstress. Dit weekend reden we naar Overijssel.
Om even voor half 4 (omdat kwart over 3 zo akelig klinkt) ging de wekker. Ik pakte mijn tas in en de honden werden verzorgd , waarna een rit van 2,5 uur volgde. Jippie heerlijk slapend achterin en ik genietend van het uitgestrekte water langs de afsluitdijk en de dauw boven de weilanden. Prachtig!

Om 7.30 uur melden we ons bij het secretariaat en na controle door de dierenarts, haalden we onze eend. Een puntgave eend ditmaal, heel mooi!
We moesten beginnen met de zoekopdracht. De opdracht bleek uitgezet te zijn in een bosje met royaal brandnetels en vooral ook bramen. Nou komen we best eens prikkels tegen in trainingsgebied, maar ik zoek het niet op. Stekels voelen gewoon niet prettig, dus in een bosje met n en al braamstruik verstop ik niets, maar vandaag moest ze er in. Ik wist al wel dat ze niet tuttig is, maar in hoeverre ze bereid was om een zodanig stekelig struikgewas te doorzoeken, dat zou nu blijken Ik was benieuwd of ze berhaupt bereid was het bos in te stappen op de aangewezen plek als daar onmiddellijk bramen groeiden.
Op mijn commando draafde ze het bos in. Ze verdween daar onmiddellijk uit mijn zicht, maar aan het gekraak van de takken hoorde ik dat ze zich er dapper door verplaatste en zich dus kennelijk niet liet weerhouden door de doorns. De keurmeester (KM) liep een eindje bij me weg, om vanaf een ander punt te kunnen zien wat ze deed. Na korte tijd stak hij zijn hand op ten teken dat ze de eend gevonden had. Ik wachtte vol spanning. Zou ze door het bosgebied terug komen of zou ze een stekelvrije omweg verkiezen? Zou ze door de doorns verleid worden om de eend ergens langdurig neer te leggen? Nog altijd hoorde ik een hoop gekraak in het bos en stond de KM ontspannen te kijken, dus er leek niets onwenselijks te gebeuren. En daar was ze dan, enkele meters voor me kwam ze te voorschijn, met de eend. Ze stapte met beleid over de bramentakken, maar zette dapper door. Tot anderhalve meter voor me, daar legde ze de eend toch even neer. Ze wilde n momentje zelf kijken naar deze mooie nieuwe vogel, voor ze m zou afgeven. Ik gaf haar er geen tijd voor. Apport zei ik zodra ze m neer legde, waarop ze de eend onmiddellijk weer oppakte en model (zittend) aan kwam bieden. Dat leverde ons een 7 op.

Onze tweede opdracht deze dag was het markeer apport. In de wachtkamer hoorde ik dat dit vandaag in hoog gras viel, waar bovendien veel koeienpoep in lag. Je kunt het maar beter niet vooraf weten, want het geeft alleen maar zinloze extra spanning, het is zoals het is Waar niemand over repte was dat het veld omheind was met prikkeldraad. Dat was bij wijze van ingang ergens enigszins bij elkaar gebonden. Te laag om de hond er onderdoor te laten gaan en naar mijn smaak te hoog om haar er met een gerust hart overheen te laten springen. Zon sprong moet ze wel kunnen maken, maar als ze wl een pootje onvoldoende op zou trekken.. brrr. Dus besloot ik te proberen of ik haar veilig over het prikkeldraad hem kon tillen. Jip werkte prima mee en liet zich pal achter de draad in het gras zetten, waar ze rustig wachtte tot ik ook mezelf over de draad geholpen had. De KM wachtte vriendelijk. Het was dezelfde man die ons tijdens onze 2e SJP bij de combi Plaats houden en Kort apport met konijn had gekeurd. Een heel vriendelijke, duidelijke en kalme KM.
Het veld was als beschreven, maar het was geen ondoenlijke opdracht, gewoon een leuke uitdaging. En van de dingen die ik leuk vind aan het lopen van SJPs is nou juist de variatie binnen de Standaard. Dat houdt het spannend en uitdagend.
Jip liep zodra ze mocht in een strakke lijn naar de geworpen eend. Even was ik bang dat ze er voorbij zou gaan, maar ze draaide exact op de juiste hoogte om, pakte zonder enige aarzeling de eend en bracht m zonder enige hapering linea recta naar mij. Inclusief model apport leverde dat ons een 10 op. Daar tilde ik Jip met alle liefde nogmaals voor over het prikkeldraad.

Onze derde opdracht was het Over water. We moesten erg lang wachten voor we aan de beurt waren en ik probeerde een goed evenwicht te bewaren tussen ontspannen enerzijds en behoud van interesse anderzijds. Het blind (zonder iets aan de overzijde gezien te hebben) over water sturen is een opdracht die we pas vanaf juli trainen en dus nog niet als stabiel beschouwt mag worden. Bovendien hebben we t.g.v. de waterkwaliteit door de aanhoudende hitte nog geen kans gehad deze te veralgemeniseren naar vele watertjes. We varen dus op het al wel getrainde vooruit commando te land.
Het water bij deze SJP bleek breed en aan weerszijden voorzien van een dichte rietkraag. De inzet plek was open en aan de overzijde moesten de honden door een dun strookje riet. Naar verluid lag de eend dicht bij de plek waar de honden het water uit kwamen, corresponderend met de regels rondom de totale afstand tussen inzetplek en apport. Honden die aan de overzijde onmiddellijk diepte namen, zonder aandacht voor de eerste meters, hadden problemen met deze opdracht. Ook voor Jip was het lastig, want zij slaat die eerste meters weliswaar niet over, maar  vindt het teleurstellend als er aan de overzijde niets te zoeken valt, omdat de eend daar onmiddellijk op een presenteerblaadje ligt. Een om meerdere redenen spannende opdracht dus!
De inzet plek bleek drijfnat te zijn en vanaf die plek werd het gaandeweg ze de waterkant zou naderen steeds drassiger, n en al modder. Halverwege moest ze een afstapje af en dan door de blubber verder naar de waterkant. Situaties die we nooit geoefend hebben, dus ik hoopte dat Jip zich er niet door van de wijs zou laten brengen.
Op mijn commando liep ze naar de waterkant. Jip maakt dat altijd een beetje spannend voor me. Daantje doet alles als een pijl uit een boog, dat zij gaat lijdt geen twijfel: zelfs als ze zou willen, is tijdig remmen geen optie meer na vertrek. Jips tempo naar de waterkant en de wijze waarop ze zich er in laat glijden moet (nog steeds) wennen. Maar het drassige gras, het afstapje en de meters door de blubber weerhielden haar er niet van vooruit te blijven gaan en zich in het water te laten glijden. Daar ging ze, recht naar de overzijde Daar aangekomen gaf ik haar de zoekopdracht. Enkele tellen later kwam haar snufferdje weer door het riet, met eend. Dat moment blijft voor mij n van de mooisten. Jip liet zich zonder aarzeling weer in het water glijden en maakte de opdracht model af. Geen commentaar, zei de keurmeester. En 10 dus!

Ik was de koning te rijk. We hadden opnieuw alle B onderdelen met succes doorlopen. Indien ze tijdens een C-onderdeel een onvoldoende zou halen, hadden we geen diploma, maar dat kon me niets schelen. Ik was z trots op haar werk tijdens deze 3 onderdelen!! Gebeure wat gebeure, mijn dag kon niet meer stuk.

De volgende opdacht was de combinatie Volgen en Uitsturen & hier komen. Een week geleden had Jip ineens een probleem met volgen gekregen. Niet een terugval in haar eerdere boordeling van de oefening, namelijk saai, maar niet pal naast me willen lopen en in het bijzonder niet bij 1 specifieke bocht in het parcours. E.e.a. was ontstaan na een opdracht door een veld waarin distels stonden, dus kennelijk had ze de distels onder haar voeten geassocieerd met de positie naast mij en in het bijzonder met een specifieke plek in het parcours. Daar baalde ik van, want ik was juist zo ontzettend blij met de pret die ze in deze oefening gekregen had. Dus had ik afgelopen week hard gewerkt aan het herstellen daarvan. Het was gelukkig vlot gelukt hier een flinke slag in te slaan, maar nu zou blijken hoever we waren geraakt. Op een examen mag je immers niet babbelen, handen klappen, rennen, voeren of spelen tijdens de opdracht.
Ik was dan ook super blij dat Jip weer gewoon verheugd naast me liep. Ze bleef eenmaal even achter, toen achter ons een schot klonk van het daar gaande zijnde Apport uit water. Dat is natuurlijk ook bere interessant! Ze keek opgetogen om en ik moest haar even aanmoedigen om de route met me te vervolgen. Dat leverde ons een punt aftrek op, waarmee we er 9 over hielden voor deze opdracht.

Aansluitend mocht ik Jip uit sturen om aan te tonen dat ze op afstand, vanuit vrije beweging, goed terug te roepen is. Aan het einde van het veld liepen koeien te grazen, maar gelukkig boeide dat Jip niet. Noch in het vertrekken, noch in het terug komen.  Ze sprintte verheugd bij me weg, om op het horen van haar naam als door een wesp gestoken zich om te draaien en terug te stormen. Een dikke 10.

Nu hielden we nog 3 opdrachten over. De eerst volgende was het Plaats houden, 2 minuten uit zicht. Leuk was dat ik bij deze opdracht (bij toeval) met Jips fokker stond, die aan deze proef met Jips vader deel nam. Natuurlijk waren Jip en Wizzy zich daarvan niet bewust, maar zelf vond ik het heel leuk hem weer terug te zien en gedurende de dag de vele gelijkenissen tussen beiden te zien.
We moesten de honden ieder op een eigen plekje aan de waterkant brengen, een plat gemaakt stukje tussen het riet. Nog nooit trainde ik deze opdracht pal aan de waterkant. Dit is nou typisch zon variatie die ik leuk vind in een SJP: het is geheel volgens de standaard, maar net even anders dan je zelf ooit deed en daarmee een nieuwe uitdaging. En dan weet je: kan ze het cht?
Om op het plekje waar ze plaats moest houden te komen, moest ik een lastig stukje schuine, glibberige helling af. Niet mijn sterkste kant, t.g.v. wat fysieke klachten, dus had ik even mijn handen vol aan mezelf bij het weg brengen van Jip. Ik was benieuwd of Jip daar gevoelig voor was bij het volbrengen van de opdracht.
De plek waar ze moest liggen was gedeeltelijk nat, maar aan de zijkant was een klein strookje redelijk droog. Ik wees haar dat strookje aan en Jip ging na even te hebben gedaan of ze geen Engels sprak - down. Ik stapte voorzichtig de gladde helling weer op en besloot ondertussen dat ik geen gebruik zou maken van het nog mogen omkijken en/of herhalen van het commando voor ik uit zicht verdween. Misschien was deze bijzondere (fysiek onzekere) wijze van weg lopen aanleiding voor Jip om geen plaats te kunnen houden, maar die twijfel laten merken door tegen de gewoonte in het commando verderop te herhalen was eveneens een risico.
Ik zal de KM maar op zijn blauwe ogen geloven dat we slechts 2 minuten uit zicht stonden, maar het voelde wel als 20 minuten! Gelukkig was Jip er (net als haar papa) wel ontspannen onder en haalde ze zo opnieuw een 10 binnen.

We hadden 6 onderdelen succesvol doorlopen, nog slechts 2 C-onderdelen te gaan, georganiseerd als combinatie opdracht (daarmee bedoel ik pal achter elkaar, bij 1 keurmeester). En nu veranderde het eerdere gevoel van Het maakt niet uit of we slagen, hoe ze de B-onderdelen uitvoerde is voor mij op dit moment de hoofdprijs! plotseling. Als je deel neemt om ervaring op te doen en ineens zo dicht bij een tweede B-diploma zit, dan bekruipt je toch een verlangen daarnaar. Wat ontzettend leuk zou het zijn! En daarmee werden de opdrachten die we nog moesten doen en waarvan ik geen reden heb te vrezen dat ze die onvoldoende af legt ineens bere spannend!
Opnieuw moesten we lang wachten, maar het was geweldig mooi weer dus geen straf. Toen ik op een royale schaduwplek een pin in de grond prikte zodat Jip daar in een straal van 1.80 meter om de pin haar gang kon gaan, terwijl ik iets verderop even bij een kraampje met allerlei jachthonden trainingsartikelen ging kijken, plofte ze heerlijk in het gras om een uiltje te knappen. Waarom was ik zenuwachtig geweest over 2 minuten plaats houden uit zicht?!

Het n na laatste onderdeel deze dag was het Kort apport met konijn. Op teken van de KM gaf ik Jip de opdracht tot apporteren. Jip stoof blij op het konijn af, maar nam het niet op. Ze bekeek het kalm en raakte het op geen enkele wijze aan, waarna ze zich af wendde en 30 cm. er naast aan de grond ging snuffelen. Ongetwijfeld was daar eerder ook een konijn gevallen, maar dit was natuurlijk oversprong gedrag. Het konijn was enorm bloederig, over zn gehele zij, ik kon het zelfs vanaf de plek waar ik stond duidelijk zien. Een zodanig bloederig konijn had ze nog nooit gehad en ik vermoed dat dit de moeilijkheid was. Vond ze het vies? Of was ze in de verleiding er aan te likken en al in het besef dat dit niet de bedoeling was? Hoe dan ook, het zag er naar uit dat ze mijn hulp nodig had om het probleem op te lossen. Ik herhaalde het commando Jip, apport, waarop ze (tot mijn verbazing) zonder nog maar een seconde aarzeling onmiddellijk het konijn opraapte en linea recta naar mij bracht, incl. model apport. Dit leverde ons een 7 op.

We sloten de SJP af met het apport uit water. Na een geweerschot werd een eend ver het water in geworpen. Jip vertrok zodra ze mocht, stapte het water in, liet zich het diepe in glijden en zwom naar de uit mijn zicht gevallen eend. Toen ze met de eend de kant op kwam zag ik dat ze deze bovenaan het lijfje vast had, net onder de hals. Door het gewicht van de eend, de plek waar ze deze vast hield en de zachte wijze waarop ze het apport droeg, zakte de eend gedurende de eerste meters dat ze m over land droeg langzaam naar beneden, oftewel, ze had de eend nu nog aan de bovenkant van diens halsje vast. Ik wist niet hoe snel dat met z weinig grip nu verder zou zakken of kon breken, dus koos ik er voor niet af te wachten tot ze de eend zittend aan bood, maar het apport staand aan te pakken. Dat kostte ons een punt, dus sloten we de laatste opdracht af met een 9.

Hoewel we geen heel andere punten behaalden dan eerder,  lijken we weldegelijk progressie te bereiken de afgelopen maand middels het opdoen van een beetje ervaring met wild. Jip heeft bij geen van de apporten met de eend gesnoozeld alvorens op te rapen en slechts tijdens het eerste apport de eend onderweg even neer gelegd om haar te bewonderen alvorens haar in te leveren, bovendien pas vlak bij mij, eenmalig en nog geen seconde.
En hoewel het konijn ons 3 punten kostte, wat in punten dus geen winst was t.o.v. eerdere SJPs,  was het enige wat ditmaal niet ging zoals bedoeld de duur rondom oppakken. De hantering van het wild was ondanks de bloederigheid uitstekend en ze heeft op geen moment overwogen het konijn onderweg neer te leggen.

Super trots op mijn pipo! En vreselijk veel zin in wat de toekomst ons nog brengen gaat.


 

20-08-2018
Flatcoated kusjes

Toen ik vanmorgen vanuit het bos een heideveld op liep zag ik 2 oudere dames ons tegemoet komen lopen. Omdat niet iedereen het fijn vindt een hond tegemoet te gaan - laat staan 3, over een smal wandelpaadje - lijnde ik Daantje en Jip even aan. Niet omdat ze hen zouden bespringen of anderszins lastig vallen, maar om duidelijk te maken dat dit niet zou gebeuren. Maartje mocht vrij blijven, die kuierde rustig achter me aan. En (kalme) loslopende hond is te overzien he?
We namen even plaats in de heide om ruimte te maken en de dames passeerden. Toen ze ons net voorbij waren vroeg n van hen: "Zijn dat Flatcoateds?". Ik bevestigde het. "Mijn zoon heeft er ook eentje, maar ze likken zo he..", vervolgde ze haar verhaal. "Vindt u dat niet vervelend?" Ik gaf mijn vaste commentaar: "Beter likken, dan bijten..".
"Ja maar, vindt u dat dan lekker?". Ik moest een beetje lachen om de vraag en probeerde uit te leggen dat 'lekker' wat te zwaar aan gezet was, maar dat het erg vriendelijk is en ik er dus geen hekel aan heb. Zoals we familie bij weerzien 3 zoenen op de wang geven, da's ook niet 'lekker', maar wel erg hartelijk.
De dame schudde haar hoofd en herhaalde er echt een hekel aan te hebben. We groeten elkaar, ze draaiden zich om en liepen nu Maartje tegemoet die inmiddels vlak bij hen was. De mevrouw die zo'n hekel had aan het lik gedrag van Flatcoateds boog zich naar Maartje voorover en begon een babbeltje tegen haar. Daar is Maartje altijd voor te porren, dus ze stond stil en keek de vrouw verheugd aan. De vrouw stak daarop haar handen naar Maartje uit om haar over haar hoofd te aaien en - ik stond er al op te wachten - Maartje stak vriendelijk haar tong uit om 'terug te aaien'.

 
18-08-2018

De 3e SJP met Jip

Gisteren hebben Jip en ik het plezier van een SJP weer gedeeld. In alle vroegte, bepakt & bezakt, doorkruisten we Nederland om daar in een ons onbekend gebied 8 opdrachten aan te gaan die officieel 'gestandaardiseerd' zijn, maar door o.a. de variaties in terrein en (al dan niet bedoelde) omstandigheden toch steeds een nieuwe uitdaging zijn.

Nadat ik me had aangemeld bij het secretariaat en Jip door de medische keuring was gekomen, mochten we een dode eend op halen, waarmee we deze dag zouden werken. De eend dien je na ontvangst te controleren op gaten, zodat ls er iets mee loos is je een ander exemplaar kunt vragen of desnoods de schade voor aanvang bekend is en niet de hond toegerekend kan worden.
De ontvangen eend bleek volkomen kale huid te hebben onder een vleugel, hij zag er niet best uit. Schoorvoetend werd de eend geruild, met de mededeling dat het ruilen niet uit maakte, want dat de anderen niet veel beter waren. Ik vond het een spannend begin van de dag om met een onervaren hond een hele dag te gaan werken met een mindere kwaliteit koud wild. We zouden zien hoe dat ging...

De opdracht waar we deze dag mee van start moesten gaan, was het 'Over water'. Dit bleek een redelijk breed, maar zeer klassiek 'over water' te zijn met redelijk steile maar goed neembare kanten en aan de overzijde een rietkraag, een strook gras en daarachter wat lage begroeiing. De eend lag in die lage begroeiing, recht tegenover de inzetplek. Op het oog een makkie, toch zag ik de honden voor ons zonder eend terug keren. En zeker toen onze directe voorganger, die als een pijl uit een boog te water was gegaan en aan de overzijde vurig had gezocht, leeg terug kwam baarde me dat wel enige zorgen.
Een andere uitdaging lag pal achter de inzetplek: een fotografe, op haar buik, in het gras... Oei, dt hadden we niet getraind! Jip bleek gelukkig totaal geen belangstelling te hebben voor de vrouw in het gras, want ze vermoedde een klusje en "werk gaat boven het meisje". Jip stak (na enige aarzeling aan de waterkant, waarop ik het commando een keer herhaald heb) het water over en begon te zoeken. Ik had wind in de rug, dus de brede slagen die ze van links naar rechts maakte waren uitstekend. Ze maakte de slagen relatief dicht op elkaar en ook dat vond ik verstandig, want ze moest het doen met slechts een zeer klein zuchtje wind op deze zonovergoten dag. Het leek - door de spanning of ze de eend vinden zou, binnen een voor de keurmeester (KM) redelijke tijd - alsof ze nooit voldoende diepte zou gaan pakken. Op zeker moment was ze al slagen makend dieper geraakt dan de eend lag, zodat ze verwaaiing zou moeten krijgen. "N moet ze 'm ruiken, anders gaat het niet meer gebeuren", dacht ik en wachtte gespannen het moment af dat ze achter de eend langs draafde. Met een ruk keerde ze zich richting eend, enige fine-tuning in het gewas waarin deze was verstopt volgde, en hatsekidee, ze had 'm!
Jip pakte de eend, keek me aan en bleef staan. Iets wat ze in onze trainingen nooit doet. Wat waarschijnlijk een rol speelt is de extra mooie buit (wild) n dat ze me vanaf de plek van vinden zien kon, wat voor ons ongebruikelijk is. Ik floot het hier-kom signaal *tuut tuut* en dat was gelukkig aanleiding de eend netjes te komen brengen. Inclusief model apport leverde dit ons een 6 op.
Ik was zo blij dat ze ondanks de aanvankelijke aarzeling (omdat de 'blind over water' opdracht voor Jip nog nieuw is) wederom zodanig had vertrouwd op mijn "vooruit" dat ze het haar onbekende brede water was overgestoken! En bovendien daar succes had gehad. Zodat ze op den duur overal zonder enige aarzeling het water over steken zal op dit commando. Opgelucht ook dat ze het - zei het nog niet zonder extra commando - voldoende had afgerond, want dat is natuurlijk wel fijn als ze zo ver gekomen is dat ze het apport heeft bereikt.

Opgewekt gingen we op pad naar onze 2e opdracht van deze dag: het 'Markeer apport'. De markeeropdracht bleek uitgezet in een omgeploegd veld, met restanten van gewassen. Jip had nog nooit op dergelijke ondergrond gelopen, ik was benieuwd in hoeverre haar dat zou afleiden of de zware inspanning van het daar doorheen draven haar zou remmen. De eend werd op een grotere afstand dan de standaard voorschrijft geworpen. We trainen gelukkig gevarieerd, zodat ze niet leert om na 60 meter halt te houden, maar een grotere afstand betekent wel een hogere moeilijkheidsgraad. Ik vond het een leuke uitdaging.
Op het teken van de KM zette ik Jip in. Terwijl zij in een kaarsrechte lijn, exact op de eend af stoof en ik ademloos stond te kijken, hoorde ik de keurmeester zeggen: "perfect rustig postgedrag, perfecte lijn, als dit zo door gaat een 10". Ter hoogte van de eend dacht ik even dat ze de diepte niet goed had ingeschat en 'm voorbij zou rennen, maar Jip ging vol in de rem: 100% score, tot daar.
Jip vond het een uitgelezen momentje om haar snoozelkunsten te tonen. Er stond mij bij dat het reglement voorschrijft dat je geen commando geven mag tot je hond de eend in de bek heeft. En hoewel mijn voorganger dat wl gedaan had en desondanks een voldoende kreeg, durfde ik het er niet op te wagen. Je weet niet hoeveel krediet je nog nodig hebt na die ingreep.. Toen Jip de eend oppakte gaf ik haar het hier-commando middels mijn fluit. Niet zo zeer omdat ze niet zou komen, maar om haar langs die weg een grens aan te geven: "N kom je HIER!" Jip zette in volle snelheid de terugweg in, terwijl ik middels een ernstig gezicht aan gaf dat ik het nog steeds meende. Anderhalve meter voor me hield ze halt en legde de eend neer. "Ze moet 'm NU oppakken en brengen, anders is het een onvoldoende", zei de keurmeester met strenge stem. Die mededeling was niet alleen zeer terecht, maar het was ook heel netjes dat hij me vooraf de grens liet weten, zodat ik daarop mijn keuzes maken kon. Toch voelde het op dat moment zelf natuurlijk vooral als extra spannend, want tja.. dat wilde ik natuurlijk ook, maar ging ze dat doen? "Apport', zei ik streng, waarop Jip met de hand over haar hart streek, de eend op pakte, de laatste anderhalve meter naar me toe liep, netjes ging zitten en model aan bood. "Een 6", zei de keurmeester. Ik bedankte hem en net toen we bij hem weg zouden stappen, boog hij zich naar Jip en zei tot mijn verbazing en plezier met warme toon "Boef".

Onze 3e opdracht deze dag was het 'Apport uit water'. We waren deze opdracht inmiddels enkele keren gepasseerd en ik was blij al gezien te hebben dat Jip slechts verheugd reageerde op de wel zeer luide knal van het geweer bij deze opdracht.
Met de beste bedoelingen zette ik de paraplu voor haar uit gedurende de tijd dat we op onze beurt moesten wachten, om haar zo middels schaduw wat tegen de sterk toegenomen warmte te beschermen. Maar Jip vond de paraplu vooral storend, door dat stomme grote scherm was ze het zicht op de man met geweer kwijt. En je wilt als rechtschapen jachthond toch weten waar de eenden vallen!
Toen het Jips beurt was, het schot had geklonken en de eend met een plons schuin voor ons in het water was gevallen, zat ze desondanks keurig kalm naast me tot ik haar mocht inzetten. Op "apport" draafde ze naar de waterkant en liet zich er met beleid in glijden. "Mooi kalm postgedrag, neemt goed water aan en lijnrecht naar de eend", zei de KM zachtjes tegen me terwijl we samen naar Jip keken. "De essentie van de opdracht is de wil de eend te apporteren", vervolgde hij zijn toelichting op waarop hij aan het beoordelen was. "Neemt de eend direct in de bek en keert onmiddellijk terug! Niet heel diep in de bek, wat losjes.." vervolgde hij zijn verslag, waarop Jip de eend verpakte, zodat ze deze nu diep en dus stevig vast had. "Verpakt, maar functioneel, dan mag het, dat is prima". Jip klom nu de kant op, liep netjes naar me door en bood de eend zittend aan. "Een 10+ !!" riep de KM verheugd uit. "Dit is helemaal zoals je het graag wilt zien en dat mag ook gezegd worden he!", vervolgde hij zijn lof. "Graag hoor, ik geniet!" antwoordde ik. "Ik ook, ik heb ook rg genoten!", zei de keurmeester.
Gebeure wat gebeure, met zo'n stevig pak enthousiaste complimenten kon mijn dag niet meer stuk (en de napret over de "Boef" van zijn collega droeg natuurlijk ook bij).

Op naar opdracht 4, het 3e en laatste B onderdeel van deze dag: de zoekopdracht. In de wachtkamer werd verontwaardigd gemopperd. Er stond geen wind, het apport lag vast in het hoekje achterin, het bos zat vol met wild... Allerlei mogelijke moeilijkheden passeerden de revue, maar n ding was zeker, deze zoekopdracht was onredelijk.
Een man die zojuist nog had verteld totaal geen spanning te voelen, want op te gaan voor A (het hoogste niveau) en zich over de C en B onderdelen geen enkele zorg te maken, foeterde over de door de KM gestelde tijdsgrens waarbinnen zijn hond succes had moeten hebben. Een ander kwam verontwaardigd terug zonder eend met de mededeling dat dit de hond nog nit gebeurd was en dus aan de opdracht lag. Het ene verhaal volgde het andere.. Al met al begon ik serieus te twijfelen over of ik Jip wel wilde inzetten. Een ervaren hond die na goed haar best gedaan te hebben geen succes heeft verliest daar echt het vertrouwen in zichzelf of het commando niet door, maar op dit moment zou ik het nog heel akelig vinden als Jip zonder succes zou moeten terug keren.. Wat me over de streep trok Jip toch in te zetten was dat ze op beide eerdere SJP's buitengewoon snel de apporten vond, terwijl ook daar werd gezegd dat ze moeilijk waren. Niet zo hevig als hier, maar toch.. "Laat je niet gek maken, vertrouw op Jip", sprak ik mezelf toe en meldde me toen het onze beurt was bij de KM.
De bosrand waar ik haar mocht inzetten bleek dicht begroeid met klimop, waardoor er geen glimp meer van de hond op te vangen was (en vice versa) zodra deze het bos in liep. In die begroeiing was een smalle poort geknipt. De inzet plek was enkele meters voor die poort. "Zoek apport", zei ik en weg was Jip.. Ze rende vooruit, het poortje door, het bos in. De KM stapte onmiddellijk achter haar aan de poort door om te zien wat ze deed. En ik bleef achter, me afvragend wat Jip er van zou vinden dat er onmiddellijk een onbekende man achter haar aan gestapt was, zou dat haar hebben afgeleid? Lang kon ik daar niet over denken, want daar was de KM al weer. Onder normale omstandigheden zou ik blij zijn met zijn terugkomst, want dat moest natuurlijk duiden op de terugkomst van Jip. Maar dit was veel te snel, ik begreep er helemaal niets van. De KM stapte achteruit om het pad vrij te maken voor Jip en voila, daar kwam ze, met eend.. Hoe was het mogelijk!!! Z bizar snel!! Trots als een pauw, trotser nog zelfs, wachtte ik haar op en nam nadat ze de opdracht met een model apport af sloot de eend aan. De keurmeester keek ook erg blij en zei vervolgens tot mijn verbazing "Een 7". "Ze zoekt fantastisch, hl snel gevonden!", lichtte hij toe, "Maar ze heeft op de terugweg de eend 2 maal even neer gelegd om er aan te snuffelen..". Ik kon niet anders dan grijnzen, het kwam me niet onbekend voor na wat ik haar vandaag bij de eerste 2 opdrachten zag doen. Dat ze in die bizar kortte tijd dat ze was weg geweest ook nog ruimte had gezien voor vertraging in het brengen had ik niet zien aan komen. "Ze zoekt echt geweldig goed", zei de keurmeester met een glimlach naar Jip. Hij wenste ons succes en we vervolgden onze weg naar de combinatie 'Volgen & Uitsturen/Hier-komen'.

De keurmeester ging zitten en wij mochten van start gaan met het parcoursje, eerst aangelijnd en daarna onaangelijnd. Ik zorgde dat Jip goed haar aandacht er bij had door eerst even rustig stil te staan aan het startpunt en ging met een 'streng' "volg" van start. Goed zien hoe de hond naast me volgt vind ik zelf onmogelijk, maar ze liep monter naast me en in mijn ooghoeken zag ik dat ze daarbij regelmatig even naar me op keek. Voor mij uitstekend zo, zeer tevreden. Ze vond het lange tijd een super saaie oefening, maar heeft er ca. 3 weken geleden eindelijk plezier in gekregen, sinds ze weet dat het trekspel of een stoeipartij oplevert. En dat was ook wat de KM van onze 1e SJP opmerkte, dat het zo'n genot was te zien met hoeveel plezier ze volgde.
Ook vandaag moest ze rond het middaguur over een zonovergoten veld volgen. Weliswaar niet zo exceptioneel heet als toen, maar met 27 graden ook serieus warm. Des te blijer was ik dat Jip bij aanvang van het onaangelijnde deel zo mogelijk nog blijer naast me liep. Tot ze bij de 1e van de 4 bochten opgetogen mijn pols pakte "Spelen?" Ik negeerde het, waarop ze opnieuw mijn pols omvatte "Spelen??" Inmiddels waren we het 2e bochtje door en hadden er nog 2 te gaan. Jip huppelde nu naast me. We gingen het 3e bochtje in en Jip besloot dan maar een grapje te maken met het paaltje waar we omheen moesten. Ik ontkwam er niet aan haar een extra commando te geven en moest haar zelfs even aanraken om haar er toe over te halen het paaltje achter te laten en dat laatste bochtje en stukje richting ons eindpunt nog even met me af te maken. Ik was z verheugd geweest over hoe ze volgde, ongeacht wat de KM er van zou zeggen, en nu zag ik ons op deze opdracht een onverwachte onvoldoende gaan halen.. Onverwacht omdat het weliswaar een oefening is die ze lange tijd super saai vond en in die zin dus nog als kwetsbaar voelt voor mij, maar het was altijd wel een voldoende waard. Het was alleen het plezier en het monter, blij uitvoeren wat ik miste. Toen we samen het eindpunt gehaald hadden en ik opgelucht de opdracht af rondde met het aanlijnen van de pretletter, liep de KM ons al tegemoet. "Je krijgt een 8. Ze volgt het grootste deel uitstekend, ontzettend mooi zelfs, maar ja..", hij lachtte met een gezicht wat echt plezier toonde "Och, ze is speels", lichtte hij de puntaftrek schouderophalend toe. Hij keek in zijn boekje naar onze gegevens en zei: "Jonge hond..". De man verstond de kunst om punt aftrek tot compliment om te buigen.
Aansluitend mocht ik Jip uit sturen en op zijn teken terug fluiten. "Go go go!" zei ik terwijl ik mijn armen spreidde, waarop Jip weg stoof, het veld in. De keurmeester keek verwonderd en gaf me toen Jip ruim 3/4 van het veld over was het teken dat ik haar mocht terug fluiten. Even enthousiast als ze was weg gerend, keerde ze weer terug. Toen ze voor me zat en ik haar had aangelijnd barstte de KM in lachen uit "Een 10! En wat zei je nou? Want dit commando heb ik nog nooit gehoord! Go-go-go??" Een andere KM was ons intussen van achteren genaderd en had staan mee kijken. Hij deelde het plezier en wees op het ongebruikelijke gebaar wat ik er aan toevoegde. Ik legde uit dat ik ooit wegens het woord "vooruit" 3 punten aftrek kreeg omdat ik de hond 'gedirigeerd' zou hebben, ondanks dat ik haar niet het gebaar van een lijn gegeven had, maar een zogenaamd 'wappertje'. En dat ik sindsdien niet alleen in gebaar, maar ook in stemcommando ieder misverstand voorkom: er is geen sprake van dirigeren. De KM vond het hilarisch: "Al zeg je pindakaas, wat maakt het uit?"
Met het gevoel alsof ik 2 x de hoofdprijs won gingen we op pad naar de laatste combinatie opdracht: 'Kort apport te land' (het konijn) en 'Plaats houden' (2 minuten uit zicht).

Het waren de 2 spannendste opdrachten van deze dag. In de eerste plaats omdat Jip de plaats-houd-oefening saai vindt en het konijn ten gevolge van de hele dag zon niet meer zo fris zou zijn. Ik had bij het lezen van de volgorde van de opdrachten dit dus al een spannende afsluiting gevonden. Maar met alle B onderdelen op zak werd het extra spannend.. Het betrof namelijk 2 C onderdelen, dus als ze voor n van deze opdrachten geen voldoende zou halen, hadden we geen diploma. Terwijl als ze voor beiden een voldoende bemachtigde, ze haar B diploma zou halen! Niet van belang, want we namen deel voor de ervaring, maar het zou natuurlijk wel super leuk zijn!
Samen met de man met de leuke Spaniel, die bij de 1e opdracht zo vurig het water was overgestoken, startten we met het 'Plaats houden'. De KM wees ons aan waar we onze hond mochten achter laten. Ieder aan een andere kant van een camouflage scherm. Jip had niet zo veel zin om te gaan liggen en lag dan ook in 1e instantie recht op haar buik. Een houding die er weinig vertrouwen in gaf dat ze in de opgedragen positie zou blijven tot ik terug keerde, dus nam ik de ruimte even te blijven staan tot ze zich zou schikken in haar 'lot' deel te nemen aan deze oefening. Toen Jip zich lichtjes naar links liet zakken stapte ik bij haar weg. Zo moest het dan maar kunnen... maar echt zeker voelde ik me er niet over, de tegenzin was zichtbaar geweest.
De andere voorjager en ik moesten het bos uit lopen en daar om de hoek wachten, zodat onze honden ons niet konden zien of ruiken. Gedurende 2 lange minuten zag ik de KM afwisselend aandachtig naar onze honden kijken en dan weer naar ons. Ik vond het vreselijk spannend! Waarom keek ze naar me, deed Jip iets wat helemaal niet door de beugel kon? Nee, dan had ze me vast al terug geroepen natuurlijk.. Of was het zo kantje boord of Jip nog een voldoende zou verdienen dat ze zich steeds stond af te vragen of ze me maar zou roepen?? Toen we na 2 minuten terug mochten naar onze honden trof ik Jip stil en ontspannen op de plek en positie aan waarin ik haar had achtergelaten. Ik lijnde haar aan en wachtte de beoordeling af. "Beide honden hebben uitmuntend plaats gehouden! Allebei heel ontspannen! De Flatcoated tegelijkertijd attent, maar absoluut zonder onrust, uitstekend! een 10!" deed de KM enthousiast verslag.
Het kort apport werd er niet minder spannend van. Hier en nu zou bepaald worden of Jip vandaag haar B zou halen. Vorige week had ze het allemaal gedaan, maar was bij het 'Over water' recht over gezwommen en daarmee niet op de bedoelde overzijde terecht gekomen. Deze week ging alles vallen of staan met het netjes hanteren van een minder fris konijn en deze voldoende vlot pakken en brengen...
Jip zat als gebruikelijk mooi rustig op post en rende zodra ze mocht verheugd naar het konijn. Ze snuffelde er kort aan. Omdat de KM aan gaf dat ze zich daar aan stoorde besloot ik een hier-kom fluit in te zetten om haar te begrenzen. Jip pakte het konijn en bracht 'm. Hoewel gedurende de laatste meters het tempo af nam en Jip het zodoende spannend maakte of ze de opdracht zonder hapering zou afmaken, zei iets in me dat ze het doen ging en ik zelfs nog op een model apport kon rekenen. En dus bleef ik roerloos staan, in afwachting van de afgesproken wijze van aanbieden. Jip stond voor me en liet langzaam haar billen zakken, zodra ze zat pakte ik het konijn aan. "Op tijd aangepakt! Oh wat maak jij het spannend!" riep de KM lachend en opgelucht uit. "Een 8!"
En daarmee was de promotie een feit, onze drs. Jip mag zich nu laten aanspreken met Bjip.


 

15-08-2018

De 2e SJP met Jip

Afgelopen zaterdag hebben Jip en ik voor de 2e keer een SJP gelopen. Het verslag liet even op zich wachten, want ik was zaterdag ziek en de inspanning van de lang rit / intensieve dag was natuurlijk niet zo slim, dus heb ik sindsdien koorts.

We begonnen de dag weer met de zoekopdracht. Een fijn begin, want dan kan ze gelijk even echt aan de slag. Ditmaal moest ze in het zoekgebied een heuveltje over, waarna ze uit zicht verdween voor het zoekwerkje. Aan de keurmeester - die op het heuveltje was gaan staan om haar te observeren - kon ik zien dat Jip, onmiddellijk na achter het heuveltje verdwenen te zijn, op 1 plek verbleef. Jip bleek ook op deze proef de zoekopdracht een makkie te vinden, maar dat weerhield haar er niet van de beschikbare tijd te benutten. Net als vorige week werd de voor haar nieuwe eend eerst aandachtig onderzocht alvorens 'm op te pakken en brengen. Ze wil als de eend nieuw voor haar is er eerst graag eens mee snoozelen.. met haar neus zachtjes door de veertjes woelen.. Wie met z'n vingers door de veertjes op borst/buik van een eend glijdt, kan dat overigens moeiteloos begrijpen. Dat voelt echt heel lekker. Typisch Jip: lekker knuffelen, zelfs met een eend! Dit gaat zonder twijfel wel over als het mogen apporteren van een eend minder bijzonder wordt, het doet zich immers alleen voor als de eend voor haar nog onbekend is.
Eenmaal in de breng-modus rondde ze de opdracht af met een model apport. De keurmeester (KM) beloonde het geheel met een 7 wegens het 'snoozelen' voorafgaand aan het oppakken, maar was desondanks heel enthousiast over haar werk. Hij merkte op dat ze het apport zr snel had gevonden en op geen moment hard/ruw geweest was met de eend, ondanks dat ze nog zichtbaar onervaren was hiermee.

Een mooie aftrap van onze 2e SJP. De volgende opdrachten die we moesten doen was de combi aangelijnd en los volgen & uit sturen en hier komen. Ten gevolge van duizeligheid moest ik mijn aandacht erg op mijzelf houden tijdens het volgen, maar wel zag ik dat Jip gedurende de hele parcours continu pal naast me liep. Ik was dus dik tevreden, te meer omdat we in een weiland moesten volgen, dwars door de koeienpoep!
Aansluitend mocht ik haar uit sturen, in datzelfde weiland, met in het rechterdeel - gescheiden door een draad - koeien.. Op mijn "go-go-go" stormde ze enthousiast de verte in, zonder aandacht voor de koeien of hun poep. Toen ik haar mocht terug fluiten keerde ze onmiddellijk om en haastte zich terug om netjes voor me te gaan zitten. De keurmeester beloonde het volgen met een 7 en de 2e opdracht met een 10. De 3 punten aftrek voor volgen, legde ze bij navraag uit, waren voor snuffelen. Ze heeft zeker niet met de neus aan de grond gelopen, maar dat ze aandacht had voor de geuren van het weiland dat wil ik zo geloven, dus dat zal het verklaren. Voorts vond de KM dat het netter stond als ik mijn jas en tas in de wachtkamer had gelaten.

Opdracht 3 deze dag was plaats houden, terwijl ik 2 minuten uit Jips zicht moest wachten. De eigenaar van de hond met wie we dit samen moesten doen vertelde geanimeerd - terwijl hij naar zijn ontspannen liggende hond wees - dat zijn hond moeiteloos lag te wachten op de volgende opdracht, maar 2 minuten blijven liggen tijdens het 'plaats houden', dat deed hij nooit. Hij ging altijd zitten, al dan niet met meer onrust dan dat. Ik was heel benieuwd hoe Jip daar mee om zou gaan. Daantje ligt onverstoorbaar, de andere hond kan komen snuffelen, gaan rennen of bij haar gaan liggen, Daan vindt het allemaal prima en blijft moeiteloos en altijd even ontspannen plaats houden. Met Jip heb ik daar harder aan moeten werken, die vond het uit zicht blijven aanvankelijk niet fijn. Inmiddels doet ze het hartstikke goed, maar brand ze van nieuwsgierigheid wat ik doe en ook is ze bere genteresseerd in keet met andere hondjes...
De keurmeester wees me aan waar ik een plekje voor Jip mocht zoeken. Jip herkende de opdracht en wilde daarom niet op stemcommando direct gaan liggen: "Jakkes, 2 minuten uit zicht, super saai..". Dus boog ik me voorover om een handgebaar toe te voegen, waarop ze me een lik in het gezicht wilde geven. "Nee" zei ik, terwijl ik mijn hoofd afwendde om aan te geven dat ik even serieus wilde blijven, waarop ze ging liggen. De eigenaar van de andere hond stond rustig te wachten, zodat we tegelijkertijd konden vertrekken, wat voor de honden fijn rustig is.
Twee lange minuten volgden, waarin de eigenaar van de andere hond regelmatig poogde een glimp op te vangen van zijn hond en het daarmee extra spannend maakte, want kennelijk had hij er weinig vertrouwen in. Toen we terug mochten naar de honden bleek Jip nog prachtig op haar plaats te liggen en zat haar collega inderdaad recht op. We kregen een 9, voor de "Nee" bij het 'down' leggen was een punt aftrek gegeven, legde de KM uit. Ik was verguld: ze was blijven liggen!! Ik was z opgelucht en trots dat ik helemaal vergat dat we het kort apport met konijn nog moesten doen. Gelukkig had de KM zijn hoofd er wel bij, dus liepen we door naar het 'kort apport te land'. Op mijn commando rende Jip naar het konijn en pakte het op, zonder zelfs maar een moment te snuffelen aan het voor haar nieuwe konijn. "Perfect!" zei de keurmeester direct. "Keurige wild hantering!" Het volgende moment legde Jip het konijn neer, om er alsnog eerst eens even aan te snuffelen, ze had 'm per abuis meteen opgepakt. Een week eerder had tijdens onze 1e SJP een KM gezegd dat hij het me erg kwalijk nam dat ik niet had ingegrepen op het snuffelen middels een commando en dit bij hem tot een onvoldoende had kunnen leiden. Dus besloot ik ditmaal onmiddellijk haar wens om te snuffelen af te breken met een extra "apport". Jip reageerde prima, want pakte direct het konijn weer op, bracht het en gaf zittend af. Dit leverde ons een 7 op, waarbij de KM uitlegde dat hij voor het neerleggen 2 punten af trok, omdat in de praktijk aangeschoten wild er natuurlijk vandoor kan gaan als de hond het neer legt. De 3e punt aftrek was voor het extra commando, waarvan hij het bijzonder jammer vond dat ik dat gegeven had en me van harte aan wilde bevelen dat niet meer te doen, omdat het er toe kan leiden dat de hond hieraan gaat wennen. Een heel andere wens dus dan de KM van de week er voor, maar ik kan me erg vinden in deze gedachte n vond het heel leuk dat deze KM expliciet mee dacht aan de opleiding van Jip n bovendien het neerleggen om te snuffelen kennelijk herkend had als onervarenheid.

De volgende opdracht was het 'Over water'. Onderweg naar deze proef passeerden we divers water, dus ik maakte mij al vast een voorstelling van de situatie.
In de wachtkamer van de opdracht gonsde het van de verhalen over omlopen (dus niet door het water terug, maar er omheen, kennelijk was het een vijver?) en 'schuin inzetten, anders gaan ze de rietkraag in'. Schuin inzetten leek me een probleem, want zoals in het eerdere verslag uitgelegd is Jips ervaring met waterwerk nog zeer summier, dus we zijn absoluut nog niet toe aan diagonale lijnen over water. Ik leer haar juist recht naar de overzijde te zwemmen. Maar aangezien ik niet bang was dat ze in een rietkraag zou blijven hangen - ze neemt prima diepte - legde in de onrustige geluiden over deze opdracht naast me neer.
Eenmaal aan de beurt bleek dat ik mij de situatie verkeerd had voorgesteld en dat was ook geen wonder. Ik zal mijn best doen 'm te schetsen. Recht voor ons aan de overzijde was (het einde van) een landje wat begrensd werd door een dichte rietkraag. Links daarvan was water en dr weer links van was een veldje met (nog verder naar links) wat bomen. De breedte van het water tussen ons en het tegenover gelegen landje met riet had een reguliere 'over water' breedte. Het water tussen ons en het landje links voor ons was smal, als een brede sloot. De eend lag op het linker landje, op het gras. De moeilijkheid van deze 'Over water' was dus nadrukkelijk niet gelegen in het over steken van water of de zoekopdracht aan de overzijde, maar in het schuin kunnen laten over zwemmen.
Ik besloot te proberen of ik Jip binnen deze situatie mijn richting kon laten aannemen en in dat geval haar schuin over kon sturen. Ze ging keurig naast me zitten en keek de aangegeven richting in. Op mijn commando ging ze naar de waterkant en daar raakte ze aan de twijfel. Ze keek afwisselend naar het landje schuin tegenover ons aan de andere kant van het slootbrede watertje en het recht tegenover ons gelegen landje met rietkraag. Ze stapte het water in en zette haar denken voort. Ik herhaalde ter ondersteuning mijn commando en dat zette haar er toe aan te kiezen. Helaas voor de verkeerde richting... Jip zwom zoet het brede water over richting het recht voor ons gelegen landje. Ik voelde me zo rot! Ze was bijna aan de overzijde toen de KM zei "roept u haar maar terug". We kregen een onvoldoende. Jips nadrukkelijke moeite het goed te begrijpen en desondanks zonder resultaat (de eend) blijven ging me erg aan het hart. De KM schatte e.e.a. volkomen anders in. Terwijl ik Jip aanlijnde adviseerde hij me het commando in het vervolg minder vriendelijk te zeggen en er enige druk op te zetten. Ze was immers nu 2 jaar en dit moest ze gewoon kunnen. Dat een hond of voorjager wellicht niet in de gelegenheid geweest is die 2 jaar volop te benutten kwam niet bij hem op. De man zal nog weinig ervaring hebben met tegenslagen. Hij concludeerde dus dat Jips prakkiseren aan de waterkant geen denken/twijfelen was, maar weigerachtigheid. Niets is minder waar! Buiten dat heeft een hond natuurlijk geen bars commando nodig voor een opdracht die ze graag doet.. Dus zo ze het niet graag zou doen ligt de oplossing natuurlijk niet noodzakelijk in het opvoeren van druk, als wel in het laten toenemen van de motivatie. Intussen stond Jip naast mij haar neus de kost te geven in een poging de beloofde eend te lokaliseren. Het speet me zo voor haar dat ik haar het verdiende succes niet alsnog kon bieden... Spijt als haren op mijn hoofd dat ik haar bij deze opdracht had ingezet wandelden we naar onze volgende opdracht: het markeer apport.

Het markeer apport werd gedaan op een landje met relatief hoog, bloeiend gras. In de wijde omgeving is bij ons nergens meer zo veldje, alles is kaal en dor t.g.v. de aanhoudende hitte. Het was dus heel wat anders dan wat ze geoefend had, maar het grote voordeel van het markeer apport is dat het wel hl gek moet lopen wil ze het apport niet te pakken krijgen. Wellicht niet in de gewenste lijn, dus onvoldoende, maar het apport aan treffen en dus kunnen apporteren, dat is eigenlijk wel een zekerheid. En binnen een prachtig veld als deze was het ook nog eens extra leuk, want zo tussen het bloeiende gras vond ze vast super!
De eend werd geworpen terwijl er een geweerschot klonk. Op teken van de KM zette ik Jip in en zij rende in een prachtige lijn naar het apport. De lijn was naar mijn smaak nt niet strak genoeg om er volmondig een 10 aan te geven, maar zeker strak genoeg om het apport als goed gemarkeerd te beoordelen. Jip bracht de eend even snel als ze hem was gaan halen en rondde de opdracht met een model apport af. Toen ik Jip aangelijnd had maakte de KM een eind aan de spanning met de mededeling "een negen!" Hij trok 1 punt af omdat ze nt niet helemaal de perfecte lijn gelopen had, maar tegelijk zodanig goed dat het zeker goed gemarkeerd was n perfect afgewerkt. Jip en ik gingen opgetogen op pad naar onze laatste opdracht: apport uit water.

Nadat we een door reeds ca. 75 natte honden betreden modderpad over geglibberd waren, nam Jip netjes plaats met haar billen in de blubber. Het geweerschot klonk en de eend viel met een plons in het water. Jip draafde zodra ze mocht naar de waterkant, liet zich in het water glijden en zwom ongehinderd door rietplukken en waterplanten in een rechte lijn naar het apport. Ze heeft niet zo'n absurde snelheid als Daantje en daar moet ik wel eens om lachen, het contrast tussen die tornado versus het verstandige gangetje van Jip. Maar eigenlijk doe ik Jip daarmee te kort, want ze werkt echt in uitstekend tempo en is absoluut niet tuttig.
Hoe ze met het apport het water uit kwam was echter wel oprecht grappig. Ze zag er een beetje uit als een kat die te water was geraakt.. Haar hele lichaamshouding sprak boekdelen; "Ik ga niet schudden, maar jee wat zal ik blij zijn als ik de eend heb over gedragen en dat wl kan!" Super tevreden met wat ze allemaal had laten zien besloot ik dus te kiezen voor een 9 en de eend staande aan te nemen in plaats van het model apport af te wachten. Terwijl Jip haar kop, heupen en alles wat daar tussen zit uitvoerig uit schudde, onderwijl het modderpaadje op en neer dravend, en ik me realiseerde dat ik haar natuurlijk eerst even had moeten aanlijnen, bleek de keurmeester zeer in zijn element: "Heel goed gewerkt! Uitstekend! een 9!"

Ik was op, het was een lange dag geweest en hoewel ik het heerlijk vind om met m'n maatje in het gras zittend naar de A onderdelen te kijken, besloot ik ons af te melden en naar huis te rijden: lekker m'n bedje in.
Vandaag ontving ik per post Jips C diploma. Hoewel ze al jren direct in mappen worden opgeborgen, alleen die van Floris de wand hebben gehaald (en daar nog prijken, in het toilet) heeft deze even een plekje gekregen in de woonkamer. Drs. Jip, wat heeft ze weer haar best gedaan!


 

05-08-2018

De 1e SJP met Jip

Zonder in details te willen treden op het www: de afgelopen jaren ben ik helaas t.g.v. gezondheidsproblemen en intensieve behandelingen sterk beperkt geweest in de mogelijkheid te trainen. Een reguliere mate aan training is met Jip dus vooralsnog geen optie geweest. Zodra ik kan pak ik de draad op, maar dat is steeds van korte duur geweest. Wel gingen we afgelopen seizoen wekelijks naar jachttraining, waar ze het desondanks prima deed en veel leerde.
We volgen een super leuke, uitdagende jachttraining, dus zeker geen zogenaamde 'C/B training' waarin klaargestoomd wordt voor de examen opdrachten. Waterwerk, wild en schot komen daarnaast door dag en locaties niet of nauwelijks aan bod.
Ondanks de summiere voorbereiding besloot ik ons in te schrijven voor de SJP (jachtexamen), om ons dat pleziertje gewoon te gunnen. Deelname aan examen als 'training' is voor mij nieuw. Ik hoopte dat ik ook in de praktijk het al dan niet behalen van een diploma als bijzaak zou kunnen ervaren.

Gisteren hebben Jip en ik voor het eerst een SJP gelopen. We beperkten ons desondanks niet tot de C-, maar deden ook meteen de B-onderdelen. Niet omdat ik dacht dat we een B zouden behalen, maar omdat ze alle opdrachten voldoende begrijpt en een vrolijke opportunist is, zodat het geen kwaad kon om eventueel geen succes te behalen ondanks inzet.

Ik moest om 3.30 uur op, want we moesten ons om 7.30 uur melden en voor we aan de lange rit konden beginnen moesten de anderen natuurlijk verzorgd worden. Jip bleef lekker ontspannen onder mijn vroege drukte en gehaast en in de auto sliep ze rustig verder. Ik gelukkig niet.
Op de lokatie waar we ons 1e examen gingen lopen verraste ze me met haar kalme gedrag. Jip is dol op andere hondjes, dus ik had verwacht dat ze zich zou haasten ze alle 90 te groeten, maar Jip kuierde daarentegen ontspannen naast me mee. Wie op haar pad kwam werd vrolijk gegroet, maar van aan de lijn hangen en enorm opgewonden raken was geen sprake. Dat ook dit een optie was had ik natuurlijk wel kunnen weten, realiseerde ik me. Want ook dt is een bekende eigenschap van Jip: ze kan ondanks haar enthousiasme ook heel goed zaken rustig bekijken.

Bij aanvang van een SJP worden deelnemers in groepen gedeeld en krijg je per groep en volgorde opgelegd waarin je de opdrachten dient te doorlopen. Mijn ervaring is dat er altijd wel iets in die volgorde is wat ik lastig vind. Zo vind ik beginnen met plaats houden uit zicht een moeilijke start (de hond heeft nog niets gedaan, ruikt wild, hoort schoten en moet dan op de onbekende, opwindende locatie de dag starten met eerst lang wachten op aanvang, om daarna 'aan te vangen' met plaats houden uit zicht..). En tijdens deze vreselijk hete zomer vind ik het volgen aan het einde van het examen, als de honden moe worden en de hitte maximaal is, niet ideaal. Maar ik heb ooit, met mijn 1e hond, besloten gewoon de aangegeven volgorde aan te houden en de moeilijkheden die dat oplevert als uitdaging aan te gaan.
Dat vind ik zelf ook n van de leuke dingen aan SJP's: op onbekend terrein, met onbekende moeilijkheidjes, opdrachten pogen te volbrengen die niet vanzelfsprekend goed gaan.

Wij moesten - na aanmelding, medische keuring en het ophalen van een dode eend - deze dag starten met de zoekopdracht. Voor ons waren diverse honden die het bijzonder moeilijk vonden. En nadat een hond voor ons maar liefst 5 maal was ingezet (wat vaker is dan de reglementen toe staan, dus zeer coulant van de keurmeester) en ondanks alle aanmoediging niet was gaan zoeken, vreesde ik dat ook Jip - door alle nieuwe indrukken - wellicht geen succes zou hebben. Wat zou ik dat vervelend voor haar vinden!
Op hoop van zegen zette ik haar in: "Zoek apport". Jip schoot de bosjes in, zocht en vond zeer vlot. Het bleek absoluut geen lastige opdracht, althans niet voor Jip. En kennelijk liet ze zich ook niet van de wijs brengen door de nieuwe omstandigheden en het feit dat er andere honden volkomen andere routes gelopen hadden. Wat mij betreft kon de opdracht niet meer stuk, de keurmeester (KM) dacht daar anders over en bracht haar dan ook 3 punten in rekening voor het anderhalve meter van mij vandaan neer leggen van de eend, om nog even de nieuwe buit te besnuffelen alvorens 'm alsnog (model) af te geven. Overigens heeft de KM groot gelijk punten af te trekken voor het tussentijds neer leggen (al vond ik 3 punten persoonlijk een nogal zware 'boete') maar ik heb de gewoonte mijn eigen beoordeling naast die van de KM te hebben. De KM keurt n.a.v. het reglement en zijn eigen normen, dat is diens taak. Ik beoordeel naar wat ik weet dat mijn hond kan (en soms is dat beter en soms is het voor dit moment, voor deze hond, met haar ervaring ondanks zaken die nog verbeterd moeten worden voor nu een maximale prestatie). In dit geval was ik TROTS, ape trots. Wat officieel een 7 waard was, was voor mij een 9+. Jip's ervaring met wild is nog zeer gering, desondanks pakt ze het moeiteloos, hanteert het netjes en brengt het uit zichzelf. Dat ze een haar nog onbekend exemplaar nog even wil bewonderen alvorens die af te staan is een kwestie van ervaring, waarmee de bijzonderheid er van af neemt.
Eenmaal de eend al eens gedragen hebbend is het over en dus is het te verhelpen door haar de vogel al even te laten vast houden voor aanvang van de 1e opdracht, maar dat doe je dan alleen voor de punten... Het gedrag zelf vraagt gewoon wat meer ervaring. Och, daar wordt aan gewerkt!

Op naar de 2e opdracht. We werden verwacht bij het 'Apport uit water'. Hier wordt gelijktijdig met een geweerschot een dode eend in diep water geworpen. De hond moet wachten op het commando en dan de eend (zonder zich uit te schudden) apporteren. De groep die voor ons was mopperde volop over de strengheid van deze KM. En ook de eerste deelnemers uit mijn eigen groep kwamen boos terug, zeer ontevreden over hun behaalde cijfer. Ik was nieuwsgierig naar de ervaring die ons te wachten stond.
De KM wees me aan waar ik moest plaats nemen en gaf duidelijk te kennen dat ik gedurende de hele opdracht niet van die plek mocht komen, geen voet mocht verzetten. We stonden veel dichter bij de waterkant dan ik altijd oefen, omdat het voor Jip bere moeilijk is om zich niet uit te schudden na zwemmen en ik dus juist oefen op het lopen van een aantal meters zonder uit schudden. Maar deze positie had z'n eigen moeilijkheid zag ik nu. De waterkant was een relatief hoge en steile. Door zelf zo dicht aan de kant te staan, torende ik behoorlijk overheersend boven haar uit terwijl ze op mij af zwom. Van nature zou ik zeker geneigd zijn even een stap naar achteren te doen, om haar (gevoelsmatig) ruimte te geven me te naderen. Maar ik besloot me strikt aan de opdracht te houden, omdat het vaak zo leerzaam is eens iets te doen wat je uit jezelf niet doen zou. Het ergste wat kon gebeuren is dat ze het minder mooi uit zou voeren dan ze kan.
Jip heeft afgelopen week geoefend met een alarmpistooltje, dat ging prima, maar hoorde nooit eerder een geweerschot. We hebben apport uit water getraind, maar nooit met schot (er is hier geen water waar je met een alarmpistool kunt trainen, doordat het water waar dat wel kan zonder mensen angst aan te jagen, op dit moment onbetrouwbaar is t.g.v. de aanhoudende hitte). Of ze zichzelf zou kunnen beheersen pas te apporteren als ik haar toestemming geef bij de combinatie schot n plons was dus nog even spannend!
Ik bleef zoals opgedragen roerloos op de aangewezen plek staan en wachtte af wat Jip deed. Jip bleef stocijns onder het geweerschot en wachtte nadat de eend met een plons in het water terecht kwam kalm op het commando. Daarna zwom ze als gebruikelijk recht op de eend af, dwars door de waterplanten en linea recta terug. Ze klauterde de kant op, toonde geen enkele hinder van de naar mijn gevoel overheersende positie die ik daar in nam en gaf keurig zittend de eend aan. "Uw hond heeft het perfect uitgevoerd en u ook, een 10!", zei de keurmeester terwijl ik de eend weer in de tas op borg. Wow, al weer zo trots op mijn Jippie!

Onze volgende opdracht was het 'Markeerapport'. Hier wordt op een afstand van ca. 60-70 meter, gelijktijdig met een geweerschot, een eend geworpen op land. De hond dient exact te onthouden waar de eend gevallen is en de afstand juist in te schatten. Dit toont hij door de valplek zonder onderbreking in 1 rechte lijn te bereiken.
De hond mag ook bij deze opdracht - als bij alle anderen - pas vertrekken op commando, wat gegeven mag worden op teken van de KM.
Jip zat stil te kijken naar de in de verte geworpen eend. De eend werd in een greppel geworpen, zodat de hond 'm niet kan zien liggen en puur het moment van vallen moet benutten. Jip rende op mijn commando in een rechte lijn recht op de eend af. Ik hield mijn adem in, wat zat ze strak op de lijn! Iets voor ze bij de eend was hield ze halt. Ze had de afstand net niet helemaal goed ingeschat en meende dat de eend daar had moeten liggen. Ze draaide zich om en liep met haar neus aan de grond ca. een meter op de lijn die ze gelopen had terug. "Ik kan er geen voldoende van maken", zei de keurmeester ondertussen tegen me. "Dat begrijp ik", antwoordde ik vriendelijk. "Maar ze gaat 'm wel halen", voegde hij toe, omdat Jip zich gerealiseerd had dat als de eend niet dr lag, die toch iets verderop moet liggen. "Daar ben ik heel blij mee, dat heeft ze verdiend", zei ik. De keurmeester knikte begrijpend. Jip zette de eerder aangenomen lijn keurig door, kwam zo in de greppel en pakte enthousiast de eend op. De eend werd ondanks de felle zon met vrolijke snelheid gebracht en model afgegeven. Een onvoldoende en daarmee definitief geen kans meer op een B, want de afstand tot de eend niet goed ingeschat, maar al weer was ik heel trots op wat ze had laten zien.

Volgens de opgelegde volgorde moesten we nu naar de onderdelen "Kort apport te land' & 'Plaats houden'. Gelukkig maar, want naarmate deze hete dag vorderde zouden de dode konijnen die daar geapporteerd werden er niet frisser op worden... Maar de groep besloot toestemming te vragen om eerst deel te mogen nemen aan het 'Over water', omdat we deze opdracht onderweg tegen kwamen en er dan dus minder gelopen hoefde te worden.
De keurmeester vond het prima en zo gingen we als volgende opdracht van start met ons 3e en laatste B-onderdeel.
Het water was breed en een groepsgenootje vertelde me dat dit betekende dat de eend aan de overzijde niet heel ver van de waterkant verstopt mocht liggen: er bestaat een maximum afstand tussen inzetplek en eend, legde ze uit. Maar erg eenvoudig leek hij toch niet te liggen, want de honden moesten aan de overzijde flink zoeken voor ze de eend troffen. Ik maakte me echter niet zo druk om de zoekopdracht, al hoopte ik wel dat ze succes zou hebben als ze aan de overzijde zou raken. Wat voor haar lastiger was waren de waterkantjes. Jip gaat van nature met beleid te water en is geen grote ster in het beklimmen van lastige waterkantjes. Twee zaken waarin ze verschilt van Daantje. Het met beleid te water gaan is super veilig, maar maakt dat een steil kantje een lastige is. Ik hoopte dat ze genoeg vertrouwen had in mijn opdracht (om naar de overzijde te zwemmen zonder daar iets gezien of gehoord te hebben moet je hond er blind op vertrouwen dat als jij het zegt, daar cht iets ligt) om die hoge steile kant af te dalen, zich daar in het water te laten zakken en het over te steken.. Dan diende zich een minstens zo lastig probleem aan: de waterkant aan de overzijde was nog hoger en steiler, bovendien spekglad van de voorgaande natte honden die er tegen op geklauterd waren. Ik zag honden herhaaldelijk terug glijden en zelfs achterover vallen bij een poging de kant op te komen. Het was te hopen dat ze er op wist te komen en ik hoopte geen spijt te krijgen van deelname aan deze opdracht. Maar als eerder gezegd: het is goed om dingen te proberen die je zelf niet zo gauw zo doen zou, zo lang ze de hond niet in gevaar brengen. Dat leert je soms nieuwe dingen over je maatje (of over hoe je die in zo'n situatie kunt helpen). We hebben het 'over water' niet goed kunnen trainen, omdat veel water waar we anders kunnen oefenen, om bredere ervaring op te doen en de opdracht te veralgemeniseren, al lange tijd t.g.v. de aanhoudende hitte onbetrouwbaar is.
De inzet plek was niet ver van de waterkant. Jip nam op commando een rechte lijn naar de kant, daalde zonder aarzeling maar met het gebruikelijk beleid af, liet zich in het water glijden (ze heeft een enorme hekel aan water in haar oren) en zwom richting overzijde. Daar klauterde ze tegen de glibberige, steile wand op, maar gleed helaas terug het water in. Lastige beslissingen rondom aanmoedigen of terug fluiten hoefde ik niet te maken, want Jip zwom meteen door naar de er vlak naast gelegen andere glibberige, steile opgang om het dan daar te proberen. Ondanks de afstand was duidelijk zichtbaar hoeveel inspanning het kostte, maar ze zette krachtig door en krabbelde zo op het droge. "Zoek apport" voegde ik nu aan de opdracht toe. Jip keek verwonderd om. Ik was verbaasd, ging ze nou niet zoeken? Hetgeen nou juist de beloning is voor de oversteek? Ze bukte zich. Haar gedrag leek er op te wijzen dat daar pal aan de kant de eend al lag, maar dat zou toch niet het geval zijn? Ze schudde zich uit, bukte zich nogmaals en draaide zich nu naar me om met de eend in de bek. Hoe de bijzonder steile, gladde kant weer af te dalen, bovendien met volle mond, werd even overwogen. Begrijpelijk, want dat valt absoluut niet mee als je van het type bent dat met beleid te water wil gaan. Maar ze deed het, ik vond het erg knap! Ook wist ze zonder hulp aan mijn kant van de vaart de kant weer op te klimmen en e.e.a. af te ronden met een model apport. "Een 8", zei de keurmeester met strenge toon. "Dank u wel", zei ik vol trots over wat ik mijn Jippie allemaal had zien doen. De KM kon mijn trots duidelijk niet goed begrijpen en verklaarde waar de punt aftrek voor was: Jip had aan de overzijde zich eerst staan uitschudden. Dat nam hij haar erg kwalijk. Ik begrijp wel dat dit niet is wat hij zien wil, maar ik weet dat als ze had kunnen zoeken, ze dat onderweg - zonder verlies van tempo - gedaan had, ls ze gehinderd werd door water in haar oor. En ik weet bovendien hoe enorm zij zich stoort aan water in haar oor, meer dan ik ooit met een andere hond van mijzelf of een ander mee maakte. Het was de combinatie van water in haar oor en het ontbreken van een zoekwerkje (en de zichtbare teleurstelling daarover) die er toe geleid hadden dat ze zich eerst even had uitgeschud alvorens te apporteren. Ik vond het daarentegen knap dat zij onmiddellijk de eend zag liggen. Alle honden waar ik naar had staan kijken hadden stevig lopen zoeken. Zij waren kennelijk pal over de eend heen gerend en hadden diepte genomen zonder aandacht te besteden aan de eerste meters. De KM herhaalde nogmaals, maar nu met nadruk door toevoeging van het woordje "uitgebreid" dat Jip zich had staan uitschudden. Ik kon ik niets aan doen, ik was zo trots dat ik geen passend gezicht van spijt kon trekken. "Ik begrijp dat u het kritisch bedoeld hoor en dat u dit graag anders wilt zien, maar ik ben gewoon heel trots..", verontschuldigde ik me. Daarop moest de KM gelukkig lachen en konden we verder naar de volgende opdracht.

Logischer wijze zouden we nu naar het plaats houden en apport te land, de eerder door de groep verschoven opdracht, maar het veld waarop de laatste 4 opdrachten plaats vonden bevatte 1 schaduwplek en natuurlijk verzamelden alle wachtende mensen zich daar met hun hondje, zodat de KM die de opdrachten 'Volgen' en 'Uit sturen & hier-komen' keurde, met onze groep begon.
Inmiddels was de temperatuur hoger dan 30 graden geraakt. Ik vroeg me af of Jip nog wilde volgen en op niks af wilde weg rennen om later hier-gefloten te worden... Gebruikelijk volg ik al vast een klein stukje met een hond voor de volg-opdracht van start gaat, maar met Jip leek me dit averechts te zullen gaan werken. Jip vindt volgen saai. Ik heb mijn uiterste best gedaan daarin verandering te brengen en we zijn een heel eind gekomen, maar het is niet iets wat haar boeit, dus ik houd het leuk door het niet al te langdurig van haar te vragen.
Bij het uit sturen van de hond wil men zien dat de hond op commando op vrije wijze ruim afstand neemt (dus niet in een kaarsrechte lijn die duidt op appel) waarna je de hond op teken van de keurmeester mag terug fluiten. De opdracht is bedoeld als toets op hier-komen vanuit vrije beweging op afstand. In de praktijk is het voor de meeste retrievers vooral lastig om aan het eerste te voldoen: zonder dirigeren voldoende afstand nemen terwijl de voorjager (VJ) zelf stil blijft staan. Onze voorgangers waren dan ook vooruit gedirigeerd, maar het hier-komen viel niet mee. Dat was ook zeer begrijpelijk, want als de hond recht vooruit rende kwam die bij een groot meer terecht en dat is best aanlokkelijk op een dag als deze! Maar daar vandaan roken ze ook de konijnen al die verderop werden geapporteerd...
We kregen opdracht de beginnen met het volgen. Eerst een stuk aangelijnd en daarna hetzelfde parcours onaangelijnd. We namen plaats naast het middelste paaltje, in de volle zon. Inmiddels was het ca. 12 uur. Jip zat naast me en keek vurig voor zich uit. Ik weet niet wat ze dacht, maar zker niet dat we gingen volgen. Ik ging van start en Jip liep netjes naast me mee. Ik richtte me op het parcours, het houden van voldoende afstand tot de paaltjes om ruimte voor Jip te houden en hield de pas er in om daar waar de zon haar er toe poogde te verleiden te gaan lopen sloffen, zelf dan maar energie over te dragen. Gelegenheid om te kijken hoe ze het deed had ik niet, maar wel zag ik in mijn ooghoek dat ze constant goed naast me bleef. En of ze dat nu met aandacht deed of mogelijk wat te wijd, dat boeide me eerlijk gezegd niet zo. Ik vond dit al heel wat! Aansluitend wees de KM me waar vandaan ik Jip mocht uit sturen. Jip ging naast me zitten en keek naar links, waar de het kort apport met konijn gaande was. Ik bedacht me dat ze afstand moet nemen, niet in een specifieke richting, dus dat ik haar gewoon ging uit sturen en dan zouden we wel zien.. "Go go go!" zei ik terwijl ik mijn armen spreidde. Gelukkig, Jip had kennelijk toch begrepen dat het dan eigenlijk wel mijn bedoeling is dat ze de richting aan neemt waarin ik sta, want ze liet de op links bezig zijnde proef letterlijk links liggen en rende bij me vandaan. Op mijn fluitsignaal draaide ze direct 180 graden en stormde terug. Toen ze aansluitend netjes voor me ging zitten dacht ik, terwijl ik me bewust was van dat de proef niet afgelopen is voor de hond is aangelijnd, "Kniesoor die daar op let!" en boog me voorover om Jip flink te knuffelen. "De proef is pas afgelopen als de hond is aangelijnd", sprak de KM streng. Ik verontschuldigde me en baalde heel even van mijn inschatting dat dit me wel vergeven zou worden. "Geeft niet hoor", voegde de keurmeester met een lach toe, "u heeft een 10". "Het volgen", vervolgde hij "deed ze ontzettend vrolijk n goed, en u zelf ook, daar krijgt u ook een 10 voor". Wow! Met deze complimenten had ik deze opdrachten, zker onder deze weersomstandigheden, niet verwacht af te sluiten. Hl blij mee!

Tenslotte mochten we nog deel nemen aan het 'Houden van de aangewezen plaats', waarbij je 2 minuten uit het zicht van de hond moet gaan staan. En aansluitend het 'Kort apport te land', waar de hond een dood konijn moet apporteren.
Mensen die ons voor waren gegaan vertelden dat de konijnen onder invloed van de warmte zodanig stonken dat ze hun hond "Vast!" hadden moeten zeggen om 'm over te halen het op te pakken. Ze stonken zodanig dat als de hond naar je op weg was met het konijn, je het al rook.
Aangezien het bemachtigen van een wild konijn om mee te trainen niet erg wil lukken, is Jips ervaring met konijn nogal beperkt. Ze vind het erg leuk en hanteert ze keurig, maar net als met een nieuwe eend kun je zien dat ze er nog blij verrast mee is: ze besnuffeld een onbekende graag even voor ze 'm op pakt. En of ze bereid zou zijn ook een al door velen geapporteerd en bovendien 'zonovergoten' konijn te apporteren..? Ik had geen idee. In de praktijk jacht zou je hond t.a.v. een dergelijk konijn ook horen te denken "Dat kan 'm niet zijn, da's geen verse", en ik ken dan ook diverse praktijk jachthonden die hun neus er voor op halen.
De keurmeester kwam ons tegemoet en het was nog erger dan mijn voorgangers al hadden verteld: niet alleen het konijn stonk, de keurmeester zelf rook enorm naar de konijnen.. Nadat we elkaar een hand hadden gegeven verontschuldigde hij zich voor deze handeling "Sorry, ik dacht niet na, ik geef je net een hand maar ik heb vieze handen.." Zo'n gesprek heb ik nog nooit gehad met een KM, dat we dode dieren aan nemen op een SJP en 'desondanks' elkaar de hand schudden is gebruikelijk. En een naar 'zonnig wild' ruikende keurmeester heb ik ook nooit eerder beleefd. Het geeft wel aan hoe de konijnen er aan toe waren. Maar voor de honden dat van dichtbij mochten bekijken, moesten ze eerst in een tweetal plaats houden. Ieder aan een kant van een houten schot. Ik koos een plekje wat vrij was van distels en Jip ging op commando braaf liggen. Ik hoopte dat ze het 2 minuten zou vol houden en niet nieuwsgierig naar de konijnen zou gaan kijken..
We stonden al enige tijd uit zicht toen de keurmeester met barse stem aan gaf dat ik mijn hond mocht halen. Was ze iets aan het doen wat niet mocht of liet deze KM ons n voor n onze hond ophalen? Nieuwsgierig liep ik terug. Toen ik de hoek om kwam zag ik het: ze had het helaas niet vol gehouden. Jip was overeind gekomen en aan het einde van het houten schot gaan zitten wat haar scheidde van de ander hond, om om het hoekje te kunnen kijken. Daar was (helaas voor haar) niets te zien en kennelijk had ze bedacht dat ze langs deze weg toch min of meer plaats hield. "Een klein stukje verschuiven, dat ziet ze niet.." Ik schoot in de lach, dat nieuwsgierige hoofd om het hoekje.. Ik lijnde haar aan en dacht "Geen C diploma", daarop blij constaterend dat ik zelfs dat niet erg vond. We hadden ook zonder diploma een super leuke dag met heerlijke ervaringen beleefd. Dus op naar het konijn. En wel zo ontspannen, want een C zat er toch niet meer in. Jip ging zonder moeite zitten op de plek waar al vele konijnen die dag op de grond gelegd waren. Ik was heel blij met het feit dat ze bereid was te luisteren in plaats van hardnekkig te gaan snuffelen. Het konijn werd geworpen en op mijn commando rende Jip naar het konijn. Die wilde ze eerst rustig besnuffelen en ik gaf haar daartoe de ruimte. Roepen dat ze 'm vast moest nemen terwijl ze nog nauwelijks ervaring op deed met dode konijnen en nooit zo'n 'rijpe' zag vond ik niet redelijk. Jip is een hondje wat soms even tijd moet krijgen om te kijken als iets nieuw is voor haar, maar heel graag werkt, mijn hobby's deelt en zeer bereid is te doen als gevraagd. Het zou dus vast goed komen, zij het niet zo rap als de KM het liefst zou zien. Ik benutte de opdracht om te zien wat Jip deed met een dergelijk smerig konijn. Fijn om te weten of ze geneigd is er zaken mee uit te halen die niet door de beugel kunnen. Daarvan bleek geen sprake, eenmaal besnuffeld pakte ze het uit zichzelf op en bracht het naar mij. Hoewel ze ook wild prima model af geeft, waardoor ik het zitten rustig stond af te wachten, legde ze dit konijn pal voor mijn voeten op de grond. "Pakt u het maar op", zei de keurmeester. Ik pakte het op, gaf het Jip aan en liet het haar alsnog model aan geven. We hadden net al een onvoldoende gekregen voor het plaats houden, dus ik kon er best openlijk een training van maken.
De keurmeester gaf ons een 6 voor dit apport. Hij had zich erg gestoord aan het gesnuffel voor het oprapen en het gegeven dat ik daar niet op had ingegrepen. Het gesnuffel had bij hem zelfs kunnen leiden tot een onvoldoende vertelde hij. Als Jip meer ervaring opgedaan heeft zal ze vast niet meer opkijken van een haar onbekend konijn, ze gaat ook deze KM in de toekomst nog wel eens tevreden maken. Maar voor nu heeft ze in ieder geval een zeer tevreden baasje over het feit dat ze zelfs een plakkerig exemplaar nu al bereid is te apporteren, zonder druk of aanmoediging mijnerzijds en zonder er mee te gaan schudden of anderszins rommelen.

Ik heb met Jip mijn 'konijnenhanden' gewassen en de organisatie bedankt. Daarna de airco in de auto voluit aan gezet (wat heerlijk!) om - terwijl drs. Jip met een lekker stuk gedroogde runderkophuid in de achterbak lag - mijn mobieltje op m'n stuur te plakken om onderweg het thuisfront verslag te doen van deze super leuke dag!


Jip in een (speciaal voor deze dag aangeschaft) koelvest
 

18-07-2018

Rangorde

Er is de afgelopen jaren een enorme weerstand in hondentrainingsland tegen de woorden 'dominantie' en 'rangorde'. Sterker nog, er zou geen sprake van zijn.
Deze woorden hebben m.i. een nogal zware lading gekregen, worden geassocieerd met bulderende bazen die met veel straf en imponeren vanalles afdwingen.

Ik kan de bezwaren tegen de zogenaamde 'dominantie theorie' volgen voor wat betreft het overmatig lles labelen als 'dominant' en menen dat de hond de hele dag bezig is te pogen in rang te stijgen. Maar dat slaat m.i. door de andere kant uit als men stelt dat er niet zo iets is als 'rangorde' en dus 'dominantie'.
Van deze zaken is binnen onze eigen mensengezinnen net zo goed sprake. We benoemen het niet zodanig, maar het is de rol van de ouders en verzorgers om de kinderen te begeleiden, begrenzen en beschermen. Daaruit vloeit voort dat de kinderen voldoende moeten luisteren naar de regels/grenzen van hun ouders, om hen die taak mogelijk te maken. En dat doen ze wanneer hen duidelijk is wat hun 'positie' is. Niet door een pak rammel of gebulder, maar door duidelijk/consequent en rechtvaardig te zijn. Zo werkt het ook binnen een hondenroedel.

De vergelijking kan m.i. verder getrokken worden, wat niet zo gek is want we zijn beiden groepsdieren. Wie 'dominant' is, is net als binnen ons gezin/relatie, geen star gegeven, maar wordt tevens bepaald door bijv. plaats en situatie. Zo zou je in mijn huidige roedel Merel als 'hoogste' kunnen aanwijzen, maar dat neemt niet weg dat op onderdelen sinds jaren Daantje degene is die bepaald & regelt.

Nu 'opperhoofd' Merel in haar laatste levensfase zit en n na oudste hond Maartje ongeneeslijk ziek is - en tegelijkertijd (daarom) allerlei privileges toebedeeld krijgt door mij - is er duidelijk e.e.a. aan het verschuiven binnen de 'rangorde'. Eerder vertelde ik al hoe Daantje nu meer het voortouw neemt binnen de groep, met zorg voor Maartje en respect voor Merel. Maar er is meer gaande: de 'ere plaats' naast mijn buro stoel wordt inmiddels gedeeld (of verdeeld..).
Mijn 1e Flatcoated lag altijd naast mijn stoel als ik aan m'n buro zat. Toen hij overleed nam de pup die ik toen had dat plekje graag in. Deze pup kreeg later een dochter, onze Merel, ze waren 8 pootjes op 1 buik. Merel lag nooit in de buurt van mijn buro stoel, ze leek daar geen interesse in te hebben, tot de dag dat haar mama overleed. Sindsdien is die plek de hare. Inmiddels wonen hier ook Maartje, Daantje en Jip. Al waar die 3 liggen, nooit naast mijn burostoel.
Vorige week is hier verandering in gekomen. Nu Maartje net als Merel op de bank mag, omdat ze niet lang meer te leven heeft, tref ik ook haar ineens naast mijn burostoel. Er is nauwelijks plek voor 2, maar de dames proppen zich er graag tussen om van dat 'speciale' plekje te genieten. Maar het plekje wordt plotseling ook door Daantje geambieerd. Helemaal passend bij de veranderde rol die ze neemt tijdens onze wandelingen, ligt ook zij nu ineens soms naast mijn buro stoel.. En ding blijft ongewijzigd: Merel ligt daar graag. En ongeacht of een ander daar nu ook soms ligt, zij ploft er onverstoorbaar bij.

11-07-2018
Waarnemend hoofd

Er zijn grote veranderingen op komst binnen mijn roedel, Daantje heeft het al enige tijd geleden opgemerkt. Ze neemt sindsdien op haar eigen wijze meer de leidersrol op zich. Dat doet ze door 'de gangmaker' te zijn in onderlinge actie.
En niemand kan dat weerstaan: als Daantje gaat racen - zigzaggend voor de anderen uit, als was ze een vluchtende haas - dan stormen Maartje en Jip er steevast zo hard ze kunnen achteraan om haar te 'vangen'.
Deze wijze van het (over) nemen van het voortouw is zo kenmerkend voor Daantje! Toen ik haar een paar dagen geleden uitbundig zag spelen met Maartje, van wie ze nu met gemak kan winnen in zowel snelheid als behendigheid, zag ik haar exact doen wat ze als puppy van 9 weken al op het speelveld van de hondenschool deed: uitnodigen tot gelijkwaardig, wederkerig spel. Al als puppy stapte ze van haar speelkameraadje af als zij een poosje bovenop had gezeten om er uitnodigend naast te gaan liggen op haar ruggetje: "Pak jij nu mij maar hoor, dat mag best!" En zo liet ze zich nu ook, terwijl Maartje duidelijk achter bleef in snelheid en behendigheid, in het gras vallen om Maartje uitdrukkelijk de kans te geven ook even te 'winnen'.
Ik zou het zo graag filmen, dit onderlinge spel, om thuis steeds opnieuw te kunnen bekijken. Maar iedere poging die ik doe faalt: zodra ik mijn foto toestel pak komt ze aan sjezen.. "Ga je die gooien?"
Dol op mijn Daantje! En trots op de respectvolle wijze waarop ze voor haar oudere kameraadjes waar neemt




 

05-07-2018
Behandeling voor Maartje

Ter inleiding in vogelvlucht de voorgeschiedenis, voor wie deze miste: in november ontdekte ik een zwelling in Maartjes bek, boven haar voortanden. Daarmee bezochten we de tandheelkundig dierenarts, die als oorzaak een tandheelkundig probleem vast stelde waarvoor ze operatief behandeld werd. De zwelling en klachten uit november bleven echter onverminderd, wat ook na controles pas een half jaar later leidde tot een verwijzing voor CT.
Overigens heb ik over het advies om af te zien van een biopt tijdens de operatie, vanuit de enorme zekerheid van de specialist dat dit volkomen onnodig was, een heel fijn gesprek gehad met deze arts. Het heeft mij enorm geholpen dat we hierover hebben kunnen praten, ook hij geraakt is door de consequenties van deze keuze en deze ervaring gebruikt om van te leren. Je zou willen dat geen arts een fout maakt die een leven kost, maar het zal iedere arts vast eens gebeuren. Je bent een kei als je dit erkend en het gesprek er over aan gaat. Ook al verandert het niets aan de medische situatie van Maartje, het maakt wel dat ik ook in de toekomst weer met een goed gevoel gebruik kan maken van zijn expertise. Daarnaast maakt het gegeven dat ik dankzij zijn reactie niet boos ben op hem, ook dat ik wat milder kan zijn voor mezelf t.a.v. het feit dat ik zijn advies gevolgd heb.

De tandarts verwees ons na de CT wegens tijdgebrek naar een KNO arts, waar Maartje tevens onderzocht is door een radioloog en een chirurg. Maartje bleek een tumor (mastocytoom) in haar bek te hebben en inmiddels (ca. 8 mnd. na het 1e tandarts bezoek) zijn er ook uitzaaiingen in tenminste haar lymfeklieren, mogelijk ook in milt en lever.
De KNO arts verwees ons vervolgens naar een internist die oncologische zorg biedt. Dit consult leverde me zodanig weinig informatie op dat ik nog altijd niet in staat was een beslissing te nemen t.a.v. de in te zetten behandelingen.
Bovendien gaf deze oncoloog herhaaldelijk expliciet aan dat ik MINIMAAL een remmende behandeling met het medicijn Masivet moest inzetten, terwijl ik graag lle opties wilde bespreken, omdat het voor mij nog niet vast stond dat een remmende behandeling in Maartjes belang was.
Hij verwees ons op verzoek naar de afdeling oncologie van de Universiteitskliniek in Utrecht, waar men ook radiotherapie (bestraling) biedt. Niet alleen was deze optie nog onbesproken, maar vooral hoopte ik dat de oncoloog in Utrecht mij wel kon informeren over de prognose, de kans van slagen van behandeling, het beoogde resultaat van behandeling n wat ik kon verwachten (en doen) als ik geen remmende behandeling besloot in te zetten. Om zo te kunnen beslissen waarmee ik Maartjes belang het beste behartigde.

Ik had erg getwijfeld of ik Maartje mee zou nemen naar het consult in Utrecht, want ze is super nerveus voor dierenarts bezoek. Ze realiseert zich al wat we doen gaan als ze de auto in springt en heeft dus stress gedurende n de lange ritten n het wachten n het consult, om na afloop op een holletje ons huis in te gaan, blij dat het voorbij is en hartstikke moe van alle opwinding. Z veel doktersbezoeken in korte tijd, allemaal op flinke afstand, vond ik daarom erg zielig. Tenslotte nam ik haar toch ook ditmaal mee, omdat ik bang was dat men mijn vragen mogelijk niet kon beantwoorden als ze haar niet zelf konden zien.
De artsen in opleiding, die vooraf graag een algemeen onderzoekje wilden afnemen, heb ik gezegd dat ze inmiddels z vaak is gechecked de afgelopen weken, dat herhaling me volkomen onnodig leek voor dit consult: haar hele medische dossier was door gestuurd, die extra stress konden we haar dus besparen. De oncoloog stemde zonder enige moeite in met mijn verzoek en dus bleef het consult beperkt tot een uitvoerig informatief gesprek, waarbij alleen door de oncoloog zelf even naar de tumor in haar bek gekeken is.
Heel fijn! Dat 'oog hebben voor Maartje' had ik de afgelopen weken gemist. Zo vond de KNO arts toen ze haar oortje controleerde op de dag van het 1e oncologisch consult, dat Maartje ondanks (naar haar eigen zeggen) volledig herstel van de oorontsteking, nog een maand niet mocht zwemmen. Dat is wellicht voor het oortje het meest veilige advies, maar als een Flatcoated in haar laatste levensfase zit en het bovendien vreselijk heet zomer weer is, lijkt een Specialist die adviseert een hersteld oortje droog te houden wel te vergeten van wie dat oortje is... En zo ook de 1e oncoloog die we bezochten: het was een aardige man, maar hij begreep in het geheel niet dat het voorschrijven van remmende behandeling die schadelijk is voor anderen, waardoor ik haar zou moeten scheiden van haar kameraadjes, op Maartjes kwaliteit van leven een grote impact zou hebben. Idem dito voor het niet mogen knuffelen/likken.
Maartje is geen oorontsteking of een tumor, ze is Maartje, een hondje dat bijzonder gesteld is op sociale contacten. Ze had een oorontsteking en heeft kanker, waarvan ze hoe dan ook niet meer zal kunnen genezen.

Het behandel advies van Utrecht week sterk af van die van de eerder bezochte oncologisch specialist. Zowel het geadviseerde middel, als de intensiteit van behandelen. In Utrecht werd e.e.a. onderbouwd met slagingskansen op dit type tumoren. En de reden dat de intensiteit van de geadviseerde behandeling lager was, kwam door het beperkte eind doel: intensievere behandeling veranderde de prognose niet in haar situatie.

De behandeling met de beste kans van slagen, leerde ik van Utrecht, is in dit geval een combinatie van radiotherapie (gedurende 3 weken, 2 maal per week bestraald worden, onder narcose) en minimaal een maand remmende medicatie (Palladia). De kans dat dit resultaat geeft is niet te zeggen, omdat de onderzoeken naar mastocytomen gedaan zijn op meer voorkomende - minder agressieve - locaties op het lichaam. In die gevallen is de kans van slagen 60% Het onderzoek is echter gedaan bij een groep patinten met tumoren uit graad I, II en III, wat betekent dat dit percentage tevens positief gekleurd wordt door het resultaat bij graad I (goedaardige) tumoren... Bij Maartje is de slagingskans dus duidelijk lager, want n betreft dit geen goedaardige tumor n zit het op een locatie die als bovengemiddeld agressief bekend staat.
Het resultaat wat beoogd wordt met de behandeling is puur remmend. Indien het slaagt, zet het de verdere ontwikkeling een periode stil. Na die periode zal het proces hervatten als wanneer niet (succesvol) behandeld. Dit kan een maand na afronding van de behandeling zijn, maar ook na een jaar. De gemiddelde duur dat het leven verlengd wordt middels deze behandeling is alleen bekend bij de eerder genoemde groep, maar betreft dan 9-12 maanden. Statistisch ziet het beoogde resultaat er voor Maartje dus minder florissant uit dan dat, maar statistieken zeggen niets over het individu.
Zet ik deze behandeling niet in of slaat deze niet aan, dan schat de oncoloog van de Universiteitskliniek Maartjes levensverwachting in als nog enkele maanden (lees: meer dan enkele weken, maar korter dan een jaar).

Utrecht was gelukkig bereid ook de optie door te spreken van niet-remmend-behandelen. Gezien de veel minder intensieve behandeling die Utrecht voor stelde en alle emoties rondom een keuze als deze, had ik opnieuw even tijd nodig om Maartjes belang goed te kunnen afwegen.
Tot mijn verdriet kwam ik opnieuw tot de conclusie dat - hoe afgrijselijk ook - ik m.i. Maartjes belang het beste behartig, nu de tumor uitgezaaid is, door haar geen remmende behandeling te geven.
De 3 weken van bestraling zouden haar enorm veel stress geven en daarmee veel energie van haar vergen. Narcose leidt daarnaast bij mijn altijd eetgrage Maartje gedurende 2 dagen tot (ondanks dat ze sinds enkele weken bijna 3 maal haar dagportie eet om op gewicht te blijven) onstilbare honger en minder energie. Of dit een reactie is op het narcosemiddel of de stress is me niet bekend, maar dat is ook niet relevant, het is gewoon akelig.
De remmende medicatie die ze binnen deze therapie zou moeten krijgen moet tenminste een maand gegeven worden en indien deze t veel bijwerkingen oplevert of niet aan slaat, vervangen door een maand vergelijkbare medicatie, in de hoop dat dit dan wel aan slaat. Dat de medicatie voor tenminste ongemakken zorgt staat vast. En dat ik haar niet zonder toezicht bij de anderen kan laten in deze periode ook (want mocht ze braken, dan mogen de anderen dit niet op eten!)
Tevens moest een hoge dosering prednison ingezet worden, wat leidt tot o.a. extreme honger en sloomheid. De prednison zou vervolgens rustig afgebouwd worden naar een dosering met minder bijwerkingen.
E.e.a. vertaald naar haar mogelijkheden deel te nemen aan leuke activiteiten, is het reel te stellen dat ze hierin tenminste een maand sterk beperkt is en er ook weinig aandacht voor zal kunnen hebben.

Al deze zaken duren minimaal een maand, de prednison zou blijven. Maartjes levensverwachting is enkele maanden, waarvan de hoop is dat behandeling leidt tot een verlenging daarvan met misschien wel 9 maanden. Die kans is echter klein.
Maartje denkt niet "Als ik nog 9 maanden extra heb, dan ga ik...". Waar jij en ik wellicht nog een aantal zaken heel graag zouden doen of mee maken als we wat extra tijd konden kopen, leeft zij gewoon met de dag: de dag is goed of hij is dat niet... Ik zou het mezelf nooit vergeven als de behandeling niet het gehoopte resultaat geeft en ik dus op het moment dat ze nog een prima kwaliteit van leven heeft, volop haar leven zou kunnen vieren, daarvan een fiks deel in beslag zou nemen in de hoop haar langer bij me te houden.
Daarmee zou ik haar m.i. in de steek laten, want Maartje wil niet 'lang', maar vooral heel erg 'leuk' leven.
Ze heeft de afgelopen jaren zo geweldig geholpen binnen haar roedel/vriendengroep, ze is er altijd voor ons geweest. Ze was - dwars tegen haar onbekommerde natuur in - de rots waar Daantje in 2016 op bouwen kon toen zij gewond was. Ze is sinds de dag dat ik haar kocht de soulmate van Merel en het eeuwig geduldige 'slachtoffer' van onze Jip, wanneer die wil spelen of knuffelen. Ik heb zo vaak tegen haar gezegd "Als jij ooit hulp of steun nodig hebt, gaan we er net zo zijn voor jou!". Aan die belofte ga ik me houden.

Daarom rijden we niet 2 maal per week naar de Universiteitskliniek, om te proberen haar langer in mijn leven te houden, maar rijden we enkele keren per week naar extra mooie gebieden, om samen te genieten van extra leuke uitstapjes. Waarna ze tegen alle regels in, vies en nat (in badjas) bij me op de bank mag liggen, om lekker knuffelend uit te buiken van de extra maaltijd.


Een greep uit de honderden foto's die ik de afgelopen dagen maakte tijdens onze extra mooie wandelingen in Hilversum en Bilthoven, waar Maartje enorm van geniet:
.
26-06-2018
Maartje is ziek

 
In november 2017 beet Maartje tijdens onze vakantie op Ameland een doorntak van een struikje. Daarop zwol haar neus, wat gelukkig later die dag weer over was, maar bleef een zwelling boven een voortand aanwezig. Vanaf dat moment was ze in plaats van als snelste, de traagste met kauwsnacks. Ze at ze regelmatig zelfs niet volledig op. Ik kon daaruit niets anders concluderen dan dat ze pijn moest hebben, maar de behandelend artsen herkenden dat niet.
Na een antibiotica kuur die geen enkel resultaat gaf, braken we de vakantie af om de tandarts te bezoeken. De tand waarboven de zwelling zat bleek dood en werd verwijderd. Op de vraag of ik zekerheidshalve een biopt wilde laten sturen naar het laboratorium zei ik als altijd "Ja", want meten = weten. Ik ben een erg zorgvuldig mens. Hoe heb ik dan later kunnen instemmen met het afzien daarvan, toen tijdens de operatie de tandarts zodanig zeker was dat er geen sprake was van een tumor dat hij terug kwam op de gemaakte afspraak? Ik kan mezelf wel voor de kop slaan.. Niet om het vertrouwen in de tandarts, hij is echt heel erg goed, maar wel om het akkoord gaan met 't voorstel de biopt achterwege te laten, blind te varen.

Er volgden enkele controles n.a.v. het feit dat de klachten na de tandheelkundige ingreep onverminderd aanwezig bleven: de zwelling in haar bek was onveranderd, ze had nog altijd dezelfde last bij kauwen en zo heel nu en dan zwol haar neus plotseling (korte tijd) op. De zwelling werd genterpreteerd als gevolg van operatie/litteken, de pijn werd niet (h)erkend, het eerdere uitblijven van reactie op de antibiotica werd beschouwd als een door mij niet opgemerkt effect en het soms zwellen van de neus deed vermoeden dat er nog altijd sprake was van een ontsteking.
Aangezien e.e.a. gestart was met het bijten in een doorntak en een tumor in mijn beleving was uitgesloten tijdens de operatie, leek het er op te wijzen dat er nog een stukje doorn achter gebleven was. Ik maakte me dus vooral zorgen over hoe dit te verhelpen als antibiotica geen effect hebben en operatie dat stukje niet aan het licht bracht. Dat ook (juist kwaadaardige) tumoren ontstekingsreacties kunnen veroorzaken las ik pas gisteren.
Als ik het wilde laten onderzoeken moest ik een biopt of nog beter, een CT laten maken. Zo geschiedde, ik koos voor de beste optie, dus de CT, want er moest eindelijk eens een oplossing komen. We waren inmiddels immers een half jaar verder!

De CT leverde geen enkele informatie over de zwelling op: men concludeerde dat het hetzij een tumor was, hetzij een ontsteking. Wel bleek Maartje aan de zijde van de tumor oorontsteking te hebben zonder zelfs maar n symptoom. Volgens de specialist die de behandeling had overgenomen was deze ontsteking louter toeval, want te ver gelegen van de bek om verband te kunnen houden. Ik moest direct denken aan wat een parasitoloog van de Universiteitskliniek mij leerde: als het lichaam haar energie moet steken in bestrijding van ziekte, uit zich dat vaak in huidontstekingen, waar oorontsteking er n van is. Dit klopte precies met mijn ervaringen met Floris en Indra, toen zij ziek bleken. En zelf ervaar ik ook dat als ik een beetje ziek ben, ik vieze oren krijg. Dus de overvloed aan oorsmeer en gerriteerde huid in het oor, bij een hond die in 9,5 jaar tijd zelden tot nooit oorontsteking had, maakte me onrustig.

Wegens het gegeven dat de CT me geen antwoord opleverde werd (alsnog) een biopt genomen, maximaal uitvoerig om nu alsjeblieft eindelijk te achterhalen wat er loos is. De uitslag kwam ondanks dat ik er al 7 maanden bedenkingen over had, als onverwachte donderslag: Maartje heeft kanker. Maar wat veroorzaakte dan de zo nu en dan terug gekeerde zwelling van haar neus als gevolg ontsteking? Dat had toch al die tijd bevestigd wat tijdens de operatie was geconcludeerd? Dat leerde ik gisteren, dankzij de website van een ander specialistisch centrum: n van de symptomen van mastceltumoren, indien meer kwaadaardig, is het veroorzaken van ontsteking...

Mijn geinponem, de grootste clown op aarde, de eeuwige pup.. ze is ernstig ziek! Onze Maartje.. Als iemand zin heeft om te keten mogen ze ltijd Maartje daar voor wakker maken. Ze neemt vanaf de dag dat ik haar thuis bracht een meer dan bijzondere rol in binnen ons 'gezin', door haar niet afnemende hoge jonge-honden-gehalte. Ze is een heel bijzondere malloot die we absoluut niet kunnen missen!
Sinds deze diagnose flitsen gedurende de dag de meest heerlijke herinneringen aan haar door mijn gedachten. Ik zou ze het liefst hier allemaal delen, jullie vertellen over alle typisch-Maartje belevenissen die maken dat ik z veel van haar houd. Maar ik kan een boek schrijven over 'tante Haas'. Wat ik belangrijk vind om over haar te vertellen is t veel om in dit berichtje plek voor te hebben.

Na de diagnose 'kanker', een mastocytoom in de bek, was het zaak om onderzoek te doen naar uitzaaiingen. Als die niet werden gevonden was operatief ingrijpen mogelijk. In dat geval werd een deel van haar bovenkaak weg genomen, tot (of tot en met) de hoektanden. Dit zou haar op geen enkele wijze beperken, ze zou er slechts een beetje een wiebelneusje aan over houden. Maar die ingreep was alleen mogelijk als er geen uitzaaiingen waren. De operatie werd gepand voor woensdag 27 juni, in de verwachting dat we 25 juni het resultaat van het onderzoek naar uitzaaiingen zouden binnen hebben.

Om niet in zak en as te raken, mezelf een beetje op de been te houden, besloot ik mijn zorgen nog altijd slechts met een zeer klein aantal mensen te delen. Ik maakte me vreselijke ongerust over de mogelijkheid van uitzaaiingen na een zo laat gestelde diagnose, maar wilde me vast blijven houden aan de hoop op genezing en dat ging beter als ik er niet te veel over praatte.

Uitzaaiingen van dit type tumoren vind je in lever, milt en lymfeklieren. Er is dus een echo gemaakt van de buik en e.e.a. is aangeprikt. Op de echo zijn kleine vlekjes gezien. Te klein om uit te kunnen opmaken of dit 'reguliere ouderdoms oneffenheidjes' of metastases zijn. De radioloog vond ze zorgelijk, de chirurg die de organen aanprikte deed er daarentegen redelijk luchtig over. Wie had gelijk? Dus was het wachten op de bevindingen van het laboratorium.

Gisteren werd ik gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: er zijn met zekerheid uitzaaiingen vast gesteld in de lymfeklieren. En dat betekent dat operatie geen optie meer is. De arts die me deze boodschap bracht opperde chemo therapie als behandeling, waarbij genezing volgens haar niet uitgesloten was. Voor slagingspercentages en overige informatie moest ik echter bij de oncoloog zijn. Daar hebben we dus morgen een afspraak staan. Op het internet vond ik echter gisteren niets anders dan informatie die stelt dat genezing van dit type tumoren middels chemo uitgesloten is en de kans dat het remmend werkt zelfs laag is. Buiten dat vond ik een omschrijving van de gevaren van chemo voor de omgeving van de patint, wat voorzorgsmaatregelen vergt. Ik heb geen enkele moeite met voorzorgsmaatregelen en aanpassingen, maar wel als ze ten kostte gaan van Maartje (of de gezondheid van mijn andere honden) en zoals ik het nu begrijp, zou zeker het eerste het geval zijn.
We gaan morgen naar de oncoloog, om me goed te laten informeren over alle mogelijkheden & onmogelijkheden, met op dit moment n doel: de tijd die Maartje rest een goede te laten zijn. Zo min mogelijk klachten en zo veel mogelijk pret!

 

24-06-2018
Daantje viert haar 5e verjaardag!

Daantje viert vandaag haar 5e verjaardag. Door de plotselinge aanvang van de bevalling heb ik haar geboorte gemist. Achteraf een zo herkenbare manier van doen: mama Lilly kondigde deze niet aan voor het zover was.
Daantje was 3 dagen oud toen ik haar voor het eerst mocht knuffelen, z speciaal!! Dat kleine molletje op mijn hand, ze lag er heel stil en tevreden.. Onvergetelijk.
En vandaag vieren we haar 5e verjaardag. Wat ben ik gelukkig met dit meisje! Dank je wel Bianca, voor de geweldige start die je haar gegeven hebt en dat zij mijn Daantje mocht zijn. Van molletje tot echte dame, een droom van een hond!

 
06-06-2018
12 Jarigen!

Op Jips 1e verjaardag kreeg zij een compleet elftal op bezoek: de B puppy's werden geboren! Wat een feest!
Vandaag viert Jip haar 2e verjaardag en de B pups hun 1e. Ter gelegenheid daarvan poseerden de trotse mama en de jarige Jip samen om een leuk verjaardagskaartje te maken.
.

Daantje

24-05-2018
Ronde tafel gesprek aannpak bijtincidenten

Met de tranen in mijn ogen heb ik zitten luisteren naar het ronde tafel gesprek m.b.t. 'aanpak en reductie van bijtincidenten door honden'. Ik heb 'm even stil gezet, later verder, nadat de advocate die op ca. 5.40 minuten het woord krijgt zo glashelder omschrijft wat een bijtincident door de zogenaamde Hoog Risico honden betekent en wat het verschil is t.a.v. een ander bijtincident.
Diep geraakt door ook haar aandacht voor het gebruik van het woord 'incident', als het woord 'bijten', als de impact die het heeft dit 'bijten' te zien gebeuren, met je eigen maatje als slachtoffer. Waarmee ze zonder mij en onze ervaring te kennen de vinger op een paar andere zere plekken legt, die nou juist zo essentieel zijn in deze discussie!

Laat het gisteren geplaatste artikel nog eens aandachtig gelezen worden: erken de generaties lang met zorg geselecteerde ras eigenschappen, koop een hond die op dat gebied geschikt is voor de leefomgeving zonder dat die zou moeten leren gedrag te vertonen wat geheel tegen de natuur van het ras in gaat (dus niet realistisch). Hoeveel procent van de 'bijtincidenten' dan daalt is niet eens relevant, je reduceert er namelijk in ieder geval een enorm deel van de gruwelijke versies mee (namelijk 98% !!)
23-05-2018
Kiezen voor een hond

Dit artikel verwoord zo exact mijn gedachten! Zowel als het gaat om
* de problemen die in toenemende mate ervaren worden t.g.v. de zogenaamde 'Hoog Risico honden', als
* de waslijst aan eisen die ik om mij heen hoor t.a.v. een leuke huishond (het beesie kan daar nooit volledig aan voldoen! waar blijft de verantwoordelijkheid van de geleider om de juiste voorwaarden te scheppen en van 'm te houden om wie hij is?), als
* de frustraties die je op sommige trainingen ziet bij geleiders die niet zo zeer willen leren hoe ze de hond die zij hebben kunnen begeleiden tot dat wat ze daarmee willen bereiken, als wel willen dat de hond anders is...
Een artikel om te lezen en herlezen:
https://hondenmensenmanieren.blogspot.nl/2018/05/de-maakbaarheidsillusie.html
 
13-05-2018
Daantjes 1e moederdag

 
 

11-05-2018
Woordenschat

Mijn honden hebben schuilnamen, zodat ze niet weten dat ik de hele dag over ze praat.. "Heeft Kruin haar pilletje al gehad?" vroeg ik net aan mijn moeder "Dat zal ik even doen", antwoordde ze.
Kent ze 'pilletje' of kent ze dat-zal-ik-even-doen? Hoe dan ook stond Merel bij het horen van dit gesprekje opgewekt op, liep naar de keuken en wierp me onderweg een verheugde blik toe: "broodje!" (ze krijgt een stukje brood bij haar pilletje, want dat vindt ze erg lekker..)
 
08-05-2018
Het mooiste meisje van de klas

Jip heeft een oogje op de bink uit de trainingsgroep. Hij is de n na oudste reu in de groep en vergezeld onze helper. Jip houdt wel van een beetje stoere reuen. De klik tussen die twee is wederzijds en of ze nou eerdaags loops moet worden of niet verandert daaraan niets: ze hebben een oogje op elkaar. Oke, met dt verschil dat Jip het als een leuke flirt ziet en hij eigenlijk wel wat meer wil.
Een poosje geleden was er een documentaire over 'sugar girls', dat deed me erg aan deze situatie denken: De meisjes die zich aan melden verkeerden oprecht in de veronderstelling dat de mannen die op zoek waren naar een sugar girl bereid waren om hen in de watten te leggen met dure kado's en etentjes zonder enige andere 'wederdienst' te verwachten. De mannen op hun beurt, waren (zelfs) niet van plan om op kado's en etentjes te trakteren... En wat ik in deze documentaire minstens zo leerzaam vond was dat toen de documentaire makers op straat gingen vragen wat men zich voorstelde bij een sugar girl, de vrouwen in grote getale dachten aan een soort rijke suiker oom die een vrouw verwend en betaald om hem te vergezellen tijdens uitjes, in ruil voor haar gezelschap en een goed gesprek. Terwijl de mannen op straat verbijsterd reageerden dat iemand dat alleen al kon denken!
Hoe dan ook, Jip en de bink, ze hebben een oogje op elkaar en doordat de bink begeleid wordt , zodat hij haar niet ongeremd kan bespringen, blijft het ontzettend leuk tussen hen.

Het is inmiddels al weer 2,5 of 3 maanden geleden dat de oudste reu uit de groep eveneens avances ging maken. En dat is voor hem niet zo gebruikelijk, dus dat leek te wijzen op een naderende loopsheid. Ik keek er van op, want dat zou haar cyclus wel heel kort maken! Maar in het volle vertrouwen dat deze reu zich pas hoteldebotel gedraagt als er echt een loopsheid op komst is, rekende ik er op dat Jip eerdaags weer loops zou zijn.
De reuen werden verliefder en verliefder, twee andere groepsgenootjes kregen eveneens in toenemende mate interesse, maar de loopsheid bleef uit. Geheel volgens de eerdere duur van haar cyclus overigens. Maar elke week reageren de reuen dwazer en dwazer op haar. Inmiddels zodanig dat ze haar zonder meer willen bespringen, de hele hofmakerij (waar ze wel een spelletje van weet te maken) achterwege latend, als ze de kans daartoe zouden krijgen.

Als ik zie hoe druk zij zich maken als ze Jip zien aan komen, valt meer en meer op dat Jip thuis (t.o.v. de huisgenootjes, maar ook t.o.v. de honden in het losloopgebied) helemaal geen bijzondere interesse op roept. En hoe verliefder de reuen in de trainingsgroep zich gedragen, hoe groter het contrast wordt met de reacties die ze buiten dit groepje op roept.
De afgelopen lessen begon ik te denken aan het effect van 'het mooiste meisje van de klas'. Iedere klas heeft er zo eentje volgens mij. Helemaal niet pers oogverblindende meisjes, maar als enkele kinderen waar tegen op gekeken wordt bepalen dat dat ene meisje 'de mooiste' is, gaat de rest daar volgzaam in mee. En wie wil er nou niet met het mooiste meisje van de klas zijn? Dat doet iets met je eigen status!

Gisteren wandelden we in een waterrijk gebiedje. Het was een warme zomerse dag en we waren niet de enigen die het water hadden opgezocht. Tot Jips grote plezier, want ze vindt het super leuk om nieuwe honden te ontmoeten. En zo stoof ze met diverse honden, waaronder reuen, rond. Twee dagen na een les waar haar bink en diens kameraad na de les aangelijnd gebleven waren, zodat Jip niet aanhoudend besprongen zou worden. En ik op mijn beurt wat achter bleef lopen met andere honden, om andersom ook niet te hinderen.
Het heeft er alle schijn van dat ze weliswaar 'een lekker ding' is, maar haar aantrekkingskracht binnen de trainingsgroep vooral ook gevoed wordt door de reuen onderling. Jip als statussymbool...
 

05-05-2018

Even lekker trainen..

Jachttraining is voor mij d manier om lekker te ontspannen, maar soms lijkt de omgeving wel zo ongegeneerd chagrijnig dat het moeilijk is er idd energie door op te doen.
Gistermiddag ben ik naar een plekje gegaan op loopafstand van huis, om even wat waterwerk te oefenen met Jip. Het is een groot water, aan het eind van een momenteel afsloten fietspad. Honden mogen er niet los, maar ik ben grofweg de enige in Heerhugowaard die alleen t.b.v. training de hond daar los laat. En als mijn hond los is om te volgen of een apport uit water te halen, dan hinderen we daar natuurlijk niemand mee. Daar hecht ik waarde aan.

We waren heerlijk aan het trainen, terwijl we met plezier gadegeslagen werden door 2 mannen van een Telecom bedrijf, die de training een mooie aanleiding vonden voor een kleine pauze. Ze legden 3 blij gillende kinderen op een surfplank uit dat dat 'ding' in het water iets voor de hond was, wat ze moesten laten liggen. De kinderen wilden daarop graag precies weten wat het was en wanneer dat gehaald mocht worden. Kortom: prima sfeer en allerlei extra prikkels uit en om het water die leuk zijn om ook ervaring mee te laten opdoen. Zo zwom Jip deze middag naar een dummy terwijl pal daar achter 3 kinderen jubelend op een plank dreven, om terwijl zij de dummy (en plank) naderde, n.a.v. hun onderlinge spel gillend in het water te springen. Jip is de ervaring rijker dat je op de gekste plekken kinderen kunt tegen komen en ik dat ze daar totaal niet van op kijkt en onverstoorbaar haar klusje klaart.

Achter ons lag een verplaatste brug: Heerhugowaard krijgt glasvezel, daar moet het e.e.a. voor overhoop gehaald worden. Officieel mag niemand over die verwijderde (verplaatste) brug, maar wie deze borden negeert, een enorm hoge opstap niet schuwt en zich aan de overzijde langs een smal & schuin 'paadje' weet te manoeuvreren, hoeft niet om te fietsen. Dus natuurlijk zijn er nog volop fietsers die er gebruik van maken.
Op zeker moment hoorde ik achter mij iemand over de brug komen. Toen ik om keek zag ik dat de man een onaangelijnde grote hond bij zich had van een nogal imponerend type met dito houding. Pal erna hoorde ik de man charmant aan 2 vrouwen, die eveneens de brug over wilden, aanbieden om hen even te helpen met hun fietsen. Ik keek opnieuw om en zag dat de man nu terug de brug op was gegaan, daarmee zijn hond uit zijn zicht achterlatend. Terwijl hij op de brug stond te babbelen, kwam de hond op een m.i. onaangename wijze onze kant op. Ik besloot de dummy ver het water in de werpen en gaf Jip direct opdracht deze te gaan halen, zo was ze een poosje buiten bereik. De man hielp intussen de beide vrouwen met hun fietsen en kwam weer in ons zicht. "Mijnheer", riep ik hem uiterst vriendelijk toe "zou u misschien uw hond heel even willen roepen?" De man riep bars zijn hond, die keurig luisterde en schreeuwde vervolgens even bars naar mij "Als jouw hond niet kan omgaan met anderen..." Ik keek hem verbijsterd aan. Misschien zodanig verbaasd dat hij daarom zijn zin niet af maakte? Hoe dan ook, waarom wordt iemand kwaad als een ander liever niet benaderd wil worden door jouw hond? Notabene in een gebied waar ze niet vrij mogen lopen. "Mijn hond kan best met andere honden omgaan", zei ik zachtjes tegen Jip terwijl ze me de dummy aan bood, "maar die man niet met andere mensen".
De man liep door en wandelde nu een beer van een vent tegemoet, zo eentje met een jarenlang sportschool abonnement. Aan een flexlijn hield hij een al even imposante vechthond. Deze hond liep zonder een blik op de ander te werpen door, maar zijn baas scande de omgeving scherp af en wierp zeer oplettende blikken op de honden die op hun pad kwamen. De hele situatie sprak boekdelen: de man wist heel goed wat hij aan zijn lijn had en indien jouw hond niet op de zijne zou af gaan, gingen er geen ongelukken gebeuren. Ook de man die mij zo juist nog toe schreeuwde "Als jouw hond niet kan omgaan met anderen.." hield zijn hond nu keurig onder appel aan zijn linker zijde, terwijl hij de ander rechts van hem liet passeren. Zonder ook maar enige verzoek van de hem tegemoet komende man n zonder commentaar. Ik vervolgde de training met Jip. Terwijl zij naar een volgend apport zwom, zag ik de man verderop zijn hond weer vrij laten lopen. De hond kreeg een volgend hondje in het vizier en aangezien deze geen bedreiging voor hem vormde liet de eigenaar 'm er weer 'gewoon' naar eigen behoefte mee omgaan. Ik was nieuwsgierig of mijn indruk van deze hond juist was en keek dus belangstellend hoe de ontmoeting verliep. De hond schoot met naar voren gerichte staart op imponerende wijze frontaal op het hondje af, die zich uit de voeten maakte. Ah, dus dat is volgens de normen van deze man "met andere honden kunnen om gaan".

We trainden verder en met een zeer blij en tevreden gevoel sloten we de oefeningen af. Tijd om naar huis te gaan. Er kwamen opnieuw fietsers aan om gebruik te maken van de 'sluikroute', dus ik lijnde Jip aan zodat we niemand zouden hinderen. De vrouw bereed een fiets met 'huifkar', zo eentje om kinderen in mee te nemen. De man een reguliere fiets. De brug bood tgv de hindernissen om er op te komen geen ruimte om er gelijktijdig gebruik van te maken zonder contact tussen Jip en fietsers te kunnen voorkomen.
De man was van het type die een uitpuilende kar vol boodschappen dwars voor een gelijktijdig aankomende 'collega klant' zet, die slechts n boodschapje heeft af te rekenen. En zo beende hij voor ons uit de brug over om polshoogte te nemen, om daarna de vrouw te overtuigen dat de 'huifkar' wl over deze brug kon. Ik liet ze macht der gewoonte voor gaan, we hadden geen haast. Rustig keken we naar het spektakel van het op en af de brug sjouwen van de huifkar. Toen de vrouw met de huifkar veilig aan de overzijde op de weg was geraakt ging ik er vanuit dat ik even tussendoor de brug over mocht, voor de man zijn eigen fiets ging halen. De 'ritser' gedachte realiseerde ik me later. Ik liet Jip op de brug springen, gaf haar een zitcommando, hielp mijzelf de brug op en liep met een kort aangelijnde Jip naar de ander kant. Op dat moment verraste de man mij door de brug op te stappen en op ons af te lopen. Hij passeerde ons aan Jips kant en zo nauw dat ik onmogelijk kon verhinderen dat ze op sprong. "Natte hond! Natte hond!" riep de man alsof hij alarm luidde, terwijl ik met Jip de brug af stapte. Een hardloopster stond te popelen om na ons de brug op te gaan en terwijl ik binnen deze zeer nauwe ruimte, mijn aandacht bij het afstappen, moeite deed te voorkomen dat Jip nogmaals zou kunnen opspringen, hoorde ik de man opnieuw alarm slaan: "Natte hond, natte hond!" De hardloopster lachte vriendelijk en reikte uit om Jip een aai te geven.
Kort daarna reden beide fietsers achter ons aan. "De stomerij vergoed u zeker wel?" riep de man mij toe, van achter ons. Ik keek verbaasd om, hoorde ik dat nou goed? "Wat zei u?" vroeg ik daarom vriendelijk, in de veronderstelling dat ik dit niet juist had verstaan. "De stomerij vergoed u zeker wel?!" herhaalde de man boos. "Mijn broek is vies!" Jip had met haar voorpoten zijn broek weten te raken toen de man ons passeerde. Overigens was daar zo niets van te zien, maar ik neem zo aan dat er wat zandsporen op waren achter gebleven.
Jip is een echte Jippie, ze gaat huppelend door het leven en opspringen is dan ook een aandachtspunt in de opvoeding. Ik kan rustig zeggen dat we hierin al heel veel bereikt hebben, maar precies dze omstandigheden, van zo nauw gepasseerd worden aan hr kant, is nog lastig. Ik liet verbaasd mijn blik over de man zijn broek glijden en antwoordde: "Als u uw spijkerbroek altijd bij de stomerij laat wassen, dan mag u mij de bon geven". "Ik houd er niet van als honden opspringen!" riep de man me boos toe. Nu knapte er iets, ik had verdorie eindeloos geduldig staan wachten op hun gesjouw met de huifkar-fiets, hen daarmee voor laten gaan en Jip zo kort aangelijnd gehouden als maar kan. Had die man dan ook niet een heel klein beetje eigen verantwoordelijkheid voor de opspringsituatie, als hij vervolgens pers zelf nog geen 2 tellen kon wachten terwijl wij de brug over liepen, maar zich rakelings langs een (natte) opgetogen hond wilde wringen? "Ik heb heel rustig en geduldig op u gewacht, u voor laten gaan, u kunt me dus ook bedanken" floepte ik er uit. Oef, de man was nu razend "Bedankt voor de vieze broek!!!" riep hij woest achterom.
Pff, je zal met deze man kinderen groot brengen, het leek me geen lolletje. "Opvoeden is wel een heel stuk leuker als je gezegend bent met een beetje humor en geduld", vertrouwde ik Jip toe.
 

26-04-2018
Een bruidsschat

We zijn nog altijd in afwachting van Jippies loopsheid. Overigens volledig volgens haar 'agenda', maar ver na de periode waarin ze de reuen uit haar trainingsgroep het hoofd op hol begon te brengen. De verliefdheid neemt alle weken verder toe.
Afgelopen weekend werd het zelfs haar jonge vriendje Bodhi, die zich tot dan genteresseerd maar bescheiden had opgesteld, te bont. Zoals het een echte gentleman betaamt, bedacht hij een geweldige manier om haar het hof te maken. Bodhi is geen shower, geen jongen die met zijn buit langs z'n collega's loopt om te laten zien wat hij heeft, maar tijdens n van de laatste opdrachtjes van die les, liep hij met het apport rechtstreeks de wachtkamer in, naar Jip, om haar de dummy zo ongeveer in de bek te duwen.
Galante gozer. Als hij nou volgende keer ook nog een bloemetje mee brengt voor de beoogde schoonmoeder gaat hij echt punten scoren!

 
23-04-2018
Lekker luid

De afgelopen week ben ik met Jip aan het trainen op waterwerk. Dat vindt ze z leuk dat ik me op weg naar de plek waar we dit oefenen steeds bedenk dat ik wellicht beter rst het volgen kan gaan verbeteren...
De uitgekozen lokatie ligt aan het einde van een op dit moment doodlopend fietspad naar een recreatiestrandje. Normaal gesproken ligt daar een brug, maar die is wegens werkzaamheden verwijderd. Nou ja, 'verwijderd'... De brug is verplaatst en wie bereid is een kleine barricade van een stapel buizen te nemen en op de verplaatste brug te klauteren, kan zonder omrijden alsnog daar het water over. Natuurlijk zijn er met regelmaat groepjes jongeren die dat verkiezen boven de omleiding die de gemeente had bedacht. En zo hoorde ik afgelopen zondag een luidruchtig groepjes jongens aan de overzijde de brug naderen. Jongens van de leeftijd waarop het allemaal extra luid & stoer moet klinken. Naar elkaar schreeuwend beklommen ze de brug, hun fietsen zo nonchalant en luid mogelijk met zich me trekkend. Ik wachtte met het inzetten van Jip op de volgende opdracht af of het daadwerkelijk vervelend werd of dat ze eigenlijk alleen zichzelf overschreeuwden.
En voor n kwamen de jongens de brug aan onze zijde af, nog altijd stoer doend naar elkaar schreeuwend. Jip keek met mij om naar het spektakel. "Dag hond", zei n van de jongens, haar vriendelijk aan kijkend. "Geen rotzakken", dacht ik lachend en gaf Jip toestemming (of eigenlijk 'opdracht') te apporteren. Jip haastte zich het water in en zwom naar de dummy. Inmiddels hadden alle jongens het fietspad bereikt en stapten achter mij op hun fietsen. "Die hond zwemt nog beter dan wij!" hoorde ik n van hen uit roepen terwijl ze richting het recreatiestrandje fietsten. "Dat deed is vorig jaar al!" riep een ander terug.
Het is net als het soms luidruchtige onderlinge spel van mijn honden: als je ze niet kent en het alleen hoort kan het best imponerend klinken, maar als je het verstaat roept het ineens heel andere gevoelens op.

 
21-04-2018
Waterpret

foto's volgen

 
17-04-2018
Ze vliegt!


foto's volgen
 
01-04-2018
Pasen 2018

Een mooie aanleiding om een filmpje 'uit de oude doos' te delen, welke ik eerder nog niet publiceerde:
https://youtu.be/NRGMh7bc1kk
 
27-03-2018
Onbeschrijfelijk trots

Het liefst zou ik het delen met een filmpje en dit zijn dan ook de momenten dat ik een smartphone bezitter zou willen zijn, maar goed.. Ik probeer er de woorden voor te vinden:

Gisteren tijdens een wandeling door de wijk met Daantje & Jip, liepen we een Golden puppy tegemoet. Pup zal nu ca. 4 mnd. zijn. Zelf had ik haar al ontmoet, maar Daantje en Jip hadden dat nog niet.
Beiden zijn dl op puppy's, dus we wachtten even of pup mocht komen groeten. Jip hield ik zekerheidshalve kort, want 2 grote blije honden tegelijk kan een beetje veel zijn voor een pup. Zo mogelijk, mocht Jip later aansluiten.

Daantje ging verheugd in het gras liggen wachten en pup naderde daarop nieuwsgierig. Toen ze vlakbij was, stond Daantje met een kwispelkont van blijdschap op, waarop pup zich gillend van schrik op haar buik liet vallen. Daantje gaf haar een lik en wiegde haar heupen zo breed als ze kon. Nadat ook pups baasje een zoen had gekregen, ging Daantje net als de pup op haar buik in het gras liggen. Neus aan neus, om pup uitvoerig het gezicht te likken...
Trotser kan ze me niet maken, z lief!! Daantje ten voeten uit, een hart van goud! Daar heeft ze me altijd enorm trots mee gemaakt, wat heeft ze al veel goeds betekent voor anderen. Maar ik ben (wij zijn) zo mogelijk nog trotser, dat ze na alles wat ze heeft mee gemaakt, heeft weten te herstellen in die lieve, vrolijke, super sociaal vaardige, stabiele KEI. Ze ontroert ons daar nog alle dagen mee.

Pup vond het desondanks nog erg spannend en bleef verstijfd liggen. Terwijl Daantje haar met lange zacht halen de bek likte, bedacht ze een Plan B om pup op haar gemak te stellen. Daantje nam - nog altijd bij pup liggend - een pluk gemaaid droog gras van het veldje en wentelde zich op haar rug. Daar lag ze dan, vol overtuiging te beweren "Nee hoor, ik ben geen grote zwarte hond, ik ben een geitje en bovendien eentje die niet op haar benen kan staan.. Kijk maar, helemaal niet gevaarlijk.. Kom maar..".
De pup eigenaar had of nam helaas geen tijd voor een verdere voortzetting, maar oh wat ben ik TROTS op mijn lieve Daan! Mijn held!
Terwijl de pup (sputterend, want naarmate de afstand groeide, groeide ook haar moed) werd mee genomen, bleef mijn held nog even verwonderd en stuurs in het gras liggen. Ze was het er heel erg niet mee eens dat de wegen al scheiden voor haar missie was volbracht.
 

25-03-2018
Van Joepie naar Joep!

Reutje Bruin - tegenwoordig Joep - had als puppy al heel snel een bijzonder plekje in mijn hart en ook bij mijn moeder. Z bijzonder, dat toen ik t.b.v. het chippen de gekozen stamboomnamen moest verdelen over het elftal, hij Knights of the Pearls Best Daantje werd gedoopt.

Hij viel ons gedurende de hele nestperiode op als extreem sociaal begaafd. Zo maakte hij het bijvoorbeeld op geweldige manier goed toen hij zijn zusje Geel (Yuna) per abuis even pijn deed tijdens spel. Zij gaf een piep t.g.v. zijn speelse happen en liep weg, waarop hij haar inhaalde en voor haar op zijn rug ging liggen: "Sorry, pak mij maar terug". En toen na het chippen n nestgenootje bij het terugzetten in de ren aanvankelijk verstijfd van de onverwachte chip bleef staan, was het Joep die op hem af stapte en hem middels likjes troostte en ontspande. Och en natuurlijk was ik ook ontroerd toen hij op een dag een grote spelbuiging voor mij maakte. Joep wist mensen die in waren voor een spelletje feilloos te herkennen!

Als ik aan Joep denk, dan denk ik aan dat kleine, bijzondere jochie met een hart van goud. Die als hij vond dat het bedtijd was op een holletje naar dat ene vaste hoekje in de linker bench stapte om - gebeure wat gebeure - zijn slaapje te pakken. Een jochie die net als zijn mama, naast enorme sociale vaardigheden, ook bijzonder gedreven apporteerlust toonde.
Maar ook aan dat heerlijke logeetje, die van alles wat hij beleefde een Joepie! moment wist te maken.

Inmiddels is Joep een echte kerel aan het worden, het is geweldig leuk die ontwikkeling te zien!

 

 

   
   
23-03-2018
Zitfluit, deel 3

Als ik geweten had hoeveel lol ik hiermee zou hebben, had ik de zitfluit training vast eerder opgebracht!

Flatcoateds staan bekend om de mate waarin ze associren. Ze herkennen & onthouden lange reeksen van zaken die elkaar opvolgen, 'intelligent' noemen we dat bij een hond.
Soms super handig, als we ze iets willen aanleren en hun vermogen om te associren hier voor in zetten, maar ze leggen die verbanden ook onbedoeld. Dus hoe sterker je hond associeert, weet welke zaken op elkaar volgen, des te bewuster moeten wij ook onszelf hiervan zijn.

Gisteren stoof Jip tijdens de wandeling opgetogen richting een groep watervogels die zeker 100 meter bij ons vandaan in het veld zaten. Ze heeft er veel plezier in vogels te doen opvliegen. Ik keek haar na en dacht "Zal ik haar zitfluiten?" Het was een mooie oefening, zo in volle vaart, op flinke afstand en vol passie... Ik besloot desondanks het niet te doen, omdat zo maar even lekker sjezen zonder afgeremd te worden k waardevol is.
Terwijl de vogels voor Jips neus weg vlogen, ging ze ineens vol in de rem, draaide zich om, nam een keurige zitpositie aan en keek mij nadrukkelijk aan. Ze had de situatie herkend: bij me vandaan rennen en dan plotseling gaan zitten, dt vindt de baas mooi. "Ok, geen vogel vanmiddag, maar wellicht wel een bal??" moet ze gedacht hebben.
En ja, daar heb ik een zwak voor, het werkt op mijn lachspieren, 'bedelen' middels het op eigen initiatief laten zien van iets wat ze aan het leren zijn. Dus jubelde ik haar verheugd toe dat ik haar rg knap vond, waarna ze als een dolle een beloning kwam halen.
 
18-03-2018
Zitfluit, deel 2


We hebben zo'n plezier met de zitfluit training! Afgelopen week schreef ik er al eerder een berichtje over, maar ik sta te popelen daar een part II aan toe te voegen.

We oefenen de zitfluit op dit moment alleen tijdens de losloopwandeling. En omdat het een training is voor Jip - de anderen kunnen het al lang, dus doen uiteraard mee maar hebben er geen oefening in nodig - let ik alleen op wat zij op dat moment doet.
We oefenen slechts enkele keren per wandeling, zodat ze niet 'in afwachting' blijft van het signaal, maar echt verrast wordt door de fluit. Op het fluitsignaal moet ze halt houden, me aan kijken en gaan zitten. Ik wacht de situaties tijdens de wandeling af waarin ze lekker voor me uit stuift. Vol gas voor een kameraadje uit of op weg naar iets wat haar interesse heeft.
Eergisteren ging ze op het fluitsignaal zodanig vol in de rem, dat ze bij het gelijktijdig naar me omdraaien voor het benodigde oogcontact, opzij viel! Aantal PK uitmuntend, remkracht passend, wegligging verdient nog wat verbetering.
 
Gisteren opnieuw tranen gelachen bij deze oefening. Als ze netjes zaten op het fluitcommando, clickte ik en wierp als beloning de bal. Met de bal mocht vervolgens onderling geraced en gespeeld worden. Jip had bij de sprint naar de bal gewonnen. Ze stoof opgetogen met haar troffee voor Maartje uit. Bij de sloot hield ze halt, want zonder aanleiding het water in gaan bij deze kou, dat vindt alleen Merel een aantrekkelijk idee. Maartje dacht haar kans schoon te zien, nu Jip stil stond, om de bal te kunnen af pakken. Maar Jip wendde op zeer besliste wijze haar hoofd met een ruk af: "Nee, ik houd 'm zlf!" Op het moment dat ze haar hoofd zo ferm afwende, zag ik de bal, die ze aan het werpkoord droeg, met een sierlijke boog door haar weg geworpen worden, in de sloot. Jip is erg zacht in de bak en dat kostte haar nu de bal. Ze keek z verwonderd over wat haar gebeurde, voordat ze zich de sloot in haastte, dat ik blij was dat ik goede sluitspieren heb, broekplasmateriaal!
 

15-03-2018
Zitfluit

Omdat het de hoogste tijd werd dat Jip ging oefenen met de zitfluit, heb ik haar dat vorige week geleerd. En inmiddels fluit ik haar zo nu en dan "Zit" tijdens de losloopwandelingen als ze vrolijk voorbij stuift. Daar waar ze is als ze het fluitsignaal hoort, moet ze dan halt houden, gaan zitten en me aankijken. Ze vindt het erg leuk.
Zojuist stak tijdens onze middagwandeling een leuke jonge reu de sloot over om zich bij ons te voegen. Er werd gerend en gespeeld, hij vermaakte zich uitstekend. Zijn baasje deed verwoede pogingen om hem terug te roepen, zo leerden we al snel dat hij Boris heette, maar Boris zelf leek dat minder goed te horen.
Tenslotte liep de eigenaar om, zodat ze hem kon ophalen. Onderweg deed ze nog n poging hem over te halen terug te zwemmen. *fuut* Floot ze op haar jachtfluitje, wat voor Boris "Hier" betekende. Boris stond stil en keek naar haar. Hij overwoog en besloot "Nah, nee, straks". Jip stond ook stil, ze banjerde op dat moment net door het water. Ook zij twijfelde even en liet toen zachtjes haar billen zakken. Eerst tot aan het wateroppervlak en vervolgens dapper doorzettend tot de billen de bodem raakten. *fuut* Is ons zitfluitje... Natuurlijk beloon je geen reacties op commando's die voor een ander bestemd zijn, maar dit was t zoet om te negeren. Ik heb geclickt en haar ruiterlijk beloond.

 
26-02-2018
Een emailtje van de dierenarts

Zojuist ontving ik een serie emails van een dierenkliniek. De kliniek heeft een gat in de markt ontdekt: ontlasting onderzoek naar wormen. Ze zijn er alleen nog niet aan toe gekomen na te denken over wat de motivatie is tot dit onderzoek...

Het vier keer per jaar toedienen van een middel tegen wormen, aan Sanne, is u vast niet vreemd.
** Nee beste dokter, met het lukraak ontwormen zonder voorafgaand onderzoek naar de noodzaak er van ben ik ruim 8 jaar geleden al gestopt dankzij Veterinair Parasitologisch Laboratorium Het Woud, terwijl uw advies tot op heden was dieren standaard 4 x per jaar te ontwormen **

Maar is uw huisdier dan ook echt vrij van darmparasieten?
** Als ik dt wil controleren moet ik ontlastingsonderzoek laten verrichten n het toedienen van een ontwormmiddel, zoals gedaan is gedurende de 3 jaar dat we deelnamen aan het Spoelwormonderzoek van Utrecht **

De enige manier om daar achter te komen is door, voordat u Sanne ontwormt, een ontlasting onderzoek te doen.
** Ontlastingsonderzoek vr het ontwormen doe ik natuurlijk niet om te weten of ze n ontwormen wormvrij zijn, maar omdat er meestal helemaal geen sprake is van een worminfectie, dus evenmin van ontwormen... **

Er is nu een snelle, eenvoudige en betrouwbare manier om een ontlastingmonster op te sturen naar het laboratorium waar wij als kliniek mee samen werken.
U schaft bij ons de PetChek IP testkit aan, verzamelt een kleine hoeveelheid ontlasting en stuurt dit per post op.
** Dus voor 8 euro meer dan bij Het Woud, kan ik een testkit ophalen bij de dierenkliniek in plaats van deze per post te ontvangen, check.
Informeert u de klanten ook over het belang van het voorkomen van 'park-eetgedrag' gedurende de 3 dagen voorafgaand aan het nemen van een monster, omdat anders de kans dat zogenaamde 'passage' gaat leiden tot een onterechte indruk van worminfectie groot is en ze alsnog onnodig ontwormmiddelen aanschaffen en toedienen?
**

Wij ontvangen de uitslag in de kliniek en nemen contact met u op. Afhankelijk van het resultaat, maken wij in overleg met u, een persoonlijk preventieplan voor Sanne.
** Ho, wacht even, u gaat n.a.v. het resultaat van het ontlastingsonderzoek een PREVENTIEplan maken voor mijn dier?? Terwijl we nou juist onderzoeken of er sprake is van een worminfectie om dieren geen nodeloze bestrijdingsmiddelen toe te dienen n zo tevens te voorkomen dat de wormen resistent worden, zoals eerder bij schapen en paarden al gebeurde.. Er bestaat niet zo iets als PREVENTIEF behandelen tegen wormen! Dat weet u toch ook? **
 

21-02-2018
Echte vriendinnen

Ik wandelde net met Daantje en Jip een aangelijnd rondje door de wijk. De honden lopen altijd links van me, zodat wie we passeren dat aan mijn rechter zijde 'hond vrij' kan.
Bij een stoplicht moesten we wachten. Jip benutte de gelegenheid om een knuffel te bietsen. Daantje stond pal naast me, dus Jip liep even naar mijn rechter zijde, ging zitten en drukte haar wang dicht tegen mijn been. Klefkous.
Ik kriebelde haar zachtjes op haar koppie terwijl we luisterden naar het getik van de rode stoplichten. Daantje zag Jip zitten genieten, stond op en liep kwispelend naar haar vriendinnetje om haar zachtjes in het gezicht te likken. Jippie had het goed voor elkaar, samen knuffelden we haar tot het licht op groen sprong.
Dat vind ik n van de heerlijk eigenschappen van Flatcoateds: de ander z'n plezier en succes van harte gunnen
 
17-02-2018

Een vraag over ontwormen

Vanmorgen kreeg ik een vraag van n van de pupkopers: "De dierenarts zei dat ik mijn hond iedere maand moet ontwormen, omdat ik vers (rauw) voer. Wat vind jij hiervan?"
Er zijn zonder twijfel meer dierenartsen die dit soort uitspraken doen, dus laat ik de info over ontwormen ook op deze plek delen.

Ten aanzien van ontwormen wordt geadviseerd dit 4 maal per jaar preventief te doen. Preventief ontwormen is echter helemaal niet mogelijk... Wormen kunnen slechts bestreden worden wanneer het dier ze heeft en het toedienen van een wormenkuur voorkomt geen besmetting.
Wormen zijn niet gezond voor een dier en evenmin voor onszelf en de kinderen die spelen in de gebieden waar onze honden lopen. Het is dus zeker zinvol infectie te behandelen. De gemakkelijkste manier is zonder meer het dier lukraak 4 maal per jaar te ontwormen, dan weten we immers zeker dat een infectie niet langer dan 3 maanden duurt.
Interessant is om eens aan de huisarts te vragen of het mogelijk is onszelf jaarlijks (hoewel 4 maal per jaar consequenter zou zijn..) 'preventief' te ontwormen. Immers, we gaan dagelijks om met dieren die kennelijk regelmatig wormen hebben. We krijgen geregeld van zo'n vrolijke malloot een lik en soms is dat een voltreffer in ons gezicht. Ook wassen we niet steeds onze handen als we even geknuffeld hebben... Kortom, het lijkt niet onwaarschijnlijk dat ook wij dan wel eens ontwormd moet worden? De enorme terughoudendheid van medici daarin ten aanzien van mensen, de vereiste dat een wormbesmetting dan eerst bewezen moet worden, maakt wel duidelijk hoe 'onschuldig' deze behandeling is. Ontlasting onderzoek, om vast te stellen of de hond een wormbesmetting heeft, is k mogelijk bij onze huisdieren! Je kunt hiervoor terecht bij de dierenarts, maar ook (voordeliger en notabene onderzocht door de medewerker die dit aan de Universiteitskliniek Diergeneeskunde doceert) bij Het Woud: http://wormbestrijding.nl/

Gedurende deelname aan het 3-jarig Spoelworm onderzoek van de UKG (2011-2014), waarbij de ontlasting van mijn honden maandelijks werd onderzocht op alle mogelijke soorten wormen, is gebleken dat onze honden slechts zeer zelden een worminfectie oplopen. Wat opmerkelijk is gezien hun gedrag! Tevens bleek het opdoen van een worminfectie nauw samen te hangen met de afweer van de individuele hond: jonge, zieke en bejaarde dieren lopen hierop meer kans. Daarnaast is vast gesteld dat ook honden die samen leven, elkaar veelvuldig kussen en alles samen delen elkaar niet vanzelfsprekend infecteren. Als bij n een infectie vast werd gesteld, bleken de anderen hiervan vrij te blijven!
Een andere conclusie uit dit grote onderzoek - waarbij iedere maand t.a.v. alle deelnemende honden e.e.a. geregistreerd werd over gedrag, voeding, gezondheid, beweging en omgeving - luidt dat er geen enkele positieve of negatieve invloed is op de kans op worminfectie van uit voeding! Anders gezegd: de kans op een worminfectie is bij vers (rauw) gevoerde honden gelijk aan die van brok gevoerde honden.

Naast het ongezond zijn van bestrijdingsmiddelen en daarom bij voorkeur te beperken tot noodzakelijke behandeling, werkt preventieve ontworming ook RESISTENTIE van wormen tegen deze middelen in de hand, zoals eerder al bij paarden en schapen gebeurde. Om worminfecties te kunnen blijven bestrijden is het dus van waarde kritisch om te gaan met deze middelen!

Het alleen behandelen indien het dier werkelijk besmet is, is niet alleen gezonder en van belang voor het behoud van de werking van ontwormproducten, maar ook niet kostbaarder.
 

07-02-2018
Een melding..

Toen we gisteren in de namiddag na de boswandeling, via het naastgelegen veld richting parkeerplaats wandelden, stopte er plotseling een auto op de weg langs het veld. Vreemd, wat zou er aan de hand zijn? De auto vervolgde z'n rit. Kort daarna passeerde ons, over de naast het veld gelegen afslag richting parkeerplaats, een politieauto. Hopelijk zochten ze geen serieus gevaarlijk persoon, want dan is het ineens een stuk minder aangenaam dat dit bos zo rustig is!
Ik liep de parkeerplaats op en passeerde de politieauto, terwijl ik de agent die achter het stuur zat verwonderd rond zag kijken. Tenslotte opende hij het raampje en sprak me aan: "Is die auto van u?" Ik bevestigde dat de auto, waar ik nu nog een meter of 2 van verwijderd was, de mijne was. Het was de enige auto die er stond en te voet kom je niet op deze plek... Ik vroeg me af waar de agent mij(n auto) van verdacht. De agent keek nogmaals rond, hij had duidelijk een ander tafereel verwacht aan te treffen en was nogmaals op zoek naar 'de boef'. "En u gaat zo weg?", vroeg hij. Ik bevestigde opnieuw. Het leek me nogal zichtbaar, uit het veld stappend, de parkeerplaats over en nu 2 stappen van mijn auto verwijderd. "Oke!" zei de agent "want u mag hier niet na zonsondergang verblijven".
Ik keek naar de horizon en stelde een nog steeds mooie, vurige ondergaande zon vast. "Dat is dus ongeveer rond deze tijd", antwoordde ik vriendelijk, er vanuit gaande dat ik n zonsondergang geen ondergaande zon meer zien kan. "Nou, dat was een half uurtje geleden", corrigeerde de agent me.
Ik heb hem vriendelijk bedankt voor de informatie, heb de honden in de auto gezet en ben met een mix van verbazing en plezier naar huis gereden. Wat een heerlijke woonomgeving moet het daar zijn, waar de politie nog tijd heeft om in te gaan op een melding over iemand die rond zonsondergang nog wandelt.

 
16-01-2018
Een krantenartikel n.a.v. een onderzoek naar rauw voer

De Volkskrant heeft het onderzoek kennelijk wat slordig gelezen... De onderzoekers concluderen dat je bij het voeren van verse (rauwe) voeding goed met de hygine om moet gaan. Oftewel, ontdooien en bewaren in de koelkast, niet langer dan het aangegeven max. aantal dagen na ontdooien voeren, eetbakjes afwassen na gebruik. Kortom, niet anders dan we om gaan met onze eigen verse voeding...
En zoals ik al zo vaak gezegd heb: je knt niet voor anderhalve euro per kilo een goede kwaliteit kant en klare vers vleesvoeding kopen. Alle schijven waar het langs gaat (boer, slachter, producent, verkoper) willen er wat aan verdienen en er worden diverse kosten gemaakt voor bijv. productie, verpakken, vervoer en opslag. Investeer dus in een goede kwaliteit en daarmee in een goede gezondheid, maar dat advies geldt net zo hard voor brokvoeding natuurlijk.
Het kwam recent toevallig al ter sprake: ik ken een hulphond - Binti, goede vriendin van Daantje - wiens baasje rolstoelafhankelijk is en haar helpt bij aankleden, naar bed gaan, boodschappen.. Kortom, Binti raakt zowel baas als diens bed en boodschappen met regelmaat aan. Binti eet vers, simpelweg omdat het 't enige bleek wat ze verdroeg. Het complete nest waar Binti uit komt is werkzaam als hulphond en allen zijn afhankelijk van verse voeding en lle baasjes hebben gekozen de hond te houden. Niemand is daar ooit ziek van geweest. Maar er zijn ook talloze hulphonden en helpende honden die vers eten omdat de eigenaar daar om andere redenen de voorkeur aan geeft, eveneens zonder dat ze ziekte veroorzaken.
Is dat heel bijzonder? Volgens mij niet.. Honden zijn per definitie onhyginisch, k als ze brokjes eten. Honden nemen ontlasting (van vogels, konijnen, paarden en soms zelfs honden) en kadavers, rotte vis en andere gore dingen in de bek. Niet zelden om het zelfs op te vreten. En heb je geluk, dan vreten ze het niet op, maar rollen er 'slechts' in. Of vreten alleen aarde (maar wat denk je dat daar op lag en dus langs ingenomen wordt?) Honden zijn smeerpijpen, ongeacht wat ze eten. Naar mijn ervaring zijn ze een stuk beter tegen hun eigen gedrag bestand als ze vers gevoerd worden, maar ongeacht wat je ze voert zijn ze niet 'hyginisch'.
 
06-01-2018
Jippie en SuperSaartje

Saartje is gisteren komen logeren. Ze is op de kop af 7 maanden en ik vind het super knap hoe ze alle avonturen die een logeerpartij met zich mee brengen in stapt. Ze is zeer gericht op vriendjes-maken en hoewel ze zelf 'enigshond' is, begreep ze heel snel dat al die ruige geluiden die met name Jip graag maken mag tijdens spel niets anders zijn dan "Pauw!" roepen terwijl je je wijsvinger op je vriendje richt om 'm uit te dagen dat ook bij jou te doen.

Vandaag kwamen een oom en tante van mij bij m'n ouders op bezoek, waar Jip en Saartje hen een flinke dosis hondenpret bezorgen mochten, want mijn oom Kees is namelijk dl op honden. De meiden hadden echter z veel lol samen dat ze mijn oom aanvankelijk bij binnen komst negeerden! En dat terwijl ik bij Jip echt nog wel aandacht moet besteden aan het niet-opspringen en dat bij Saartje ook nog aandacht vergt.
Ik was dan ook enorm verrast toen ze samen op het kussen bleven liggen keten, terwijl het bezoek babbelend binnen kwam. Daarop zei mijn oom lachend, quasi beteuterd, terwijl hij zich naar hen voorover boog "Jeetje, jullie hebben helemaal geen oog voor mij.." en ng negeerden ze hem..!! Ok, 5 tellen, want toen ineens zijn ze als team alsnog enthousiast gaan groeten (als je ze samen op telt bleven ze op 4 pootjes).

06-01-2018
Vakantiegangers

De B -pups zijn echte vakantiegangers! Na de herfstvakantie, vieren nu diverse 'pups' kerstvakantie. Tjebbe is met zijn gezin naar het Drents Friese Woud. Je kunt daar fantastisch mooi wandelen. Bofferd is met zijn baasjes naar de Belgische kust, lekker in het zand spelen en op schuimvlokjes jagen. Twister is met zijn gezin op wintersport. Geweldig waar hij allemaal komt en wat hij allemaal beleefd! En Saartje viert vanaf vandaag vakantie bij ons, zodat haar baasjes weer eens samen kunnen vliegen.
.

Bofferd in het vakantiehuisje aan de Belgische kust. Z leuk hoe je als je naar de rug/achterhoofd van je hond kijkt, je tch de expressie kunt zien!

04-01-2018
Morris

Vandaag ontving ik nieuwe foto's en verslag over Morris, reutje wit (later zwart).
Morris was een aandoenlijk puppy. Hij viel op door zijn enorme vacht, zijn blije opwinding en hart van goud.
Zijn baasjes schrijven dat hij al goed luistert en ontzettend graag wil werken. Morris neemt s morgens geen genoegen met een klein wandelingetje. Het is dan toch echt de bedoeling dat je ook nog wat met hem oefent, dat vindt hij erg leuk.
En wat ik zo geweldig vind is dat Willem en Ria
nne - zelf zonder trainingswensen - dit herkennen en met plezier tegemoet komen aan Morris werkwens!
Morris gaat graag mee met de auto, want hij weet dat ze dan iets extra leuks gaan doen. De foto van Morris in zijn autogordeltuig spreekt boekdelen!

Morris is geen heel dappere hond, maar hij laat zich waar nodig goed steunen. Tijdens de jaarwisseling was dat niet nodig, die is prima ontspannen gegaan, hij gaf niets om de knallen.
De 'pups' zijn morgen 7 maanden, ze naderen de puberteit, het baby-achtige is er echt wel vanaf. En toch, als ik dan op foto's en filmpjes die koppies terug zie, nog z herkenbaar! En de liefdevolle verhalen hoor en over de nog steeds zo herkenbare eigenschappen vanuit de nestperiode.. Hoe fijn ze terecht gekomen zijn en hoeveel er van ze gehouden wordt.. Dan schiet 'k vol..
.
28-12-2017
Nieuwjaarskaartje maken

De afgelopen 2 jaar stond, door verdrietige omstandigheden rond de jaarwisseling, mijn hoofd niet naar het maken van kerstkaartje. Ik ben blij dat ik er dit jaar weer zin in had!
En hoewel het er niet op tijd van kwam om het nog een kerstkaart te kunnen gaan noemen, is de nieuwjaarskaart nu dan toch werkelijk in de maak. Eigenlijk zou ik gisteren fotootjes maken om een kaart van te maken, maar het was zulk grauw weer dat ik besloot het uit te stellen tot de beloofde zonnige donderdag... De donderdag kwam, maar de zon bleef weg. Dus dan maar bij wat minder fraaie belichting.

Hier al vast wat knipsels uit de foto's die niet gebruikt zijn voor de kaart. Met een extra groot applaus voor onze Merel, want waar Maartje, Daantje en Jip het gemak hadden van een elastiekje aan hun hoofddeksel, heeft Merel geposeerd met het hoedje zoals dat uit de winkel kwam: met een diadeempje! Da's pas cht stil zitten...
.

Daantje en Maartje

19-12-2017
Up-date bmo Jip

Wie een FB account heeft kan alle info en reacties volgen op onze FB kennel pagina. Voor wie (nog) geen FB account heeft, even de ontwikkelingen in dit berichtje:

Aansluitend op de echo ben ik meteen langs mijn 'eigen' dierenkliniek gereden. De arts stond op punt van naar huis gaan en had geen tijd voor een gesprekje, maar ik heb wel door gegeven dat er een bmo is vast gesteld middels echo en inwendig onderzoek. De arts reageerde hierop met "Dat verbaasd me". Ze zal me bellen. Thuis heb ik haar per mail al vast verslag gedaan, in de hoop dat ze in de toekomst een bmo pas uitsluiten n echo.
De volgende dag ontving ik een email terug waarin ze vol houdt dat er geen aanleiding was voor een echo, oftewel het beleid wordt niet gewijzigd. Afsluitend zegt ze het me kwalijk te nemen dat ik toen zij zelf weg moest, eea met 'medewerkers' (lees: een assistente) besproken heb. Geen onverwachtte, maar desalniettemin een teleurstellende reactie. Ik heb een laatste poging gedaan duidelijk te maken dat ik niemand kwalijk neem eens ergens naast te zitten, ook haar niet. Maar dat we wel verschillen van mening over (a) de volledigheid van het onderzoek en (b) of er aanleiding was tot een echo. En ik hoopte dat het delen van deze ervaring er toe zou leiden dat ook zij in het vervolg een bmo niet uitsluit voor er een echo gemaakt is. Hierop - dat zal niet verrassen - is geen reactie meer gevolgd.

Zondag (3 dagen na het uitstrijkje) belde de dierenarts uit Sleeuwijk. Ze had me de dag er voor niet kunnen bereiken en belde om te laten weten dat de kweek bevestigde dat er antibiotica nodig waren en dat de juiste antibiotica is ingezet.
Dat wist ik al: ze was weer lekker gek in spel met andere honden, mijn kamer rook niet meer naar bloed en ze haalde haar bedje weer overhoop (deed ze sinds een week niet meer, had ik niet zorgelijk gevonden maar opvallend genoeg lag het die morgen weer als vanouds op een propje).

Maandag ochtend heb ik de arts nog even terug gebeld om te overleggen over de plotseling weer duidelijker te ruiken bloedgeur. Dat ik nu nog bloed rook was normaal. Het ontstekingsvocht werd nu afgevoerd en dat zou nog een tijdje duren, zo lang bleef de geur verspreid worden. De mate waarin het zou wordt afgevoerd zou de ene dag wat heviger zijn dan de andere, dus de wisselende mate waarin ik de geur waar nam was normaal. De afstand tot de baarmoeder (oftewel het formaat van de hond) speelt een rol bij de duur en die is bij een Flatcoated toch wel ca. 20 cm, dus dat kan even duren. Maar de juiste anti-biotica zijn ingezet, dus geen zorgen! SUPER fijne dierenarts!

Vandaag is Jip voor een controle echo naar Sleeuwijk geweest. Zodra dierenarts Annemiek het echoapparaatje naar haar buik bewoog tilde Jip een achterpootje omhoog, zodat ze er goed bij kon: ze laat zich graag op haar buikje aaien...
Terwijl de arts me uitlegde wat we op de echobeelden zagen, keek Jip aandachtig mee. Al wat we zagen, geen ampullen meer! Aansluitend is er voor alle zekerheid opnieuw een inwendig onderzoekje gedaan. Zalig die zorgvuldigheid. De arts zei verheugd: "Oh wat jammer dat ik je dit niet kan laten zien!" en omschreef me vervolgens hoe rustig en roze het weer was.
Dat betekent dat Jip weer helemaal gezond is en zonder schade door de bmo gekomen is!

 
10-12-2017
Sneeuwpret!

Vandaag ontving ik een fantastische serie foto's van Yuna ('teefje geel') in de sneeuw. Wat een feest en wat een mooie foto's!
Ik plaats een kleine greep er uit.
.
08-12-2017

Geschrokken

Afgelopen maandag rook ik de geur van bloed toen ik in m'n woonkamer zat. Ik heb de honden even goed bekeken, maar zag niks bijzonders. Ik liet het rusten, ik heb een ontzettend goede neus dus merk best belachelijk snel geuren op.
Maar dinsdagmiddag merkte mijn moeder niet gezegend met zo'n idioot scherpe reuk op dat het hier naar bloed ruikt. Toen ben ik de honden nogmaals n voor n af gegaan en heb ze besnuffeld van voor naar achteren (als was ik zelf een hond). Aan de achterkant van Jip rook ik de geur die ik als bloed herken. Ze is anderhalf jaar en haar 2e loopsheid is 5 wkn geleden geindigd. Dat is een periode waarin je moet letten op symptomen van baarmoederontsteking (bmo). Want een bmo is indien te laat opgemerkt levensgevaarlijk.
Er waren geen symptomen van een bmo: hoeveelheid drinken is normaal, plassen is normaal, geen uitvloeiing, vulva ziet er normaal uit, wast zich niet (opvallend) meer, geen sloom gedrag, prima eetlust, geen koorts. Maar een bmo leidt niet tijd tot deze symptomen en er bestaat - heel verraderlijk - ook een zogenaamde 'gesloten baarmoederontsteking', zonder uitvloeiing.
Hoe dan ook is naar bloed ruiken natuurlijk niet normaal, dus belde ik de dierenkliniek voor een afspraak. Ik vertelde mijn zorg en gaf aan een echo te willen laten maken. Ik had geluk, de dienstdoende dierenarts was volgens de assistente d specialist op gebied van echo's binnen de kliniek.

De dierenarts vertelde nog vr Jip zelfs maar op tafel stond dat Jip te jong is voor een bmo. Ik weet dat de kans klein is bij een jonge hond, maar ik ken zelf honden die dat zelfs al na hun 1e loopsheid hadden, dus het kan wel degelijk! Eenmaal op tafel volgde een algemeen klinisch onderzoek en werd de buik stevig betast. Daarna volgende de conclusie al, die in feite al voor het onderzoek was getrokken: ze is te jong en ze heeft geen van de symptomen, toont evenmin pijn bij betasten, dus het is geen bmo. Ik bracht opnieuw de geur ter sprake, maar de arts zei dit niet te ruiken, Jip rook in haar neus gewoon naar hond. In plaats van te concluderen dat mijn reukvermogen wellicht beter is dan het hare - te meer daar ik bij aanvang al had gezegd dat ik vaak dingen sneller ruik dan mijn omgeving doet - concludeerde ze dat ik het me verbeelde.

Ik rekende 40 euro af en ging met een zeer onrustig gevoel huiswaarts. Onrustig omdat de arts een bmo niet middels echo uitgesloten had, de motivatie waarmee ze het uit sloot niet klopte en de geur stomweg ontkend dus zeker niet verklaard was.

Ik zocht & vond steun bij een FB groep voor fokkers, waar ik gesterkt werd in mijn wens e.e.a. degelijk uit te laten sluiten.
Omdat enkelen dachten dat ik de geur van bloed wellicht verwarde met de geur van anaalklieren waste ik Jip die avond grondig met shampoo om te onderzoeken of de geur daarna terug zou komen. Dat deed het: 24 uur later rook (in mijn neus) de woonkamer weer naar bloed.
Intussen had ik geprakkiseerd waar ik heen wilde voor de echo die dinsdag niet gemaakt was. Terug naar dezelfde arts of zelfs kliniek voelde niet goed: Zal iemand die zo stellig meent dat er niets aan de hand kn zijn en tevens niet aan neemt dat de hond naar bloed ruikt, eventuele minder grote afwijkingen de moeite van benoemen en verder onderzoeken waard vinden? En als zij d specialist op gebied van echo is binnen de kliniek, wil ik dan liever een minder ervaren werknemer van haar de echo laten maken? Nee, dat leek me ook geen goed plan.
Ik had vanaf die dinsdag na het consult steeds dezelfde voorkeur: een echo door de arts die afgelopen voorjaar vast stelde wat de vruchtbare dagen waren en middels echo 11 puppy's telde. Ze was heel, hl fijn in de omgang met de hond en ze kan zich ook in de eigenaar goed invoelen. Bovendien heeft ze vanuit hun begeleiding van de voortplanting (waar overigens onze 'eigen' dierenarts zich eveneens mee profileert) heel veel ervaring met inwendig onderzoek en echo's.
Toen ik donderdagochtend beneden kwam en de deur opende rook ik onmiddellijk weer bloed. Ik schrok er van dat de geur me zo tegemoet kwam. Ik was weliswaar de enige die het rook, maar ik besloot door te pakken en belde 2 klinieken die zich specifiek toegelegd hebben op begeleiding van voortplanting. Bij beide klinieken kreeg ik een arts te spreken en beide artsen bevestigden dat leeftijd en het ontbreken van symptomen een bmo niet uit sluiten. Beiden vonden dat er meer onderzoek nodig was in de vorm van inwendig onderzoek en/of echo voor je die conclusie kon trekken.

Walter Strikkers, van dierenkliniek Sleeuwijk - de kliniek waar ook de arts werkt waar ik zulke goede, fijne ervaringen mee heb rondom dracht - liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Hij sloot zijn reactie op mijn verslag af met "ALTIJD ONMIDDELLIJK een echo!" Het gegeven dat ik bij deze kliniek de arts niet hoefde over te halen tot voldoende onderzoek, maar zij dit zelf adviseren gaf me vertrouwen in dat er zorgvuldig gekeken zou worden.Als er vervolgens niets gevonden zou worden wat de geur verklaart, had ik het vertrouwen nodig dat het echt 'niks' is. Een arts die zelf gemotiveerd is tot dit onderzoek zou de beste kans geven er ook dan gerust op te zijn.
Ik zei graag diezelfde dag een afspraak te willen en vroeg of er toevallig nog een plekje was bij Annemiek. We hadden super veel geluk, we konden zelfs naar de arts van mijn voorkeur.

Dierenarts Annemiek (dierenkliniek Sleeuwijk) was weer even hartelijk als altijd. Ze lachte erg om Jip (wie niet?) maar luisterde tegelijk aandachtig naar mijn verhaal. Ze bevestigde dat de kans op een bmo op deze leeftijd laag is, maar dat je nit kunt stellen dat het niet kan. En dat ze geen symptomen toont die er op wijzen maakt de kans ook klein, maar - voegde ze toe sommige honden lezen de boekjes niet... Dus net als haar collega Strikkers, die de afspraak voor me had ingepland, vond ze dat je ltijd een echo maken moet.
Na het bekijken van zaken als oortjes, tandvlees en temperatuur schoor ze het buikje een beetje en maakte een echo. Ze liet me op het scherm de baarmoeder zien en vertelde dat je die op dit moment (zo'n periode na de loopsheid) eigenlijk niet meer (goed) hoorde te kunnen vinden. Ze heeft 'm opgemeten op het echobeeld en de baarmoeder bleek vergroot. Niet reusachtig, maar niet binnen het normale. Daarop heeft ze ingezoomd en wees me een 'balletje' aan. "Het ziet er uit als een geresorbeerde vrucht", vertelde ze (voor alle duidelijkheid, dat is het niet) dat baarde haar zorgen. Zo'n ampul duidt namelijk op ontsteking.
Vervolgens heeft ze een scoop gehaald tbv inwendig onderzoek. Jip onderging het allemaal ontspannen. Annemiek prees Jip, dat ze net als Daantje zo enorm relaxed en stabiel is, dat zag ze wel eens anders met Flatcoateds. Ik blijf denken dat Annemiek daar zelf ook een rol in speelt, die is gewoon bijzonder ontspannen en prettig in de omgang. Hoe dan ook, ze kon rustig kijken via de scoop en stelde vast dat het weliswaar niet enorm vies was, maar dat het er niet goed uit zag. Ze haalde een heel lang wattenstaafje en maakte mbv de scoop een uitstrijkje. De wattenstaaf kwam rood naar buiten: rondom bloed op het watje! Annemiek legde uit dat ze natuurlijk niet poert en prikt, dus dat het absoluut niet hoort te bloeden. Er is dus sprake van een ontsteking, maar we zijn er rap bij, met dus goede behandelmogelijkheden!

Theoretisch zijn er bij beginnende ontstekingen, in z'n algemeenheid, 2 opties: afwachten of het lichaam de beginnende ontsteking zelf te boven komt, want dat is niet uitgesloten. Of meteen behandelen met antibiotica.
In z'n algemeenheid is ze (net als ik) afhoudend met antibiotica (ab) vertelde ze, maar in deze situatie zou ze het liever meteen inzetten, want nu konden we het nog in de kiem smoren. Als Jip het niet zelf te boven komt is het over 2 wkn goed mis, met alle risico's van dien!
Ik ben (vanzelfsprekend) graag mee gegaan in haar advies, want zo sta ik er zelf ook in.
Annemiek heeft een kweekje gemaakt om te kijken welke bacterin er actief zijn en tegelijk al vast een ab ingezet waarvan ze verwacht dat die aan slaat. Vandaag of morgen belt ze me over de uitslag. Zo ndig wordt het ab aangepast, maar vermoedelijk is dat niet nodig.

Jip heeft zich even grondig gewassen nav al die onderzoeken en ging even blij als ze was binnen gestapt de deur weer uit.
Ik was ook blij: blij met de hulp, blij dat we er op tijd bij waren, blij dat ik zo idioot goed ruiken kan, blij dat dierenarts Strikkers zo duidelijk en bevestigend geweest was... Maar onderweg werd ik boos en steeds bozer. Als ik gewoon vertrouwd had op onze dierenarts...

Ik realiseer me hoe gruwelijk veel mazzel ik heb dat ik toevallig weet dat leeftijd en symptomen een bmo niet uit sluiten en er eigenlijk een echo gemaakt had moeten worden, zoals zelfs vooraf besproken.
Ik heb het geluk dat ik, ondanks dat ik onzeker gemaakt werd door de stelligheid waarmee geur en mogelijkheid van bmo ontkend werden, al heel snel koos voor het (dan k maar) consulteren van een andere kliniek.
Het had me Jips vruchtbaarheid en erger haar leven kunnen kosten.

Moraal van het verhaal: hoe akelig ook dat dit zelfs bij een dierenarts nodig is, blijf ALTIJD je eigen gevoel en indrukken serieus nemen. En schroom niet om bij twijfel hulp te vragen om een op dat gebied deskundiger arts te zoeken.
 

05-12-2017
Sinterklaaskadootje!

Ze past al lang niet meer in een schoen, maar wat een kado! De vraag of Saartje ('teefje rood') na de jaarwisseling mag komen logeren..

Op de filmpjes en uit de beschrijving van Petra herken ik enorm haar mama's gedrag. Saartjes reactie op zelfs maar zachtjes haar naam horen - als door een wesp gestoken - dat is Daan ten voeten uit! Idem voor de omschreven bizarre lenigheid, als een circushond. Ook haar plezier in samenwerken, al in het nest zichtbaar en nu ook volop beleefd door Petra en Erik.. Oh wat SUPER leuk dat ze hier vakantie komt vieren!

- filmpje 1
- filmpje 2
.
03-12-2017
Van pup naar jonge hond!

Zelf ben ik nog niet in het bezit van een fotograferend mobieltje, maar gelukkig veel anderen wel! Doordat even een fotootje maken & sturen voor veel mensen z makkelijk is, kan ik fijn mee genieten van hoe de puppy's veranderen in jonge honden.

Even een greep uit de fotootjes die ik de afgelopen maand ontving:
.

Tjebbe, de geboren rots in de branding

27-11-2017
Whats in a name...


Joepie!
 

20-11-2017
Twister

Twister ('reutje licht blauw') prijkte al herhaaldelijk op de homepage, maar na uitvliegen nog niet op deze pagina. Hij was n van de twee pups die een weekje langer bij ons woonde, samen met broertje Bofferd. Daardoor had ik kans hem nog beter te leren kennen, maar dat was niet nodig om volledig door hem ingepakt te worden, dat gebeurde al vl eerder.
Twister is een zeer fanatieke apporteur, hij apporteerde alles wat hem voor de neus kwam, droeg het trots en toonde het me graag. Nit kwam hij met lege mond knuffelen. Buiten dat was hij de perfecte schoothond en heeft een gezichtje wat ik uit duizenden herken. Dat hoef ik vast niet toe te lichten na het zien van zijn portret. Wow!!

Twister heeft een bijzonder gezellig 'hondenleven' getroffen bij Henrie, Jeannette en hun dochter Simone. Ze bewonderen vanaf het prille begin wat hij allemaal leert en doet. En ik bewonder op mijn beurt hun rele verwachtingen en liefdevolle begeleiding. Die kwam overigens niet alleen vanuit de twee-voeters, ook de katten hebben zich onmiddellijk over hem ontfermd, dat verliep zo zoet! Samen met Simone volgt hij de puppy/gehoorzaamheidstraining en als volwaardig gezinslid, gaat hij waar het gezin gaat. Dat vindt Twister bere gezellig! Het is een ontspannen, blije, speelse jongen met veel vrienden die het leven n groot feest vindt.
.

5 maanden

23-10-107
Bofferd

Veel van onze B-pups hebben inmiddels hun eerste vakantie gevierd. Twee van hen deden dat nog niet met hun baasjes, maar met ons. Bofferdje is er daar eentje van, maar zoals een echte Bofferd betaamd gaat hij aansluitend ook nog mt zijn baasjes op vakantie!

Bofferd heet officieel 'Knights of the Pearls By Daantje', omdat hij in het nest al een aantal 'typisch Daantje' eigenschappen liet zien. Zo kan hij net als zijn moeder als een professor de dingen die gebeuren observeren. Niet vanuit gebrek aan initiatief, maar omdat hij plezier en interesse heeft in het leren begrijpen van welke akties en reakties elkaar opvolgen. Ter illustratie: Bofferd vond het reuze interssant om aan de hoek van het vloerkleed te trekken en te zien hoe dan de kruk op de andere hoek van het kleed daardoor ging wiebelen. Met zijn blik onafgebroken op de kruk trok hij bedachtzaam aan het kleed, om het weer terug te leggen en vervolgens weer te trekken.. enz. Tot de kruk tenslotte om viel, interessant! Enthousiast werd de kruk onderzocht, dit was stof tot nadenken. Het is een puppy-variant op wat ik van Daantje in 2014 eens beschreef:

"(...) Resultaten fascineren onze Daan. Ze heeft een heel scala aan spelletjes verzonnen waarbij de lol is te onderzoeken wat het resultaat is. Vaak gaat het om het laten zinken van spullen (daar gefascineerd naar kijken en het daarna opduiken) maar ook met het bestuderen van de druppels water die vervolgens van haar lippen in het zwemwater druppelen kan ze zich uitvoerig bezig houden. Ook iets een hellinkje laten af rollen, met name als het vervolgens ergens in 'verdwijnt' vindt ze prachtig. Toppunt van de hele reeks aan spelletjes vindt ze een grote metalen baan op een recreatie strandje waar op verschillende hoogtes, langs kleppen en over beweegbare onderdelen, middels een pomp water kan stromen. Als ik daarin een speeltje leg, zoekt ze het met vuur en geeft het vervolgens met haar neus of poten een zetje tot het naar een lager gelegen baantje rolt, liefst inclusief effecten zoals een kantelende wip. Als ik er geen speeltje in leg, doet ze dit zlf, om het vervolgens een zetje te geven. Als de gehoopte extra effecten uitblijven, probeert ze deze nogmaals - maar nu middels neus of poten - te aktiveren. De uitvinder...

Een ander 'eigenaardigheidje' van zijn moeder merkte ik op rondom Jips loopsheid. Onze eerdere logee had Jips loopsheid al bespeurd op de eerste dag daarvan en was er helemaal hoteldebotel van. De meeste (Flatcoated) reuen laten zich het hoofd gemakkelijk op hol brengen en moet je dus middels opvoeding leren welk gedrag we dan aanvaardbaar vinden. Ook teefjes zijn van de rel tijdens de loopsheid. In de regel kondigt een loopsheid zich aan doordat (weken tot zelfs maanden) voorafgaand ze veel kleine plasjes gaan doen. Ook worden veel teefjes eigenwijs rond die periode, om tijdens de loopsheid en er na wat hangerig en (over)gevoelig te worden. Hormonen... De ene teef heeft er meer last van dan de andere, maar ik ken maar n teefje die daar niet aan doet: Daantje. Ze kondigt op geen enkele wijze haar loopsheid aan, is onverstoorbaar zichzelf tot aan de vruchtbare dagen en heeft vooralsnog geen enkele last van schijndracht.
Tot mijn verwondering reageerde Bofferd helemaal niet op de loopsheid van Jip, hoewel die inmiddels al verder gevorderd was. Hij snuffelde eens, maar Jip was wat hem betreft gewoon een leuke speelkameraad, niet meer en niet minder. Ik vroeg me af of Bofferdje nog niet zo bezig was met 'het vrouwelijk schoon', vanuit zijn pup-zijn, of dat hij wellicht net als zijn moeder (zie Belevenissen 27-03-2017) zich niet voorbarig van de wijs laat brengen... Dat werd beantwoord toen Jip haar 'dekrijpe' dagen bereikte. Plotseling bracht Jips geur onze hondenkleuter het hoofd op hol! Hij bleef overigens ondanks zijn verliefdheid een charmante jongen en Jip bleef haar eigen lieve zelf: ze valt niet op kleuterreutjes, maar vindt ze wel erg lief.

Het is z leuk, als je stapeldol bent op je maatje, om pups van haar over de vloer te hebben waarin je kwaliteiten van haar terug ziet! Tja en het meest van alles is het gewoon hl fijn om te zien en horen hoeveel er van ze gehouden wordt, gewoon om wie ze zijn. En ook daarin is Bofferd een bofferd.

Op YouTube staan div. leuke filmpje van Bofferds logeerpartij, ik zal ze hier binnenkort linken
 
19-10-2017

Scott

Scott is een heerlijk, ondeugend Flatcoated jochie. Als 'bewijsvoering' ontving ik een foto van Scott-met-buit: hij had een shirt gepikt van de waslijn en was er mee op de tuintafel gaan liggen... Nou, hij is in ieder geval niet achter de ellebogen, doet zich niet fraaier voor dan hij is!

Scott was in het nest al een van de pups die het allergekste was op water en (dus) modder. Daar is hij niet overheen gegroeid... Hij is super blij met de regen van de afgelopen tijd, want geniet met volle teugen van de modderpoelen in het bos, rent er continu in en uit. En gelukkig heeft hij baasjes die daar gewoon lekker van mee genieten!

 
10-10-2017
Joepie!

Joep logeert sinds een paar dagen, wegens een vakantie van zijn baasjes, bij ons. Het is een feestje hem terug te zien en dat vond hij zelf ook. Mijn moeder en mij, het huis, zijn mama... Alles en iedereen was hem duidelijk nog zeer vertrouwd en hij voegt zich zo ontspannen!

Joep had een speciaal plekje bij ons, we leerden hem kennen als opvallend lief, sociaal en speels. Hij liet veel temperament zien tijdens apporteren, maar was daarnaast een zacht jochie. En dat alles is hij nog steeds.
Bij binnenkomst haastte hij zich naar de speelgoedbak, die had hij goed onthouden. Alle buit werd verzameld in zijn mandje, die zijn baasjes hadden mee gebracht. En voor hij ging slapen werden alle spulletjes die al spelend elders waren beland zorgvuldig opgehaald, zodat hij te midden van zijn schatten zijn oogjes kon sluiten: het kon nergens heen gaan zonder dat hij het zou opmerken.
Ik heb me bescheurd om z veel herkenning, zijn mama Daantje was exact zo! Ook zij propte 3, 4, 5 speeltjes tegelijk in haar bekkie en verzamelde de heel bende in haar mandje (op dag 1 hier, 7 weken oud: Merel en Maartje zagen al hun schatten met de pup op n van 'hun' kussens verdwijnen.. En ook de combinatie van zijn ontspannen gedrag t.a.v. de logeersituatie, naast de felheid & snelheid bij apporteerspel en zijn motivatie om te leren. Wow, wat ben ik nog steeds dol op Joepie! En wat doen zijn baasje het goed, want wat een fijne jongen hebben we over de vloer!

Joep leerde op de eerste dag hier de clicker aan, omdat ik dat zelf een fijn hulpmiddel vind om van de week zijn oefeningetjes mee voort te zetten. Het is een slimpie, want de betekenis van de click had hij razend snel door! Na een paar kleine testjes zag ik dat Joep het 'down' (liggen op commando) wel begrijpt, maar gewoon 'stom' vindt om te doen. Ik heb er plezier in hem er toe te motiveren. Het is zo grappig dat pientere koppie in dubio te zien en na zorgvuldig wikken & wegen te kiezen voor het uitvoeren van 't commando. Steeds iets sneller!

Met zowel Jip als mama Daantje heeft hij heerlijk gespeeld. Op deze leeftijd is het echte baby-achtige natuurlijk voorbij, maar tegelijk is het toch nog een pup, op de grens van 'jonge hond', zowel lichamelijk als geestelijk. In het eerste jaar moet je gewoon extra goed opletten dat ze positieve ervaringen op doen, zodat ze vol vertrouwen worden en blijven (en gezond blijven!). En ongeacht of de ander het leuk bedoeld of niet: het is pas een positieve ervaring als dat ook zo ervaren wordt. Aan Jip dus de taak om zich, ondanks haar puberteit en zijn al gigantische snelheid, voldoende te beheersen. Net als in de nestperiode liet Jip zich, wanneer nodig, prima begrenzen daar waar ze geneigd was wat bruter te spelen dan Joep fijn vond. Ze pastte haar spel uitstekend aan aan haar vriendje en maakte me daarmee zo trots op haar!!
Ik vind het super belangrijk dat mijn honden leren ten alle tijde te bewaken of een spelletje k door de speelkameraad nog als lollig wordt ervaren. Spel vereist wederkerigheid en als er een groot verschil is in bijvoorbeeld leeftijd of formaat (of zelfvertrouwen, dat kan ook!) moet degene die 'in het voordeel' is' de ander de ruimte geven om gelijkwaardig te kunnen spelen. Jippie deed dat (nog steeds) geweldig door Joep veelvuldig uit te nodigen haar na te jagen. Hij heeft natuurlijk geen schijn van kans haar daadwerkelijk te 'vangen', maar ze spelen met veel plezier alsof.

Daantje was meteen de koning te rijk toen ze Joep zag n vice versa. Super ontroerend om te zien, geen twijfel mogelijk dat ze elkaar direct herkenden. Absoluut een andere reactie dan ze op een willekeurige Flatcoated pup geeft en ook een andere reactie dan Joep op de anderen liet zien. Het meest duidelijke verschil is wellicht wel dat hij nog onder Daantje checkt of er wellicht nog van die lekkere warme melk is! Joep en zijn mama zijn 8 pootjes op 1 buik, aan een half woord genoeg. Stapel gelukkig samen gespeeld, gezoend, gestruind en geslapen. Super zoet!!
En die herkenning hebben Joepie en ik samen ook. Hij is heel dol op mensen, daar hoef je echt geen goede bekende voor te zijn: hij wil graag een goede bekende van je worden! Maar zijn aandacht en enthousiasme voor mij en mijn moeder is duidelijk veel groter. Dat ervaar ik als een super mooi compliment van Joep.
.

Op YouTube staan div. leuke filmpje van Joeps logeerpartij, ik zal ze hier binnenkort linken.
 

27-09-2017
Huub

Huubs baasje Astrid had de wens met haar nieuwe maatje deel te nemen aan zowel behendigheid als speuren. Zij kreeg daarom Huub, want Huub heeft net als zijn mama niet alleen een prima neus, maar ook een dito focus. Ook is hij heerlijk zeker op allerlei ondergronden en laat hij zich - zonder in te boeten op vrolijkheid - niet zo makkelijk gek maken. Eigenschappen die goed van pas komen bij het uitwerken van een spoor en bij - ondanks snelheid -  zorgvuldig uitvoeren van de te nemen hindernissen. Ik verwacht dat ze hier heel veel plezier in zullen gaan hebben samen
Niet alleen omdat Huub een mooie aanleg heeft voor deze aktiviteiten, maar zeker ook omdat ze sowieso heel goed zijn in samen plezier maken en genieten! Van Astrid ontving ik van de week 2 super leuke filmpjes:
Op het eerste filmpje puzzelen ze samen. We hebben genoten van de wijze waarop Huub dat doet, z doelgericht, snel en tegelijk beheerst, precies zijn mama!
Op het tweede filmpje doen Astrid, Frank en Huub samen 'hier-komen'. Dit filmpje herinnerde me aan de bijnaam die Daantje op de leeftijd van 9 wkn kreeg van de eigenaar van de hondenschool: 'de zwarte tornado'. Daantje was de enige pup die bij het hier-komen haar baasje voorbij mocht stuiven voor ze voor me kwam zitten, want met dt tempo is tijdig stoppen gewoon geen optie legde juf Jolien Schat de groep uit. Huubs filmpje bracht die heerlijke herinneringen aan puppy Daantje weer boven. Ik weet niet hoe het met Frank is afgelopen toen hij Huub riep, maar volgens mij is ook Huub een formule 1, waarbij de remweg dus wat langer is..
.

Wie is de langste? Nu wint Astrid dit nog..

26-09-2017
Van de week ontving ik bericht van het baasje van Lenko, Merels broertje donker blauw. Komende december viert ook hij zijn 10e verjaardag, het gaat super goed met hem. Heerlijk om te horen!!


Lenko, 9 jaar

Merel en Lenko lijken qua hoofd en bouw zo enorm op elkaar, echt heel bijzonder om naar een foto van hem te kijken en daarop eigenlijk gewoon Merel te zien zitten...
 

22-09-2017
Saartje!

Saartje is een heel lief meisje met een prachtige werkaanleg. Ze geniet volop van bos en strand, maar ook van de puppy cursus.
Saartje vindt de training erg leuk, maar favoriet van de les is toch wel het onderlinge spel met de andere pups na afloop. Dat hoor ik van meer pupmensen en ik moest dan ook aan de pups denken toen ik onlangs een gesprekje tussen een moeder en dochter hoorde, terwijl ze tussen de middag aan tafel zaten: De moeder vroeg tijdens het smeren van de boterhammetjes hoe het die ochtend op school geweest was. Haar dochter antwoorde opgewekt dat het leuk was geweest. "En wat vond je het allerleukste vanmorgen?" vroeg de moeder daarop. Het meisje hoefde er geen seconde over na te denken: "Buiten spelen!" Ik moest er erg om lachen, want 'buiten spelen' is niet waar ik onmiddellijk aan denk bij 'school'. Maar als je kind bent is dat natuurlijk wel zo! Je wilt op tijd op het schoolplein zijn om voor de les nog even te spelen en als je gewoon happy bent in de klas en vriendjes hebt, dan verheug je je enorm op de pauzes! Puppy's zijn niet anders, ook zij leren het liefste (n het beste) spelenderwijze!

Ook van Saartje ontving ik een heerlijk filmpje. Ze deelt haar plezier graag, want gedeelde pret is dubbele pret! Saartje aan zee


 

20-09-2017
Meer Morris

Morris (het reutje met touwtje wit en later bandje zwart) was in het nest een aandoenlijk jochie. En nog steeds is hij een ontzettend lief en blij ventje. Wat me minstens zo raakt is het plezier waarmee zijn baasjes hem begeleiden in het verkennen van de wereld, het genieten spat er bij alle 3 vanaf!
Ik vind het altijd een beetje verdrietig als ik mensen in het bos ontmoet die hun hond angstvallig aan de lijn houden als het geregend heeft omdat de hond anders door de plassen gaat crossen en vies thuis komt.. Laten we eerlijk zijn, een vieze hond is een blije hond.. Voor een retriever geldt daarnaast "een dag niet gezwommen, is een dag niet geleefd!"
Morris weet niet beter dan dat het tennisveld aan het 'zwembad' gelegen is en dat baasjes lekker mee stappen door de regenplassen. Hij heeft een gouden mandje!

- Morris in zijn priv zwembad langs het tennisveld
- Morris neemt (zijn baasjes mee in) een modderbad


Na al het pret maken lust Morris graag een hapje, want werken maakt hongerig niet waar? Toen zijn baasje in de tuin bezig was en bij het passeren van de woonkamer een blik naar binnen wierp trof ze daar hun kleine kameraadje boven op de eettafel. Het ziet er naar uit dat hij al heel zelfstandig zijn eigen lunch kan verzorgen!


Morris, 3 mnd
 

19-09-2017
Bofferd & Morris, the movie

Van onze B pups ontvang ik regelmatig super leuke foto's en filmpjes. Daarvan geniet ik ontzettend en dus deel ik ze regelmatig in het fotoalbum van het B nest of in Belevenissen. Vandaag ook 2 filmpjes van B-broertjes. De jongens zouden samen een hoveniers bedrijfje kunnen starten!

- Bofferds tunnelvisie
- Morris heeft zijn eigen kanaaltje in de tuin!
 
05-09-2017
31-08-2017
De zeemeermin
.

Yuna woont tot haar grote genoegen in Zeeland, waar nog vl meer zand en water is dan in mijn achtertuin!
 

20-08-2017
De eerste weken met een nieuwe pup

Alle pups zijn inmiddels uitgevlogen. Sommigen wonen nu al 3 weken bij hun nieuwe gezin, anderen net een week. Dat maakt een heel verschil, want juist in de eerste weken moet je met elkaar je draai vinden. De pup moet wennen aan de nieuwe situatie, zonder nestgenootjes en mama, boordevol nieuwe indrukken en belevenissen. Maar ook de baasjes moeten (weer) wennen aan de intensiviteit van het zorgen voor - en begeleiden van een baby hondje.

Ik mag als fokker, verloskundige, kraamzorg en pedagogisch medewerkster van het elftal (gedurende hun eerste 7,5-9,5 weken) vanaf de zijlijn dat proces een beetje volgen. Ape trots ben ik op hoe goed de puppy's het doen! En heel gelukkig met de fijne samenwerking met hun baasjes, daar waar even behoefte is aan info of advies.

Jaren geleden startte ik als instructeur jachttraining bij een afdeling van de KJV (toen nog KNJV). Ik werd geintroduceerd tijdens een instructeursvergadering, in de woning van de coordinator. Een avond die ik niet snel vergeten zal. De instructeurs waren me al bekend, want ik trainde zelf al enkele jaren in die regio, maar nu zat ik daar met een andere pet op. De mannen waren er niet aan gewend: een vrouw die jachttraining zou gaan geven? De ene flauwe grap volgende op de volgende nog flauwere grol, allemaal gericht op het 'testen' en buiten de groep zetten van mij. De instructeur die me al enkele jaren les gaf poogde de anderen tot het inzicht te laten komen dat ik niet voor niks gevraagd was te komen les geven, maar de andere mannen stonden er niet voor open. Een vrouw binnen de jachttraining was er wat hen betreft eventueel in de rol van 'helper' of om koffie te verzorgen tijdens vergaderingen, maar niet als instructeur. Dat ik niet 1,2,3 geaccepteerd zou gaan worden werd mij die avond heel duidelijk toen n van de instructeurs - bij het benoemen van andere, moderne methodes van aanleren - ferm stelde "Ik doe het al 30 jaar zo!!" als argument voor het aan- en afleren van gedrag middels lijncorrecties en daarop slechts instemmend werd gereageerd. Daarop vertelde hij me dat hij de A-groep traint als bewijs van dat het 'de beste' methode betreft (A is het hoogste niveau binnen de KJV). Zelf had ik dat trainingsniveau ook bereikt (bijzonder snel zelfs, laat staan voor dit ras, geslacht en mijn onervarenheid) en daarvoor een instructeur gezocht in een andere regio, juist omwille van de methode.
Mensen die zich beroepen op "Ik doe dit al 30 jaar zo!" geven in feite aan dat ze in 30 jaar niets geleerd hebben. Een goede instructeursopleiding zou dat deze man geleerd hebben.

Ervaring kan heel handig zijn, maar kent ook valkuilen. En van de pupmensen merkte onlangs op dat het hebben van ervaring helemaal niet pers in hun voordeel werkt, omdat het leidde tot de gedachte "Dat doe we wel even", waardoor even vergeten werd dat het voor hen zelf niet de eerste keer is, maar voor de pup wel. Heel invoelbaar, we vergeten al snel wat we lastig vonden aan onze pup als we er eenmaal mee kunnen lezen & schrijven. Zo las ik op deze website dat Daantje gedurende haar eerste jaar regelmatig in de bench zat om de grote honden even hun rust te gunnen. Ik kan me dat zelfs na herlezen totaal niet herinneren en zelfs niet voor stellen! Van mijn eerste pup hield ik een schriftje bij over het verloop van onze oefeningen, als onderdeel van de cursus. Toen ik dat 3 jaar later, na het ophalen van mijn 2e pup, herlas kon ik mij met de beste wil van de wereld niet meer voor stellen dat ik deze moeilijkheden met hem ooit ervaren had (dat was de hond die inmiddels op jacht-A niveau werkte en al ruim 2 jaar zijn GG I diploma op zak had).

Ik denk dat we het in zekere zin daarom vaak juist met onze eerste hond enorm goed doen: Degelijk voorbereid op basis van huidige inzichten, oprecht blij met alles wat de pup al wl kan, investerend in een degelijke opbouw & socialisatie en zonder (vals) vergelijkingsmateriaal wat leidt tot irreele verwachtingen.
Wie met de eerdere hond veel bereikte, meent met een volgende e.e.a. sneller te moeten kunnen, want we hebben er immers van geleerd? Ik heb dit zelf zeker zo ervaren toen ik mijn tweede pup kocht en heb het ook om mij heen vaak zien gebeuren. Een andere valkuil dus. Waar we aan voorbij gaan is dat we geleerd hebben hoe we het beter hadden kunnen doen met de vrige hond... En wat we nou juist net zouden moeten doen is de nieuwe hond begeleiden als was het onze vorige! De nieuwe hond heeft eigen kwaliteiten, eigen moeilijkheden en een eigen tempo en verdient waardering om die eigen eigenschappen. Het is oneerlijk die pup te belasten met de verwachting dat het allemaal sneller, beter en op hoger niveau moet dan onze eigen vorige keer. We doen ons zelf daar overigens ook geen plezier mee, want door ons blind te staren op wat nog niet lukt, ontnemen we niet alleen de pup onze welverdiende trots, maar ook onszelf het genot van wat allemaal al lukt. Eerlijker is ons zlf een hoger doel te stellen, bijvoorbeeld nit meer een instructeur de kans te geven onze hond te corrigeren en nit meer te wanhopen over zaken die wat meer moeite kosten.

Een goede cursus, onder deskundige begeleiding - met aandacht voor zowel de hond, als combinatie - waar ze ons niet naar de mond praten maar ook durven te benoemen waar nog aan gewerkt moet worden, is goud waard. 'Instructeur' is geen beschermd beroep, zelfs niet binnen een franchise. Er lopen heel wat (al dan niet gediplomeerde) instructeurs en zelfs hondengedragstherapeuten rond die er minder kaas van gegeten hebben dan de hondloze buurvrouw.. Waarmee ik overigens niet adviseer die buurvrouw te raadplegen, maar wel kritisch te blijven op verkregen adviezen. Blijf ltijd je eigen verstand gebruiken en doe niets hevigs wat lijnrecht tegen je eigen gevoel in druist.

Voor mij - als fokker, groot liefhebber van typisch Flatcoated gedrag en met passie voor gedragsbegeleiding - is het een feest te mogen volgen hoe geweldig mensen investeren in hun pup. Met aandacht voor wie hij (m/v) is, met begrip voor het avontuur wat het leven voor hem nog is en met geduld voor de tijd die hij aan geeft nodig te hebben. En dn volgen ook berichten als "Ze kan al heel goed los lopen!", super trots op het gemak waarmee contact gemaakt kan worden. "Hij slaapt al door tot een uur of 5!" en "We slapen al boven!" 1 week na verhuizing. Zich niet bewust van hoe veel betekenend het woordje 'al' in deze mededelingen is: wie het tempo van de pup volgt, raakt niet gefrustreerd door niet behaalde deadlines. Dat komt pup en baas ten goede!
 
14-08-2017
Hoe is het nu met..

Teefje Oranje, wie herinnert zich haar niet. De allergrootste knuffelkont van alle 11 knuffelpuppy's, onze pipo. Ze luistert inmiddels (heel goed zelfs) naar de naam Noa en beleefde afgelopen vrijdag haar eerste puppy jachttraining. Een individueel lesje bij Mark and Go, want dat is hoe daar de 1e puppylessen worden vorm gegeven, zodat het tempo van de pup gevolgd kan worden. Noa kwipelde er haar kont bijna af! Het is een feest om via Noa's baasje Jeannette te mogen mee genieten.


foto collage door Noa's baasje Jeannette
 

13-08-2017

De angsthaas en nog meer nieuws over gevaarlijke voeding

Midden in de eier crisis (zien het bericht van 1 aug. j.l.) bracht het journaal een bericht over ziekmakende verse hondenvoeding die haas bevatte met een gevaarlijke bacterie. Natuurlijk veroorzaakte dit bericht bij veel mensen onrust.

Eind 2016 is in Nederland bij een hond een infectie met Brucella suis vastgesteld meldde het bericht op de website van de Wageningen Universiteit. De hond moest worden geuthanaseerd en de bacterie bleek mogelijk afkomstig te zijn uit een ingredint in rauwe vleesvoeding. De bacterie Brucella Suis werd namelijk gevonden in een lading hazenvlees uit Zuid Amerika die bestemd was voor rauwe vleesvoeding. Een paar nieuwssites brachten dit bericht als recent nieuws en deden uitspraken als vrezen deskundigen dat er binnenkort veel meer ziektegevallen zullen optreden, want die hazen zijn verwerkt in een onbekend aantal porties. en Het is duidelijk dat als deze ene hond besmet is, er meerdere gevallen moeten zijn. Veel mensen zijn hier natuurlijk enorm van geschrokken. Maar wat is de werkelijke ernst? En kunnen we nog verse rauwe voeding geven? Zo ja, moeten we nu angstig haas vermijden?

De bacterie waarover het nieuws afgelopen 3 augustus berichtte is in 2016 gevonden en volgens Gelderlander.nl is de besmette lading haas geblokkeerd en vernietigd. Een woordvoerder van de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit (NVWA) wijst erop dat het om slechts n besmetting van een hond gaat die bovendien vorig jaar speelde. De link met het rauwe hondenvoer is al lang geleden gelegd, stelt hij. "De partij hondenvoer die toen nog op het terrein van het bedrijf stond, is direct geblokkeerd.". De bacterie is niet gevonden bij andere honden en is voorheen ook nooit eerder gevonden bij honden.

In Nederland en Belgi komt Brucella Suis biovar 1 (de bacterie waar het hier om gaat) al 40 jaar niet meer voor. Haas uit Nederland en Belgi is hier dus vrij van en dat betekent dat alle merken verse voeding - voor zo ver ze al een variant hebben die haas bevat - die alleen hazen uit Nederland en Belgie gebruiken, vrij zijn van risico op deze bacterie.

Wat wonderlijk genoeg niet volop in het nieuws gebracht is, is het resultaat van een onderzoek naar het voor komen van ziekmakende bacterien in diverse (A-merken) hondenbrokken. Een bericht waar ik persoonlijk erg van geschrokken ben, want ik ben aktief op zoek naar welk merk brokken ik pupkopers die straks (al dan niet gedeeltelijk) willen overschakelen op brok, het beste kan adviseren.
Het onderzoek was een initiatief van de Association for Thruth in Petfood (www.truthaboutpetfood.com). Uit dit onderzoek blijkt dat veel Amerikaanse brokken en natvoedingen mycotoxines, risicovolle bacterin en niet gebalanceerde voedingsstoffen bevatten. Er zijn in totaal twaalf voedingen van elf verschillende merken geanalyseerd, waaronder Royal Canin, Gourmet ('Fancy Feast'), Hill's, Friskies, Beneful en Cesar. Geen enkele van de twaalf voedingen was vrij van risico's.

Mycotoxines zijn giftige stoffen die door een schimmel of gist zijn geproduceerd. Vooral granen schijnen gevoelig te zijn voor de groei van organismen die mycotoxines uitscheiden. Aangetoond is dat het dagelijks binnen krijgen van (zelfs maar kleine hoeveelheden) mycotoxines, kan leiden tot chronische ziekten zoals leverfibrose, nierfibrose en kanker. Er was geld om acht van de twaalf voedingen te testen op mycotoxines. Alle acht bevatten mycotoxines. Vijf van de acht bevatte zo veel mycotoxines dat het zelfs een redelijk tot zeer groot risico voor de gezondheid op levert. Dat sluit schrikbarend aan bij het onderzoek van Monique Bladder (uit ca. 2010) naar de invloed van levensstijl op kanker bij honden, waaruit naar voren kwam dat brok-gevoerde honden aanzienlijk vaker kanker kregen.

De twaalf voedingen zijn geanalyseerd op mineralengehaltes en de waardes zijn getoetst aan de aanbevelingen van de AAFCO en het NRC, respectievelijk de organisatie die de richtlijnen vast stelt en de organisatie die overkoepelend aanbevelingen geeft op basis van wetenschappelijk onderzoek. Zes van de twaalf voedingen overschreden maximumwaardes van sulfur en tevens magnesium, fosfor en/of calcium. Sommige merken geven zelf waardes aan op de verpakking, maar vooral de calciumwaardes waren soms een stuk hoger dan aangegeven.

  • Sulfur wordt gebruikt om vlees te conserveren, vooral in vismeel schijnt veel sulfur te zitten. Teveel sulfur in de voeding kan leiden tot een thiamine (vitamine B1)-tekort. Dieren die teveel sulfur binnenkrijgen kunnen last krijgen van depressie, problemen met de evenwicht- en bewegingscordinatie of stuipen. De helft van de geteste voedingen bevatten teveel sulfur.
  • Een goede hoeveelheid calcium is belangrijk voor de opbouw van de botten. Teveel calcium zorgt voor skeletproblemen en gaat de absorbtie van zink, koper en magnesium tegen, waardoor een tekort kan ontstaan. Het is voor de ontwikkeling van gezonde gewrichten ook belangrijk dat de hoeveelheid calcium gebalanceerd is met de hoeveelheid fosfor. 1/3 Deel van de geteste voedingen bevatte teveel calcium, twee van de twaalf voedingen bevatten teveel fosfor en n voeding bevatte teveel calcium in relatie met fosfor.
  • Teveel magnesium in de voeding kan leiden tot problemen met de ademhaling, bloedvaten, zenuwstelsel em spierfunctie. En van de twaalf geteste voedingen bevatte teveel magnesium.

Bijna alle voedingen, namelijk elf van de twaalf, bevatten bacterin die:

  • een risico vormen voor de gezondheid van het dier
  • een risico zijn voor de gezondheid van de mens
  • bacterin die resistent zijn voor antibiotica
  • of groeien in verrottend vlees



Ik moet het antwoord aan de pupkopers op welke brok ik adviseer nog even schuldig blijven, want ik vind het werkelijk heel ingewikkeld!

01-08-2017
Gif voor de hond

De afgelopen dagen horen we op het journaal veel over giftige kippeneieren. In de eieren is fipronil terecht gekomen, een antiluizen middel. Dat is daarin terecht gekomen doordat luizenbestrijdingsmiddel wordt rondgesproeid in de stallen waarin de kippen gehouden worden. Deze keer bevatte dit wegens de effectiviteit er van fipronil, wat via de stal in de kip en via de kip in ons ei terecht kwam. Het gehalte was bovendien gevaarlijk hoog volgens de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit, want deze eieren kunnen leiden tot neurologische schade. Gruwelijk!
Maar wat zegt dit bericht nou eigenlijk nog meer..? We sproeien een middel, wat zodanig giftig en schadelijk is, rond in stallen waar dieren leven. En die dieren krijgen daar (dus) zodanig veel van binnen dat in de eieren die ze leggen dit gif zit. Dat mag niet, want fipronil is bij dieren die bestemd zijn voor de voedselketen verboden, omdat het bij consumptie in grote hoeveelheden schade kan toebrengen aan bijvoorbeeld de lever, de schildklier en de nieren.
En waar kennen we dit gif nog meer van? Van onze honden en katten! We behandelen hen er mee als er sprake is van luizen.. Maar waarom mogen die dat dan wl toegediend krijgen, terwijl het zodanig schadelijk is..? Omdat zij niet in de voedselketen terecht komen!!

En daar komt de link tussen dit nieuwsbericht en mijn honden/kennelsite: de regels rondom gif & huisdieren zijn n van de belangrijke redenen om vers te voeren. Veel brokken bevatten namelijk chemische anti-oxidanten zoals BHA (E320), BHT (E321), Prophylgalaat (E310) en/of Ethoxyquine (E342). Ethoxyquine is een chemische stof welke in de jaren vijftig in Amerika werd ontwikkeld als stabilisator voor rubber. Het werd tevens gebruikt als pesticide. Het was een goedkoop product en werd later ook gebruikt als conserveermiddel voor veevoeders. Ongeveer 20 jaar later werd bekend gemaakt dat Ethoxyquine zeer giftig was. Ook werd toen duidelijk dat verschillende mensen die betrokken waren bij de productie, ziek waren geworden (kanker, lever falen en chronische diarree). Voor humaan voedsel zijn deze stoffen verboden. Jammer genoeg wordt het nog steeds gebruikt als conserveermiddel in honden- en kattenvoer, wat dezelfde problemen geeft bij dieren als bij mensen. En helaas zijn er wegen gevonden om de vermelding er van van de verpakking te kunnen houden, dus kost het nogal wat moeite om te achterhalen dat de brok die je voert als conserveermiddel gif bevat..

Sommige mensen hebben de angst dat vers voer voor hun hond leidt tot besmettingsgevaar voor de mens. Laat hen in ieder geval bekend zijn dat de brok die ze voeren in de meeste gevalen gif bevat voor hun hond. En misschien is het tevens goed om te bedenken dat een hond per definitie onhygienisch is, een Flatcoated niet in de laatste plaats. Het voor menselijke consumptie goed gekeurde vlees, wat daarnaast ook nog op zaken als salmonella is onderzocht, is een stuk frisser dan wat ze zo al in het bos vinden (kadavers, alle mogelijke soorten poep, luiers..) en naar binnen werken. Tch worden onze honden - k de vers gevoerden - gewoon ingezet als hulphond (de hond die zijn baasje zelfstandig maakt) en helpende hond (de hond die binnen bijvoorbeeld jeugd hulpverlening helpt bij het bereiken van gedragsveranderingen). In beide werkzaamheden is er sprake van intiem contact tussen hond en hulpvrager, zowel tijdens de werkzaamheden als natuurlijk binnen de vriendschap die daar uit voort vloeit. Als dit zou leiden tot ziekte, dus een gevaar voor de volksgezondheid zou opleveren, werd dat niet toegestaan, want men is zich zeer bewust van de voeding die deze honden krijgen.
Is het dan niet vreemd, dat er zo nu en dan een enorme ophef is in de media over 'vers voer' versus hygiene, waarin mensen het woord voeren die kennelijk geen flauw benul hebben wat de hond verder zoal naar binnen werkt. Zaken waarvan we zonder uitzondering zullen beamen dat we dat op z'n zachtst gezegd bijzonder onfris vinden. En over eieren die schadelijk zijn voor mensen, omdat er via de behandeling van de stallen zodanig veel gif in de kippen terecht is gekomen dat hun eieren meer gif bevatten dan veilig gegeten kan worden. Maar dat we niemand horen over dat we dit gif wl aanbrengen op onze huisdieren..!

Als je de kranten leest, laat je dan niet onmiddellijk mee slepen in de gezette toon, maar verdiep je ook eens in de achtergrond. Check eens of het wel cht klopt. Dus in dit geval:
Is het ei het grote gevaar is, of is het de wijze waarop we (met alle niet voor voedsel bedoelde dieren in het bijzonder) omgaan met dieren, door hen wel bloot te stellen aan gevaarlijke gifstoffen..?
En de andere vraag. Zijn honden werkelijk onhygienisch als gevolg van hun voeding? Of anders gezegd, is het wl 'hygienisch' als een brok-gevoerde hond aan je likt? En?? (en tch zijn de mensen die dat regelmatig overkomt significant gezonder, duidelijk aangetoond..!)

4 filmpjes van Keuringsdienst van Waarde 'ter lering en vermaak':
Petfood part I, (voor wie wel nieuwsgierig is, maar alleen tijd heeft om even te zappen: scroll door naar 4,00 minuten: Misleiding)
Petfood part II, (voor wie wel nieuwsgierig is, maar alleen tijd heeft om even te zappen: scroll door naar 2,00 minuten)
Petfood part III, (voor wie wel nieuwsgierig is, maar alleen tijd heeft om even te zappen: scroll door naar 1,55 minuten: Hoe toon je aan dat brokken goed zijn voor de hond?
Petfood part IV.(voor wie wel nieuwsgierig is, maar alleen tijd heeft om even te zappen: scroll door naar 7,20 minuten)
 
30-06-2017
Doorzetters

Fokkers die brokjes voeren krijgen wanneer ze een nest fokken van de fabrikant 'puppy pakketten'. Zo'n pakket betreft een klein zakje brokjes, een maatbeker, een kortingsbon die ingezet kan worden voor een grote zak brokken waarop je je adresgegevens dient in te vullen t.b.v. volgende reclame en een plastic voerbakje van een trieste kwaliteit of een riempje met luid & duidelijk de naam van het brokkenmerk er op. Al met al, eigenlijk helemaal geen dingen om vreselijk hebberig van te worden en toch vinden we het leuk om een puppy pakket te krijgen. Misschien vergelijkbaar met een kerstpakket, wat doorgaans ook niets bevat waaraan je behoefte had, maar zo'n doos met verrassingen om uit te pakken maakt tch blij! Het moet de nieuwsgierigheid zijn, de hoop op iets geweldigs, want ook m'n honden staan er altijd omheen te popelen, zeer nieuwsgierig wat er in zit.
Hoe dan ook, ik had besloten om een puppy pakket samen te stellen. Wat is het ontzettend leuk om 'hebbedingetjes' uit te zoeken! Niet in de laatste plaats omdat er een paar dingetjes waren die ik erg graag wilde bemachtigen, maar niet meer te krijgen leken te zijn, maar uiteindelijk tch gevonden!
Zo wandelde ik meermalen per week naar een winkel waar n puppypakket onderdeel in sets van 12 wordt geleverd, waarvan steeds maar maximaal 2 producten in de door mij gewenste kleur. Meestal is het al weer op tegen de tijd dat ik gelegenheid heb om naar de winkel te gaan. Beetje bij beetje sprokkel ik door tot aan 11, nog 2 te gaan! En een ander onderdeel - waar ik echt vrselijk mijn best op gedaan heb omdat ik ze zelf zo ontzettend leuk vind - werd vanmiddag geleverd. Tot ik de doos opende hield ik ernstig rekening met de optie dat er een ander model in zat of de kleine versie. Alle Nederlandse winkels hadden me namelijk bezworen dat het model niet langer leverbaar was en er alleen nog restanten waren van het kleine model. Toen ik tenslotte een webshop vond die beweerde ze nog wel te kunnen leveren, wist ik dus niet zo goed of dat waar kon zijn. Daarnaast had ik nogal wat gemopper over deze webshop gevonden op het internet, wat hun geloofwaardigheid het wl beschikbaar te hebben extra twijfelachtig maakte. Dus ben ik extra, extra blij dat het cht een doos vol pret was die ik opende!

Het hele 'gedoe' voor het puppypakket doet me erg aan mijn Flatcoateds denken. Ik heb altijd heel fijne doorzetters gehad in werk en enerzijds zoek ik daar mijn puppy ook wel op uit, maar anderzijds is het ook wat ik ze met de paplepel in geef. Als ik per abuis een bal in een boom slinger, poog ik 'm er uit te schudden. En als dat niet lukt, zoek ik een flinke tak om 'm er uit te prikken. En lukt dat ook niet, dan haal ik de hengel (die me voor dit doel werd gegeven..) en dan krijg ik 'm (met steeds opnieuw volle aandacht van mijn maatjes) ltijd te pakken.
Ik kan me niet anders voorstellen dan dat mijn gedrag t.a.v. de bal van invloed is op het gedrag van mijn honden. Hoewel het mijn doel niet is, moeten ze wel leren dat de bal kennelijk veel waard is en je dat ding gewoon niet ergens onverschillig achter laat: "Als er wat hindernissen genomen moeten worden, dan is dat maar zo, gemotiveerd door zetten leidt tot succes!"
Zoals ik mezelf soms af vraag waarom ik z veel moeite doe voor zo'n bal, zo heb ik de afgelopen weken ook al flink gelachen om de moeite die ik doe voor 't puppypakket wat ik in gedachten had. Je kunt ook gewoon kiezen voor iets wat je wat minder leuk vindt maar wel makkelijk verkrijgbaar is of - de makkelijkste oplossing - er gewoon vanaf zien! Maar het is zo ontzettend leuk om samen te stellen, dat ik daar niet over peins! Ik kan het iedereen aanbevelen: als je een leuk idee hebt, berust dan niet in een slap aftreksel er van maar doe als een Flatcoated en zoek door naar een oplossing om je doel te bereiken terwijl je geniet van dat proces!
 
23-06-2017
Wat kost dat?

Een heel terechte en (helaas) niet onbelangrijke vraag als je een puppy koopt, al gaan mensen er kennelijk aan voorbij dat de aanschaf van de hond wel het minste is van wat de hond hen gaat kosten. De hond heeft immers gezonde voeding nodig, preventieve zorg en soms medische zorg. Een ziektekostenverzekering kan die post als de zorgen groot zijn betaalbaar houden, maar kost natuurlijk ook geld. Een leuke cursus, speelgoed, een lekker kussen.. Zo nu en dan een kluifje.. Een hond kost geld en de aanschaf er van is wel de meest overzichtelijke post in het geheel.

"Goh mevrouw, dat is ons wat te veel voor een puppy, op Marktplaats stonden ze voor 500 euro!" schoot me dan ook verkeerd. Ik ben de discussie niet aan gegaan, maar het verbaast me wel hoe bijzonder vereenvoudigd mensen berekenen wat een puppy redelijkerwijze kosten mag en hoe weinig benul men kennelijk heeft van wat het kost om een puppy te fokken en een goede start te geven.
Als ik een onbedoeld nest pups had van een toevallig passerende reu en geen enkel onderzoek had laten verrichten bij de moederhond, niets besteed had aan dekking en 'kraam materiaal' en het hele spul graag z.s.m. kwijt wilde, dan zou ik ook denken "Voor 500 euro is 'ie van jou!". Maar het is misschien niet zo gek om een klein kijkje te nemen in de kosten die gemaakt worden voor (met aandacht) fokken.

Ouderdieren worden op gezondheid onderzocht, sommige onderdelen jaarlijks terugkerend. Daarvoor worden specialisten bezocht. Dat kost geld voor zowel de onderzoeken als voor de beoordeling er van. Daarnaast worden ze beoordeeld op zowel gedrag/werk als op exterieur. Misschien vind je het niet zo belangrijk of de ouders een schoonheidsprijs wonnen, maar we willen toch wel graag een hond met de uiterlijke kenmerken van het ras en (zeker ook) eentje die qua bouw een lijf heeft wat goed belastbaar is om een aktief leven te leiden! Hieruit volgt dat ook de dekking natuurlijk geld kost, want een dekreu eigenaar is doorgaans zeer aktief op gebied van show en/of werk (kostbare hobby!) om de kwaliteiten van de reu aan te tonen. Gangbaar is dan ook dat een dekking de prijs van tenminste 1 pup kost. Reis, verblijf en orinterende bezoeken van evenementen en reuen buiten beschouwing latend. Om praktische redenen (de beste match woont doorgaans niet toevallig om de hoek) heb je progesteron bepalingen nodig om het juiste dekmoment vast te stellen, dat kost ook al gauw 250 euro.
Ik betaalde onlangs aan de Raad van Beheer meer voor het chippen, DNA afname en de stambomen dan de prijs van een pup is! Dan is er de afdracht aan de rasvereniging, o.a. voor het gezondheidsfonds waaruit onderzoek wordt gesponsord, maar ook omdat de rasvereniging natuurlijk gewoon kosten maakt voor de puppytests etc. Daarnaast zijn er eventuele medische kosten rondom de bevalling en/of daarna, medische controle na bevalling, titeren/vaccineren van pups, 2-wekelijkse ontwormkuren voor moeder en pups, alle materialen voor bevalling en nestperiode, eventuele opgevraagde info t.a.v. vererving, goede voeding (Daantje eet vooralsnog 4 kilo kvv per dag, dat is binnen een mooie variatie bijna 20 euro per dag! en daarnaast dagelijks een eitje en andere extra's).
Als je geen medische tegenslag hebt (bijv. keizersnede, melkklierontsteking, ernstige diarree..), ben je al ruim de helft van wat de pups opleveren kwijt aan de kosten die je maakt. Alle ritten voor bovenstaande, een stapel nieuwe vetbeden (want die verschoon ik iedere 12 uur alle 3 t.b.v. gezondheid en zindelijkheid, dus de anti-slip-laag slijt van de dagelijkse wasbeurten) en de (7!) dagelijkse wasjes gedurende de nestperiode buiten beschouwing latend, idem voor wat je koopt t.b.v. de socialisatie.
Bereken je het zorgvuldiger, namelijk inclusief de kosten voor niet gefokte nesten (teefjes waar ik na alle onderzoeken en keuringen over besloot er niet mee te fokken) en in calculerend dat het een volgende keer een nest van 3 pups kan zijn, dan kom je al niet meer uit. En natuurlijk wordt er garantie gegeven middels de standaard koopovereenkomst, mocht er ondanks alle inspanningen in aanleg iets mis blijken te zijn. De 8 wkn. 24/7 tijd maar te verzwijgen. En alle kennismakingen en vragen voor die tijd.. Als je winst wilt maken moet je het heel anders doen. Dat er pups te koop zijn voor 500 euro is zeker, maar dat bovenstaande zorg niet voor 500 euro per pup kn moge duidelijk zijn.

 
04-06-2017
Pipo's serieuze kant

Daantjes bevalling nadert, maar toen ze vanmorgen nog steeds rustig bleek en zonder temperatuurdaling, heb ik haar toch nog een paar uurtjes met mijn moeder achter durven laten om met Jip naar training te gaan. Ik hoop de groepstraining gedurende de nestperiode te kunnen laten door gaan, overigens eveneens met mijn moeder als oppas en kraamhulp voor Daantje en haar pups, want ook Jip is een heerlijk werkmaatje en we genieten er samen enorm van!

Zo gek en onbeheerst als Jip in haar vrije tijd kan lijken, zo serieus en beheerst is ze tijdens werk. Ze laat zich tijdens werk niet afleiden door leuke, daar toevallig wandelende honden die contact met haar zoeken, maar werkt zonder enige hinder te ervaren geconcentreerd door tot de opdracht volledig is afgerond.
We trainen bij Guus van Maarseveen ('Mark and Go') waar ik al ca. 7 jaar met ontzettend veel plezier heen ga. Guus verzint geweldige uitdagende opdrachten en een Flatcoated haalt daar gewoon haar hart bij op. Zo zijn er vaak meerdere apporten die onthouden moeten worden. Dat vereist niet alleen een olifanten geheugen, maar ook het leren concentreren op n taak tegelijk (onthouden en tegelijkertijd even parkeren), het respecteren van andermans opdracht (niet storen), het over schakelen naar een volgende opdracht (het los laten van de eerdere plek van succes) en het vertrouwen in de voorjager t.a.v. de opgedragen taak (als ik zeg dat er daar iets te halen valt dan is dat zo, ook als je elders iets hebt zien vallen). Vaak moeten er enkele honden tegelijkertijd aan het werk, ieder op een eigen apport maar met het vertrekpunt pal naast elkaar. Dat soort dingen maakt het extra leuk, zeker ook voor mijn maatje, want Flatcoateds zijn (net als ik) dl op uitdagende opdrachten!
Wat ik bijzonder leuk vind aan de trainingen van Guus, naast de uitdagende opdrachten, is zijn ontspannen houding t.a.v. wat je mag verwachten van een jonge hond. En berhaupt zijn basis houding van acceptatie: dit is jouw hond, dit zijn haar eigenschappen, aan jou om dat zodanig in banen te leiden dat zij straks dat kan wat jij met haar wilt. Een andere opvallende kwaliteit van onze instructeur vind ik zijn bescheiden aanwezigheid t.o.v. de honden. Ik heb in de loop der jaren/honden heel wat instructeurs gehad en daar zaten heel wat mensen  tussen die vooral ter meerdere eer & glorie van zichzelf voor de lesgroep stonden. Instructeurs die de opdrachten steeds weer slordig uit zetten, waardoor de honden onbedoeld succes haalden op de ene plaats en daar waar ze wel deden wat gevraagd was succes uit bleef. Diezelfde instructeurs stonden de halve les over zichzelf te vertellen, blonken uit in het zichzelf op de borst slaan en waren tijdens het werk van de hond zodanig prominent aanwezig dat menig hond geneigd was het apport dan maar naar hem te brengen. Overigens deden mijn honden dat nooit. Vermoedelijk hadden die feilloos door dat ik er niet zo'n hoge pet van op had.
Guus verstaat de kunst van het verstandig uitzetten van opdrachten, goed rekening houdend met wind en volgorde, eerdere plekken waar de hond succes had en niveau. Bovendien staat hij nooit 'aanwezig' te zijn, daarmee afleidend, maar kan zelfs waar nodig helpen zonder de aandacht naar zichzelf te laten gaan. Dat heb ik nog niemand anders zo zien doen. Maar het allerleukste vind ik misschien wel dat wat we er leren: Guus traint de voorjagers. Hij vertelt niet wat te doen of zeggen tegen de hond, maar leert ons zlf te bedenken wat te doen en laten om nze hond uit te leggen wat de bedoeling is en tot succes te laten komen. Sommige cursisten vinden dat frusterend, zij horen liever precies wat ze moeten zeggen en doen, uit angst het verkeerd te doen. Zelf vind ik het super leuk dat de opdrachten juist zo gericht zijn op zelf nadenken.
Vorige week moesten we bijvoorbeeld met z'n drieen op een rij ('op linie') staan. Achter ons was een brede droge greppel met daar achter een bos waarin een zoekopdracht was. Recht voor ons werd een dummy opgegooid die alle drie de honden dus zagen vallen. En links van ons hadden we even geleden samen met onze honden allemaal een dummy achter gelaten bij een boom, boom nummer 8 vanaf de inzetplek. De opdracht was dat de rechter hond de dummy haalde die links bij de boom lag, de middelste hond kreeg de zoekopdracht over de greppel en de linker hond moest de opgegooide ('gemarkeerde') dummy halen. We moesten echter zelf afspreken in welke volgorde we dat zouden laten doen... Van zo'n opdracht leer je denken over de moeilijkheden en het niveau van jouw hond. Vertrouwt hij bijvoorbeeld al zodanig op het zoek commando dat hij de verleiding van de geworpen dummy kan weerstaan of wil je liever dat die eerst opgehaald wordt?  En dat is dan ook meteen iets anders wat je leert, n.l. het belang van jouw hond behartigen: als hij nog niet zo goed kan zoeken, doe dan de zoekopdracht niet als laatste maar terwijl er nog veel dummy's liggen, zodat hij snel tot succes zal kunnen komen.
Vandaag hadden we er weer zo'n denkertje: we moesten op een lang graspad twee dummy's richting het zuiden brengen, bij een mast, en n dummy richting het noorden. Vervolgens moest je de hond vanaf hetzelfde punt tussen beide stapels dummy's in, achter elkaar, drie dummy's laten ophalen, waarbij je de hond n keer 'overhands' moest sturen (je hond zit met z'n rug naar de dummy, draait zich op commando 180 graden om en rent dan in een rechte lijn naar de dummy), n keer 'vooruit' (je staat naast je hond en stuurt deze recht vooruit) en n keer zijwaarts (je hond heeft de dummy's nu niet voor en achter zich liggen, maar aan weerszijden en je geeft met een armbeweging aan of hij naar rechts of naar links moet om er eentje te halen). Doordat je zelf moest bepalen welke je eerst zou laten halen en op welke wijze, was het dus de kunst te kijken naar wat je hond wilde, bedenken in hoeverre je dat kunt gebruiken en de mate van uitdaging die je hond aan kan in te schatten. Zo was het voor Jip bijvoorbeeld pas de tweede keer dat ik haar overhands stuurde, ze is het commando dus nog aan het aanleren. Ze liet een sterke voorkeur zien voor de dummy's bij de mast. Dus zette ik haar met haar rug naar de mast en stuurde haar overhands daarheen. Terwijl ik de dummy de andere richting in, de richting die minder haar interesse had, op de makkelijkste manier - namelijk recht vooruit - liet ophalen.

Er zijn nogal wat Flatcoated mensen die over gestapt zijn naar een instructeur die zich gespecialiseerd heeft in het trainen met stroombanden en die een zeer strak schema van huiswerk hanteert: alle honden hetzelfde en behoorlijk wat druk en dwang. Zij ervaren die vaste structuur en de aanwijzingen van hoe e.e.a. precies uit te voeren als prettig. Ik geniet persoonlijk veel meer van het leren zlf te bedenken hoe ik mijn hond, op dit moment, deze opdracht, het beste kan laten doen. En als we t.z.t. een wedstrijd lopen of in de praktijk mee gaan heb ik er een hoop gemak van dat ik geen vaste structuren heb aangeleerd ("het moet altijd zus & zo") maar geleerd heb hoe ik mijn hond onder die omstandigheden het beste begeleiden kan.
En dat is wat ik ook zo leuk vind aan training, die samenwerking met m'n maatje. Niet 'het voorjagen van een hond', als was deze hond als iedere andere, de hond zich laten voegen naar jouw methode en programma, maar het samenwerken met die specifieke hond. Met begrip voor haar grappen, tegelijkertijd grenzen stellend waar dat redelijk is en rekening houdend met haar mogelijkheden en behoeften.
Moe, voldaan en super blij met elkaar rijden we na zo'n training weer naar huis. Dit is zo'n fijne hobby om met ze te delen!


Jippie is een enorme klefkous, ze kruipt graag dicht tegen haar vriendinnen aan. Hier
is ze bij Maartje gekropen die even in de bench was gaan liggen, om rustig te slapen.

 

20-05-2017
Pipo

Op de bank staat een grote doos met allerhande spelletjes voor de verwachtte pups. Het is gisteren geleverd, ik heb e.e.a. gesorteerd en deze doos moet ik nog opruimen. Jip is het daar niet mee eens, ze hipt om de haverklap de bank op om een speeltje uit de verzameling uit te zoeken.
Jip is een echte meubel hopper. Voor het achterraam, naast de eettafel, staat een stoel waarvan de rug leuning Jip het uitzicht naar de achtertuin ontneemt. Als puppy kwam ze op het idee om op die stoel te klauteren, omdat mijn moeder haar portemonnee er achter in de vensterbank had gelegd. Jip is gek op leren mapjes en speurt dan ook graag naar portemonnees en fotocameraatjes. Jip leerde dat niet af, maar mijn moeder leerde haar portemonnee te verstoppen. Tot groot vermaak van Jip, die problemen graag als een uitdaging benadert. Ietsje langer zoeken en een stukje over de vensterbank lopen of daarop rechtop tegen de boekenkast aan moeten staan om de buit te bemachtigen, dat mag wat Jip betreft niet eens een uitdaging heten.
Mijn moeder verplaatste haar portemonnee naar een laatje, Jip klauterde op de stoel, speurde de vensterbank af en stapte er doelloos op. Niks te beleven. Jip overwoog een bloemetje te plukken, die daar zo leuk in het raam staan, maar 'baas' bleek gehecht aan de orchidee en nog steeds niet te willen dat ze er zelf af zou springen, dus werd ze van de vensterbank getild. Jammer.

Als de andere 3 lekker gaan dutten en Jip nog wat wil 'doen', stapt ze nog steeds op die stoel. Vanaf daar kan ze de achtertuin in kijken en kennelijk koestert ze nog steeds de hoop dat op een dag daar wat te beleven is. Is het niet in de tuin, dan wel op de vensterbank. Als ik de andere honden in de auto zet, zit Jip op de kruk voor het voorraam. Me dunkt dat ze nu toch ook wel over de vensterbank kan kijken om ons te zien, maar het is te grappig om het af te leren.
Ik verbied mijn jonge honden nooit om tegen een vensterbank op te staan of zo, ik waardeer hun nieuwsgierigheid, hun vertrouwen in wat ze fysiek kunnen en hun wens om op onderzoek te gaan. Mijn ervaring is dat ze bij het groter worden vanzelf niet meer tegen allerlei meubels op gaan staan. Enerzijds omdat ze dan hebben ervaren dat er niks interessants voor hen ligt, anderzijds doordat ze dan door hun veranderde formaat de boel ook kunnen zien zonder er tegen op te gaan staan.
Jip heeft haar formaat niet mee als het gaat om haar nieuwsgierigheid, ze heeft het maatje van haar moeder. Zeker als ze na het zwemmen allemaal met hun badjas aan de auto uit komen, loopt Jip er in haar oranje, te grote badjas bij als Dopey, de kleinste van de 7 dwergen. Haar badjas is op de groei gemaakt, in dezelfde maat als die van Merel, Maartje en Daantje. Maar Jippie gaat 'm niet vullen: de jas sliert achter haar achterpootjes over de grond en de flap die om haar taille geslagen moet worden moet ik eerst dubbel vouwen om de lengte te verkorten voor ik 'm dicht gesp. Het verschil in formaat valt helemaal niet op, tot de jas haar van Jip in Dopey verandert. Dat formaat geeft haar de ultieme smoes om nog steeds overal op te moeten stappen "Anders kan ze het niet zien he", lachen we.
 
16-05-2017
Hoe is ze dan zwanger geworden?

Tijdens ons rondje door de wijk kwamen Jip, Daantje en ik het 'stoere jongetje' tegen die we vorige week naast het schoolplein ontmoet hadden. Laat ik hem maar even Thijs noemen, dat vertelt wat makkelijker.
Thijs reageerde verheugd op het weerzien en kwam mijn maatjes even knuffelen. Terwijl hij daarmee bezig was kwam er een vriendje van hem aan. Thijs stelde mijn dames aan hem voor: "Deze is zwanger", zei hij terwijl hij naar Daantje wees "En deze is gek", zei hij terwijl hij Jip aan wees. Aansluitend lichtte hij toe dat Jippie nog jong is en dat als je haar aait ze heel rustig wordt. "Kijk maar", zei hij terwijl hij Jip zachtjes aaide, waarop zij stil en zoet ging zitten genieten.
"Hoe kan het dat die zwanger is?", vroeg het vriendje terwijl hij mij aan keek. Nou was dat jongetje echt al oud genoeg om te weten over de bloemetjes en de bijtjes en ik voelde me niet geroepen die voorlichting op de stoep over te gaan staan doen. Thijs hielp me uit de brand: "Van een jongetje natuurlijk!". Maar dat bleek het vriendje niet te bedoelen. "Maar hoe dan, had ze dan zo maar een keertje een andere hond ontmoet en was ze toen...". Met deze vraag kon ik beter uit de voeten. Ik legde uit dat ik zelf een leuke reu gekozen had. Het jongetje keek me niet begrijpend aan. "Een mannetjeshond", lichtte ik toe. "Ik heb een leuke verloofde voor haar gezocht". Ah, dat begrepen de jongens: "Dus u heeft een jongen gehuurd?" vroeg het vriendje. Ik deed een serieuze poging niet in de lach te schieten terwijl ik antwoordde "Zo iets ja".
De jongens waren erg genteresseerd, want ze wilden er wel het fijne van weten: "En is hij dan bij u langs gekomen?" Ik besloot de jongens een klein lesje hondenhofmakerij te geven, vanwege de pret die ik had over dit gesprek, dus legde uit dat de vrouwtjeshond altijd naar de mannetjeshond gaat. De jongens keken me aandachtig aan. "Op eigen terrein voelt hij zich het zekerst en als hij zich goed voelt kan hij haar beter versieren", lichtte ik toe. Het was even stil, ik zag de jongetjes denken. Als over een jaar of 10 deze jongens een romantisch avondje willen organiseren voor iemand waar ze een oogje op hebben, dacht ik ondertussen, gaan ze met dit inzicht misschien nog wel hun voordeel doen. Na dit stille nadenken vroeg het vriendje: "En waarom is zij niet zwanger?", naar Jip wijzend.
Wat een zeldzaam heerlijk gesprek.
 
09-05-2017
Gaat u er voor zorgen?

Aan het eind van de ochtend passeerden Daantje, Jip en ik tijdens de wandeling een basisschool. De kinderen hadden speelpauze en houden daarin goed in de gaten of Daantje toevallig langs komt. Daantje weet dat ook goed en zet bij het naderen van de school de pas in, om ter plekke af te buigen richting het hek van het schoolplein. Tegelijkertijd klinken de eerste hoge, luide, opgewonden kinderstemmen al: "Oh mag ik haar aaien?!" Super knap dat de kinderen dat netjes blijven vragen, ondanks hun enthousiasme. Ik heb de indruk dat hun meester en juf hier veel aandacht aan besteden, de kinderen laten zich ook na toestemming om te knuffelen goed sturen.
Ik ben heel blij met deze fijne ervaringen met kinderen voor Daantje en Jip, dus in de regel mag er geknuffeld worden. Zo ook vanmorgen.

Jip is een vrolijke sping in 't veld, letterlijk. Het kost haar nog veel moeite niet verheugd op te springen om een kindje 'in haar armen te nemen' en vol op de mond te zoenen. Daantje weet al zo goed hoe zich te gedragen naar kinderen dat zij volkomen betrouwbaar is dit netjes te doen. Een ideale combinatie dus, want terwijl Daantje zich lekker laat knuffelen en de kinderen op hun handen 'zoent', begeleid ik Jip in haar contacten en de kinderen die haar willen knuffelen.
Al gauw begrepen de kinderen hoe het werkt met Jippie en de 'misstappen' van opspringen en vol op hun neus zoenen werd haar met liefde vergeven. "Mijn neus plakt!" giebelde een klein meisje met kastanje bruine krullen blij opgewonden terwijl ze met haar handje over haar besproette neusje veegde. De grijns van oor tot oor verraadde dat ze nog wel zo'n voltreffer wilde. "Ik ben bang voor honden!" vervolgde ze op blije toon, zonder ook maar een stap acheruit te zetten. "Je bent helemaal niet bang", antwoordde een ander meisje.
Met name de jongetjes vonden het geweldig om Jip te knuffelen. Zo lang ze geaaid wordt is ze bijzonder rustig. Languit op het gras liggend, tussen stoep en schoolplein, genoot ze van de kinderhandjes over haar bolletje en buikje. "Ze kan zo opspingen hoor!" riep een jongetje die naast haar in het gras zat om haar te knuffelen. Het feit dat ze ineens kon opspringen om hem in het gezicht te likken maakte het voor hem duidelijk een nog leukere knuffelhond. Een ander jongetje kwam er n.a.v. zijn 'waarschuwing' bij zitten. Het zijn meestal meisjes die komen knuffelen, maar nu er luid & duidelijk sprake bleek van 'uitdaging en risico' trok het knuffelen van mijn honden ineens ook jongetjes.
Jips kameraadje liep naar Daantje en aaide haar op een stoeierige manier. Toen ik hem vrij ruig haar buik zag gaan aaien zei ik voorzichtigheidshalve "Zachtjes aaien op haar buik hoor, ze heeft 11 baby's in haar buik..". Het jongetje hield zich onmiddellijk in en keek verwonderd naar de buik onder zijn hand, terwijl de hele groep meisjes in koor riep: "Elf baby's??!!" Nu waren de wilde beren los, de meisjes dromden om Daantje heen, die het zich wel liet gevallen. "Ik zie het!" riep n van de meisjes "Ze heeft dikke rode tieten!" Dat had ze goed gezien. De tepels van Daantje zijn zeer zichtbaar aan het veranderen. Ze waren na de loopsheid eerst gewoon wat gezwollen, zoals dat bij een teef na iedere loopsheid gebeurd, maar inmiddels - na 4 week dracht - zijn ze echt duidelijk groter en rood.
"Gaat u er voor zorgen??" vroeg n van de knuffelende meisjes. Wat een zalige vraag. Ik hield mijn lachen in en vertelde er zker voor te gaan zorgen, maar ze niet allemaal te gaan houden. Er ontstond een levendig gesprek tussen de kinderen over hun huisdieren. Het jongetje wat eerder al graag met Jip geknuffeld had was terug gegaan naar haar en vertelde me over hun kat. De poes had vanalles gemankeerd en kon zo volgens de dokter nog 5 jaar blijven leven, maar met pijn en gebrek aan eetlust. Ze hadden het de poes niet willen aan doen om zo door te leven en haar laten inslapen. Dat stoere jochie had een groot hart voor dieren...
Toen de meester de schoolbel luidde, ten teken dat de pauze ten einde was, maakten de kinderen zich met tegenzin los van Daantje en Jip. "Bedankt voor het knuffelen!!" riepen de jongens en meisjes me toe terwijl ze het schoolplein weer op liepen. "Jullie ook bedankt voor het knuffelen!", antwoordde ik.
Het jongetje bleef nog even zitten tot de juf hem vroeg of hij ook kwam. Jip sprong overeind om hem nog een dikke kus in het gezicht te geven. Het jochie helde tegelijkertijd achterover en lachtte. "Ik zag het aan komen, ik dook nog net op tijd weg!" riep hij triomfantelijk. Jip en Daantje kregen een laatste knuffel en gingen samen in het gras zitten om de kinderen na te kijken terwijl ze de school weer in liepen. Een kwispelde staartpunt verraadde Daantjes hoop op een vervolg. "Daag!!" riep hun nieuwe vriendje nogmaals, terwijl hij zich om draaide en zwaaide.
 


een buik vol baby's (4,5 wkn. dracht)
 

05-05-2017
Bevrijdingsdag

Het is super spannend om 4 weken af te wachten of we werkelijk puppy's verwachten. Wat op 6 april nog voelde als 4 weken, bleken al snel 29 dagen, 696 uur en zelfs 41760 minuten te zijn.
Iedere teef gaat na een loopsheid hormonaal in een fase van dracht of schijndracht, die twee verschillen niet of nauwelijks van elkaar. En waar ik anders dol gelukkig ben met Daantjes stabiele gedrag, had ik er nu wat voor over gehad als ze zich enorm gestuurd door haar hormonen had laten zien.
Ze is gedurende deze 4 weken verschillende keren braaf, op verzoek, gaan liggen om mij haar buik te laten zien. Terwijl ik haar over haar buikje kriebelde heb ik aandachtig naar de vorm er van gekeken, ook al wist ik dat daaraan stomweg nog niks zichtbaar kn zijn. Haar tepels waren gezwollen, maar dat is altijd het geval na een loopsheid, bij Jip minstens zo duidelijk. Ze waste haar plassertje wat vaker dan normaal, ondanks dat die (gelukkig) niet vies is, maar ik heb geen benul of ze dat na de eerdere loopsheden niet ook nog enkele weken deed. Een oude fokkerswijsheid zegt dat dit "een betrouwbaar teken van dracht" is, maar of deze behoort tot de werkelijke wijsheden of tot de hardnekkige fabels..?
Daantje is slechts eens per jaar loops, vanaf dat ze ca. 2 jaar is, dus we hebben weinig ervaring met het reguliere verloop van haar loopsheden.
Ze slaapt de afgelopen weken wat meer en ze speelt duidelijk minder met de andere honden. Zeker t.a.v. Jip valt dat op, die twee deden tot de loopsheid dagelijks race wedstrijdjes samen en konden eindeloos samen 'rommelen' in huis. Daantje heeft daarin nu geen interesse en dus keet Jip de afgelopen weken vooral met Maartje. Dit is eigenlijk de enige echt duidelijke verandering en niet 'des Daantjes'. Maar ook deze verandering kan verklaard worden vanuit schijndracht. De mate waarin schijndracht speelt, neemt namelijk iedere loopsheis wat toe, dus dat ze dit eerder nooit had garandeert niets voor de toekomst.
Buiten het spel toont ze zich haar eigen fanatieke zelf, waterkipjes dienen alert te blijven en als er wat te apporteren valt is zij nog steeds met stip de snelste. Aan passie is niet ingeboet. Gelukkig maar, want het zou toch wat zijn als ze gedurende de hele dracht zich zou gedragen als droeg ze een hele last met zich mee, terwijl de pups pas vanaf week 6 van de dracht flink gaan groeien. Anderzijds krijgt alle 'hondse' gedrag nu wel een andere lading voor mij. "Heej, is dat nou nodig, stel dat je zwanger bent!" schiet met enige regelmaat door mijn gedachten. Mede door de wetenschap dat juist tijdens dracht de weerstand af neemt (hoe verzint de natuur dat nou?) Ook gaan er zorgelijke verhalen over beweging. De bevruchtte eitjes zouden zich niet kunnen innestelen. Ik herken het visualiseren van door de buik schuddende embryo's wel, maar ben er geen voorstander van een hond na de dekking in een porseleinkastje te stoppen, dan zou het ten kostte gaan van Daantjes plezier. Dus spreek ik mezelf streng toe dat een hondendracht bestand moet zijn tegen hondengedrag en laat haar lekker de dingen doen die ze anders ook mag.
Als compensatie voor alle vieze en spannende dingen die ze doet tijdens de vrije beweging, krijgt ze naast haar gebruikelijke super gezonde maaltijden bijna dagelijks een stukje fruit. Niet met de illusie dat dit wonderen verricht, maar om mezelf het fijne gevoel te geven 'iets' te doen. Daantje vindt dat ook een heel goed plan, die is dol op fruit!

Merel en Maartje zijn bijzonder geintresseerd in Daantjes geur als ze na een wandelingetje weer thuis komt. Er wordt aandacht aan haar gesnuffeld, terwijl ze Jip (ook loops geweest) niet bestuderen. Hoe vaak ik hen ook vraag "En?? zwanger..??" Ze hebben het me niet verklapt. Dus hebben we vandaag een echo laten maken.
We zijn weer naar dezelfde lieve dierenarts gereden die ook de progesteron prikte. Daantje was blij haar weer te zien en ze knuffelden gezellig terwijl de arts mij vroeg of me de afgelopen weken veranderingen aan Daantje waren opgevallen. Na het gesprekje mocht Daantje op de onderzoekstafel stappen en werd het echo apparaat tegen haar buik gehouden. Ze bleek er wat te veel vacht te hebben om een echo te kunnen maken. De arts haalde een tondeuze en liet die aan mijn nieuwsgierige Daantje zien en horen voor ze er wat vacht mee weg schoor. Daantje keek geinteresseerd en ontspannen langs haar schouder mee. Vervolgens zette de arts het echo apparaat met wat gel terug op de buik en riep verheugd uit "Gelukt! Pups!!". Op het scherm verschenen zwarte ronde 'vlekken'. Ze begon te tellen: 1, 2, 3... 4. "We kunnen kwartetten Daan", zei ik, terwijl ik haar zachtjes kriebelde om haar geduldige stil staan te belonen.
"4 Pups, maar er zijn er meer hoor, die buik zit hartstikke vol!" zei de arts. Ik keek aandachtig mee naar het scherm en zag de vruchtjes passeren zonder te begrijpen hoe zij kon zien of deze niet al eerder geteld geweest was. In de zwarte 'vlekken' zag ik witte friemeltjes. Dat waren onder andere pootjes, de arts legde me uit wat ik zag, echt heel leuk om te zien! Het zijn volgens de arts allemaal mooie vruchtjes, er is geen enkele afwijking gezien. Ze heeft een klein filmpje van de echo voor me van gemaakt.
Een middels echo geteld aantal is nooit 100% zeker, maar deze dierenarts staat landelijk bekend als bijzonder bedreven hierin, dus haar telling geeft een goede indicatie van de verwachtte nestgrootte. "Ze zien er allemaal helemaal mooi uit. In combinatie met Daantjes uitstekende conditie", zie de arts terwijl ze haar ogen over Daantje liet glijden "mag je je gaan voorbereiden op een elftal!"
.


Er is een dagboek aangemaakt voor het B-nest, waarin ik vanaf nu alle berichtjes, foto's en filmpjes t.a.v. dracht en nest zal plaatsen. Klik hier voor het Dagboek van het B-nest
 
30-04-2017
Wentelteefje

Tijdens de middagwandeling met Daantje en Jip door de wijk, stapte Daantje zo'n 100 meter van ons huis een grasstrook op. Om te plassen vermoedde ik, dus gaf haar de gelegenheid daar over heen te wandelen. Twee stappen verder liet mijn formule 1 zich in het gras vallen en wentelde zich op haar rug. Ze spreidde haar achterpootjes wijd, zodat de zon fijn op haar buikje scheen, terwijl een lekker koel briesje door haar vacht blies. Het leek haar te bevallen, want vervolgens draaide ze haar hoofd iets op zij, kneep haar oogjes dicht en trok een genoegelijk gezicht. Op mijn verzoek om weer mee te komen reageerde ze totaal niet, ze bleef roerloos en met een zeer gelukkige gezichtsuitdrukking liggen genieten. Daantje was verandert van een racemachine in een vrouw die de eerste zonnestralen op haar witte wintervel voelt kriebelen en besloten heeft niet op te staan voor ze bruin is geworden.
Jip vond het een geweldig grappig plan van Daantje. Ze wilde er het liefst bovenop stuiteren, maar ik vreesde dat dit de boel alleen maar extra gezellig zou maken. Met Jip aan de halsband weerhoudend van het aanmoedigen van deze zondagsrust, sprak ik Daantje aanmoedigend toe om overeind te komen. Het kostte zo veel overredingskracht dat ik even op mijn horloge keek om straks naar eer en geweten te kunnen melden hoe lang dit bijzonder tafereel geduurd had. Laat ik het zo zeggen, het was volgens mij genoeg tijd voor het bereiden van wentelteefjes.
Ik ben z nieuwsgierig of deze bijzondere ontwikkeling nog past binnen de na iedere loopsheid nou eenmaal onvermijdelijke hormoonschommeling of duidt op dracht...
 
28-04-2017
De eeuwige discussie

Er zijn vele wegen naar Rome en de discussie over het inzetten van electronische halsbanden  ('e-collar' of ook wel 'stroomband') zal vermoedelijk nooit stoppen. De reden van dit stukje is dat er een filmpje is welke ik graag wil delen.
Zelf beschouw ik een stroomband (laten we het beesie bij de naam noemen) als een laatste redmiddel. Een hulpmiddel wat je alleen in zet als [a] het probleem daadwerkelijk op alle andere manieren niet verholpen bleek te kunnen worden, bevestigd door een goede gedragstherapeut en [b] het in het belang van de hond is dat het gedrag wordt verholpen.
In dit filmpje zie je een man die de moed heeft een 'anti-blaf band' om zijn eigen hals te binden. De correctieband die deze man uit probeert reageert op geluid (of de trilling van het maken van geluid). Indien de hond niet stopt met blaffen zwelt de mate van correctie automatisch aan. De man ondergaat dit zo lang hij kan. Kijk naar de reactie van zijn lijf hierop (hij tapt) en de stress die het geeft (hij giebelt). En zeker ook naar zijn conclusie aan het eind.
Overigens geeft dit filmpje heel veel meer stof tot nadenken, maar ik wil daar nu niet op in gaan.
 
23-04-2017
Meer uit de oude doos
(filmpjes van Daantje, leeftijd ruim 2 mnd.)

Onder deze link een klein filmpje, van toen Daantje 10 wkn was. Het was een warme zomer en Merel en Maartje hadden een koele kuil gegraven onder de heg. Daar bracht het drietal graag wat tijd door. Vooraan ligt Maartje, Merel ligt dieper in het 'hol' en Daantje rommelt wat rond.

Een ander filmpje van diezelfde dag is deze. Ik vind haar om op te vreten! (zij vindt de worteltjes om op te vreten..). Al op deze leeftijd leerde ze dat het veilig is met de 'buit' naar me toe te komen, omdat die echt niet wordt afgepakt: de basis van het apporteren.
 
22-04-2017
Uit de oude doos
(Daantje 7-10 wkn.)
.

Daantje, 7 weken

19-04-2017
Beroepsdeformatie

Als ik tussen de middag een wandelingetje maak met Daantje benut ze die gelegenheid uitvoerig om te sjansen: er zijn veel mensen die in hun lunchpauze even naar buiten gaan en op het schoolplein zijn heel veel meisjes die niets liever doen dan hondjes aaien. Daantje weet daar alles van en benut het stukje industriegebied en de route langs de basisschool dan ook optimaal.
Ik vind het op mijn beurt erg leuk haar geflirt te observeren, de akties en reakties te zien. We passeerden de Leenbakker, waar een man boven aan de trap voor de ingang haar toe grijnsde. Vriendelijk babbelend liep hij de trap af om haar even te aaien. Een vrouw die net de winkel in zou gaan hield halt om met een brede glimlach even te blijven kijken. Dit is een voor mij gewoon schouwspel, Daantje is enorm succesvol in contact leggen. Daarom viel het mij vanmiddag dan ook op toen er een hele stoet mensen met lunchpakketjes en rookartikelen een bedrijfspand uit liep, die stuk voor stuk, voor stuk, totaal geen oog hadden voor Daantjes anders zo onweerstaanbare gesjans. Natuurlijk vangt ze wel eens bot, maar zo'n hele rij mensen die zelfs niet naar haar glimlacht kan ik mij niet heugen.
De mensen liepen zonder een blik op haar te werpen pal langs haar heen. Daantje had daardoor eigenlijk maar weinig kans alsnog te verleiden tot een knuffel, want als je cht genegeerd wordt dan houden de mogelijkheden als aangelijnde hond eigenlijk wel op... Terwijl ik mijn blik weer van haar af haalde, kruisten mijn ogen het bord aan de gevel "Gerechtsdeurwaarders". Tja, dat is - tijdens kantoortijd - natuurlijk ook niet het meest knuffelgrage volk.
Daantje zat er niet over in, er zouden nog knuffels genoeg volgen. Toen we de Basisschool naderden zette ze er lekker de pas in. Ze weet goed dat het daar bijna "altijd prijs" is. En we waren dan ook nog maar amper in zicht of daar riepen de eerste meisjes al van achter het hek "Mevrouw, mag ik uw hond aaien?" Ze heeft weer heerlijk geknuffeld, kinderhandjes gekust en de meester om haar vingers gewonden. Aan Daantjes knuffellunch is weer voldaan.
 
16-04-2017
Over teefjes

Daantje mag vanaf eergisteren weer lekker mee op de vrije wandelingen, dat had ze een dag of 8 niet meer gedaan wegens de loopsheid. Ze heeft heerlijk geraced en genoten van het de snelste zijn. Nog een poosje volop genieten van die positie, want als het mee zit, zit haar buik haar straks even in de weg...
Jip heeft nog tenminste een paar dagen loopsheid voor de boeg, maar haar gedrag en het vloeien verraad nog geen einde in zicht. Misschien duurt het dit maal een weekje langer, mijn ervaring is dat een eerste loopsheid soms een beetje anders verloopt dan de toekomstigen. Maar er is natuurlijk ook onderling verschil in hoe het verloopt. Jip is sinds de loopsheid niet meer zo geinteresseerd in onbekende mensen, zelfs niet in kinderen. We lopen met het grootste gemak vlak langs spelende kinderen zonder dat ze er maar een blik op werpt. Ze heeft haar gedachten volkomen op andere honden gericht.

Dit is de 7e dag dat Jip te pas en te onpas uitnodigend gaat staan met haar staart in een elegante krul opzij geklapt. Ook de wens om te rijden is natuurlijk nog niet voorbij. Ze weet echter feilloos bij wie ze dit kan proberen. Het blijft heel bijzonder om te zien dat ze met Daantje een extra bijzondere vriendschap heeft, Jip kan heel wat potjes bij haar breken. Maartje heeft ze onmiddellijk herkend als een kameraad die wellicht 'heftig' kan klinken maar waar de soep absoluut niet zo heet gegeten wordt als die opgediend wordt. En Merel (hoewel die nog nooit iemand een haar heeft gekrenkt en vreselijk zorgzaam en beschermend is voor haar maatjes) wordt van meet af aan met alle respect behandeld. Dat heeft alles te maken met Merels fantastische opvoedkwaliteiten: ze is niet kwaad te krijgen, ze heeft lle liefde & geduld van de wereld voor pups en vriendinnen, maar ze is desondanks heel duidelijk over haar normen. Dus nog voor ze geirriteerd raakt laat ze gedoseerd weten waar de grens ligt en die bewaakt ze consequent. En juist dat heel gedoseerde "Tot daar", vr ze werkelijk geirriteerd raakt, wordt bijzonder serieus genomen. In tegenstelling tot Maartjes overdreven reacties, die verklappen dat ze er zelf eigenlijk ook niet in gelooft. Exact als bij mensen eigenlijk...
Merel is een fantastisch voorbeeld t.a.v. hoe een puppy op te voeden: niet op alle slakken zout leggen, waar mogelijk negeren of afleiden, maar de dingen die je cht niet wilt rustig en consequent verbieden. Daantje heeft datzelfde opvoed talent en net als Merel heeft ze echt plezier in het opvoeden, zij zoeken pups aktief op om er over te 'moederen'. Daantje kan als geen ander een jonge hond stap voor stap "Nee" laten weten. Hiermee leert ze een drammerige jonge hond fantastisch het hele skala aan (zeker 6) in ernst oplopende waarschuwingen die gegeven kunnen worden en dat daar naar geluisterd moet worden. Een les waarmee ze haar kinderen t.z.t. veilig de wereld in kan laten gaan. Ook voor Daantje geldt dat dit met zo veel beheersing en zonder werkelijke boosheid gebeurt, dat wij er nog veel van kunnen leren.
Ik verheug me er z op haar als mama te zien! Voor die tijd ben ik nog even druk bezig Jip te verhinderen dat (al) te worden.
.

Daantje en Jip

13-04-2017
Post

Vandaag kregen we een ontzettend leuk kaartje van Sjors Jeanette om Daantje een voorspoedige dracht te wensen. Zij en Sjors' fokker komen graag t.z.t. de puppies bewonderen. Super leuk!

Nog ca. 3 weken, dan gaan we voor een echo.. Ik kan de hele dag wel naar haar slanke buikje kijken, maar voorlopig is er natuurlijk nog helemaal niets aan te zien! Voor alle zekerheid heeft Daantje haar buikje vanmiddag aan de rand van een schoolplein nog eens goed laten aaien door een groep meisjes, net zo lang tot de juf middels een bel de kinderen binnen riep. Tja, meer kun je er niet meer aan doen: geduldig en liefdevol instralen...
.
11-04-2017
Nieuwe auto

Toen ik mijn eerste auto kocht, had ik net een jaar mijn eerste hond. Voor mezelf kocht ik er een CD speler in, voor hem een airco, zodat hij het ook op hete dagen comfortabel zou hebben in onze auto. Achteraf was die airco voor mij overigens minstens zo'n gemak, want een natte of hijgende hond doet de ramen heel snel beslaan! Ook beleefden we veel plezier aan de binnenspiegel, via welke we bij het naderen van onze bestemming altijd even contact hadden, zoals een kapper met zijn klant.
Twee jaar geleden kocht ik een nieuwe auto, want de vorige was echt volkomen op. Naast natuurlijk de binnenspiegel, is ook deze voorzien van een cd speler en airco. Daarnaast liet ik - voor de veiligheid van mijn honden - goede hondenrekken maken. Hierdoor knnen ze niet meer de auto uit springen als ik de klep open, waarmee "dat doet ie anders nooit" verholpen is. Ook over de rugleuning van de achterbank klauteren (of gelanceerd worden bij een aanrijding..) is onmogelijk. En tegelijkertijd kunnen ze via 2 nooduitgangen nog wel middels een (deels) neergeklapte achterbank k langs die weg de auto verlaten, mocht mijn achterklep in de vernieling raken. Een hl belangrijk voordeel boven een auto bench!
We hebben inmiddels ook een degelijke hondenloopplank, in een zo licht mogelijke uitvoering, omdat het in- en uitspringen eigenlijk niet zo gezond is voor honden, maar zwaar zeulen voor mij ook maar zo-zo. De loopplank ligt voor de achterbank en zo neemt de ruimte t.b.v. de honden steeds verder toe.
Ik ben ontzettend blij met mijn auto en ook deze ga ik weer gewoon helemaal af rijden, dus ik hoop er nog zeker 10 jaar plezier van te hebben, maar ik zag dat men al bezig is met het ontwerpen van mijn volgende auto. Let vooral ook op het technisch vernuft aan het einde van het filmpje!
 
10-04-2017
Hormoon bommetje

Jip is echt verschrikkelijk verliefd. Haar eigen loopsheid in combinatie met die van Daantje, maken haar helemaal hoteldebotel. Ze zou de hele dag wel aan Daantje willen snuffelen en stapt opgewonden om haar maatje heen, ongeacht of die slaapt of aktief is. Zij en Daantje lopen normaal gesproken hartstikke zoet samen aangelijnd door de wijk, want de regels rondom aangelijnd lopen zijn duidelijk. De afgelopen dagen moet ik Jip echt aktief begeleiden tijdens die wandelingetjes, want wordt ze anders steeds in beslag genomen door de geurtjes en alles wat dat bij haar oproept. Daantje blijft er heel geduldig onder. Soms vindt ze het leuk en soms is ze het zat, maar ze maakt zich er niet boos om. Jip kan een potje of wat bij haar breken.
Soms zie ik haar gergerd kijken en ca. eens per dag geeft een kef die klinkt als "Genoeg!". Jippie is normaal prima corrigeerbaar, maar nu wil het niet erg, ik denk dat er hormoontjes in haar oren zitten!
Vandaag is ze echt t erg. Ze wil het liefst de hele dag met Daantje vrijen en als ze genegeerd wordt keft ze haar (wanhopig) toe. Ze loopt echt met de ziel onder haar arm. In m'n agenda zag ik dat dit haar 14e dag is, ik vermoed dat dit ook voor haar het moment is dat ze vruchtbaar is.
Nog een week, dan is de loopsheid weer over en kan ze haar passie weer richten op jachttraining!
 
07-04-2017
Het houdt de gemoederen bezig..

Maartje en Daantje, de loopsheid boeit alle dames

Jip is verliefd

op haar lievelingsvriendinnetje

lekker rennen verzet de gedachten

06-04-2017
Op date

Op dag 8 van de loopsheid zijn we voor het eerst progesteron gaan prikken. Ik had rond gevraagd naar een leuke deskundige dierenarts en dit was onze 1e kennismaking met haar. De dierenarts vroeg me Daantje even stevig te kriebelen om haar af te leiden tijdens het prikken. Ze deed een bandje om de voorpoot, hoefde niks te scheren en tilde geen poot van tafel maar boog zichzelf gewoon voorover. Zonder enige reactie van Daantje kon ze moeiteloos bloed afnemen. Dat is hoe je het wilt, zeker als het in korte tijd herhaaldelijk moet, relaxter kan niet!
Vervolgens wilde de arts inwendig onderzoek doen als aanvulling op de progesteron waarde maar merkte vooraf op "Als ze het niet wil, dan stop ik, want ik doe dat niet tegen haar zin". Dat vond ik echt zalig, een arts die zlf mijn kameraadje voorop stelt, niet het onderzoek. Daantje stond er rustig bij, onderging het onderzoek ontspannen. Na afloop kreeg ze een koekje, dat kan ze altijd erg waarderen.

De dierenarts vond dat Daantje super fijn mee werkte, het allemaal makkelijk onderging. Ik vond dat de dierenarts het allemaal super ontspannen deed en maakte dus de afspraak dat we voor deze begeleiding lekker bij haar bleven.
De progestronwaarde was 0,36. Bij ca. 5,5 vindt de eisprong plaats en ca. 60-68 uur later zijn de eitjes rijp (andere wijze van benaderen: bij progesteronwaarde 12-15). We proberen middels het bloedonderzoek dus vast te stellen wanneer de eisprong plaats vindt.
Tijdens haar eerdere loopsheden werden mijn andere honden dwaas rondom dag 14, dus dat leek de periode waarin zij tot nu toe dekrijp was, al schijnt die methode niet zo betrouwbaar. Daarom besloot ik voor de zekerheid een dagje eerder dan de arts adviseerde nogmaals 'de stand van zaken' te laten bekijken.

Op dag 11 stapte Daantje zelf op de onderzoekstafel, ze had fijne herinneringen aan de vorige keer: lieve arts, nergens last van gehad en een koekje voor toe. Echt super, zo'n ontspannen dokter die ook aandacht heeft voor dat het voor de hond allemaal leuk is. Zo moet het ook, fokken is hobby, dus het moet wel leuk blijven!
Er werd weer moeiteloos bloed afgenomen en aansluitend een inwendig onderzoekje gedaan. De arts vertelde dat er een duidelijk ontwikkeling zichtbaar was, maar dat het nog niet zo ver was. Dat laatste was natuurlijk geen verrassing. Alles kan, maar dan zou het wel hl snel gegaan zijn na vrijdag. De progesteronwaarde was ditmaal 3,0.
Twee dagen later gingen we weer bloed prikken. Daantjes progesteron stijging ging helemaal zoals ik verwachtte. Op dag 13 was deze 9,1 en dus was dag 12 de eisprong geweest! De eitjes moeten daarna nog ca. 2,5 dagen rijpen n de progesteronwaarde moet intussen goed door stijgen om te bevestigen dat de eisprong daadwerkelijk plaats vond. De waarde op dag 13 toonde het goede doorstijgen al aan, dus waren volgens de wetenschap dag 14 en 15 d dagen om op date te gaan. Nou, dat vonden Daantje en Sjors ook!

Daantje piepte bij de eerste aanblik op hem al ongeduldig, dat doet ze echt nooit!! Het is een super lief stel, dikke pret en vreselijk staan zoenen samen. Omdat het zonde is de kans niet maximaal te maken, hebben we na een geslaagde date op dag 14, een 2e afspraakje gemaakt voor de volgende dag. Op zich onnodig als alle omstandigheden zo optimaal zijn, want sperma blijft 2 tot zelfs 5 dagen leven, maar waarom niet?

De visie op hoe 'het juiste moment' te bepalen loopt wel eens een beetje uiteen, maar alle methoden om 'de juiste dagen' aan te wijzen zijn gunstig: de 2e en 3e dag na de ovulatie, progesteronwaarde, de neus/beoordeling van de reu, het gaan 'staan' van de teef (lees: staan met de staart zijwaarts geklapt als reactie op besnuffeld worden), mijn andere teefjes zijn helemaal dol... (vooral Jip is volkomen verliefd, ongetwijfeld mede door haar eigen loopsheid).
Ik heb er een super goed gevoel bij!

28 Dagen na nu kan er een echo gemaakt worden. Dat ga ik natuurlijk doen!
.

afscheid nemen

31-03-2017
Jip in het kwadraat

De puppytester schreef toen Jip 7 weken was in het testverslag bij onderdeel 2 als aanvullende info op haar gedrag nadat ze gelokt was "gaat liggen, knuffelen!!". Bij onderdeel 9, het gedrag op schoot bij aaien en bekijken werd onder 'bijzonderheden' geschreven "knuffeltype". Als over een Flatcoatedpup - waarbij graag knuffelen normaal is - in het testverslag wordt opgemerkt dat ze graag knuffelt ben je een gewaarschuwd mens. Als het maarliefst twee keer wordt vermeld zouden de alarmbellen moeten gaan rinkelen.
We hebben al vaak gelachen om hoe ontzettend graag Jip knuffelt. Ik heb alleen maar knuffelgrage Flatcoateds en Daantje was er zelfs eentje die als pup eindeloos rond gesjouwd kon worden en op schoot zat te kroelen zonder ooit in je neus te gaan happen of zo, dus veel knuffeliger leek mij niet mogelijk. Maar toen kende ik Jip nog niet!
Jippie is een vrolijke spring in het veld, letterlijk, maar als je haar op tilt of gaat knuffelen smelt ze als was in je handen, wordt ze acuut super rustig. Dat had ze als puppy al en dat is zo gebleven. Hrlijk vindt ze het dan ook bijvoorbeeld om na zwemmen of afspoelen in een grote handdoek afgedroogd te worden, liefst als een puppy op schoot.

Laatst vertelde ik hier dat zij in veel opzichten qua gedrag erg op Daantje lijkt, waarbij gisteren al duidelijk werd dat dit niet geldt voor het gedrag wat ze tijdens loopsheid hebben. Vandaag liet Jip me weten dat het verschil onder invloed van de hormoontjes nog een stuk groter is dan ik al vertelde, want Jips knuffelnood is nu nog hoger dan anders..
We wandelden zojuist met z'n drietjes door de wijk, Daantje, Jip en ik. Jip gaf na een kleine 10 minuten wandelen aan dat ze de stoep af wilde, het gras op. In de veronderstelling dat ze nog een plasje moest kuierden we naar het naast gelegen veldje. Daar liet Jip zich op haar rug in het jonge gras vallen, om wijdbeens, genoegelijk met haar pootjes trappelend, wat op haar rug te rollen. "Wie wil mij in mijn buik kriebelen?" riep haar lichaamstaal. Daantje boog zich voorover om de kans te benutten Jips nieuwe geuren eens extra aandachtig te besnuffelen. Ik stelde me voor hoe dit tafereel over kwam op voorbijgangers en schoot in de lach. Ik ben bepaald niet het type 'baas' dat haar honden uitgebreid laat teuten en snuffelen als we aangelijnd lopen. Dat kunnen ze naar harte lust tijdens de vrije beweging, dus ik ken mijzelf niet als aangelijnd mens dat wacht tot de hond aan geeft wel weer verder te willen lopen.
Jip was echter niet overeind te roepen, geen haar op haar hoofd die er aan dacht de wandeling voort te zetten, ze lag daar bijzonder naar haar zin. Daantje was inmiddels uit gesnuffeld en stond geduldig te wachten. Ik zou van minder de slappe lach krijgen, maar hield mijn gezicht strak om Jip hopelijk te kunnen overtuigen van mee lopen, maar ik bleek kansloos.
Ik tilde Jip overeind, waar zij een slap, niet meewerkend lijf tegen inzette zodat ik haar niet op haar pootjes gezet kreeg. Na een poging of vijf en een volgende ingehouden proest om het tafereel wat wij vertoonden, hing ik de lus van Daantjes lijn, die nog steeds op haar eigen geduldige wijze stond te wachten, om mijn arm. Nu had ik 2 handen volledig vrij om Jippie n op te tillen n op haar pootjes te zetten n onmiddellijk met een hand onder haar buik te weerhouden van daar weer 'door heen zakken'. Met de lus van Daantjes lijn om mijn elleboog, loodste ik zo Jip van het gras. Eenmaal weer tegels onder haar voeten deden de beenspiertjes het weer en liep ze weer opgetogen mee.
We vervolgenden onze wandeling terwijl ik terugdacht aan de opmerkingen uit de puppytest. Ik was gewaarschuwd!
 
30-03-2017
Dromer

Jippie is op een heel andere wijze loops dan Daantje. Enkele dagen voor de loopsheid dacht ik al "Heej, ze lijkt wel een beetje moe.. Zou het een naderende loopsheid zijn..?", want dat gedrag ken ik wel van mijn andere teefjes rondom de loopsheid. En nu is Jip - ondanks al haar aktie en grappen - soms echt wat dromerig. Ze vergeet bijvoorbeeld af en toe de bal mee te nemen, waar ze onderling mee spelen en die ik zo nu en dan in het water gooi. En dat is opvallend, want die sjouwt ze juist al van pup af aan bijzonder trouw mee, Jip was daar meteen al heel oplettend in.
Daantje vindt het een goed zaak, zo'n dromerig kameraadje, dat geeft haar mooi kans ook Jips bal te dragen. Daantje draagt met het grootste gemak 2-3 dingen tegelijk, raapt het ene op zonder het andere te verliezen alsof het niets is. Dromen vindt ze iets voor thuis, tijdens het kroelen, niet om te doen als er ballen in de buurt zijn.
 
27-03-2017
Cool

Mijn onverstoorbare Daantje, 'k kan er een boek over schrijven. Vanmorgen brak dag 4 aan van de (eveneens onverstoorbaar stabiele) loopsheid. Maartje liep schommelend als gevolg van de dwaze gedachten, terwijl ze met broeierige zwarte oogjes door de kamer spiedde, op zoek naar iets lolligs. Na het ontbijt is dit gedrag ongebruikelijk, het moet 't gevolg zijn van de interessante geurtjes die Daantje nu verspreid. Daantje keek met opgetrokken wenkbrauw naar hoe jolig Maartje deed n.a.v. de loopsheid. Typisch Daan, die maakt zich niet druk over wat nog niet is.
Zo kan ze ook heel 'cool' wachten op de maaltijd, terwijl ze net zo'n enorm goede eter is als haar mama Lilly: gebeure wat gebeure, haar eetlust lijdt er 0,0 onder! (en jemig wat een super fijne eigenschap is dat!!) Ze is met stip de beste eter hier in huis. Iedere maaltijd staan Merel & Maartje te popelen bij de keukendeur (en Maartje vaker dan dat). Er wordt opgewonden gesprongen en gedribbeld. Ik moet me langs hen door de keukendeur manouvreren om hun eetbakken te kunnen gaan vullen. Terwijl ik hun bakken vul, hoor ik achter de deur Maartje stuiteren. Ze piept ongedurig, springt tegen de deur en dribbelt veelvuldig om Merel, die pal achter de keukendeur zit terwijl ze de kier er onder strak in de gaten houdt. Daantje zit al die tijd in een mandje.. Geheel op eigen initiatief, altijd al. Dat mandje staat een heel stuk achter Jut & Jul, min of meer tegenover de keukendeur. Ze heeft dus goed zicht daar op, maar zo lang er nog niks te eten valt, gaat zij niet tussen dat gestuiter staan, maar blijft lekker relaxen. Zodra de deur echter open gaat, staat ze vooraan. En zo is ze ondanks de plek en wijze waarop ze wacht altijd de rste die door de deur schiet!
Nou ja, zo verloopt de loopsheid ook een beetje. Geen drukte als er 'nog niks aan de hand' is.
 
26-03-2017
Dames in badjas
 
.

Naar aanleiding van Merels nood om dagelijks te zwemmen, ongeacht het weer, in combinatie met de klachten die ze daarvan in de winter heeft, heb ik hondenbadjassen bekeken. Stuk voor stuk waren ze net niet naar mijn zin, want ik wilde graag dat ze royaal over de onderrug en bilspieren hingen. Indien de ruglengte volstond, pasten er 3 Flatcoateds in qua buikomvang...
Tenslotte heb ik zelf een model naar mijn zin gemaakt, met gelijk een fijne hoge kraag waar ze hun natte hoofd helemaal in kwijt kunnen, als dames met een hoofddoek.
Van mooie zware kwaliteit microvezel - wat snel droogt en waar geen haren of zand in blijven hangen - hebben ze inmiddels allemaal een badjas, want het bevalt meer dan goed! Na het plonzen trek ik ze bij de auto hun badjas aan en als ze een kwartier later thuis komen heeft Merel geen last van de koude duik en zijn ze allemaal al zo goed als droog!

omdat mensen nogal eens geinteresseerd zijn als ze mijn auto zien, hier de link van producent van de honden autorekken
 

23-03-2017
Wandelen met de nieuwe blonde vriendengroep, Only Devotion

Maartje in spelbuiging

Daantje. lekker dwaas

Daantje

Jip heeft sjans

Daantje.

19-03-2017
Jachttraining

Jippie is begonnen met jachttraining. In december zijn we ingestroomd in een cursusgroep die nog net een maandje les had. Nu is het nieuwe trainingsseizoen begonnen en doen we vanaf les 1 mee. We nemen deel in een gemengde groep van diverse volwassen Staande honden en Labradors.
Jip vind het van voor naar achteren geweldig: samen trainen, de uitdagende opdrachtjes, de nieuwe omgeving, de andere honden.. Ze geniet en ik geniet kei hard met haar mee. Tegelijkertijd train in langs deze weg mezelf op het bezoeken van losloopgebied met mijn 'hummel', wat ik na de aanval op Daantje nog spannend vind, maar binnen een trainingssituatie beter te doen is omdat ik zonodig steun kan zoeken in de lesgroep.

De 1e les was fantastisch. Jemig wat een mooie complimenten kregen we! "Je zult wel hl blij zijn met haar, wat is ze al stabiel!!" zei een medecursist met een labrador uit werklijnen. "Mijn complimenten!!" zei een medecursist met een volwassen Duitse Staande Langhaar. "Die mag blijven!" riep een medecursist met en volwassen Vizsla uit.
Jips doorzettingsvermogen tijdens een moeilijke zoekopdracht, het snelle kiezen uit een stapel dummy's, het prima brengen van zelfs wilddummy's en het ten alle tijde afmaken van de opdracht (ook bij afleiding) werden opgemerkt. Ik ben opnieuw met mijn neus in de boter gevallen, wat een super fijn werkhondje is ze! En wat heerlijk om van mensen die haar nog niet kenden benoemd te krijgen hoe bijzonder ook zij haar vinden, dat maakt dan ineens duidelijk dat het niet mijn 'verblind door liefde' beoordeling is die me zo enorm gelukkig met haar maakt, maar dat ze ook cht opvallende talenten heeft.

"Hebben haar ouders veel gepresteerd in werk?" werd met belangstelling gevraagd. Ik moest stiekem een beetje lachen. Het blijft een hardnekkige misvatting dat honden die een mooie werkaanleg hebben van ouders komen die op dat gebied hoog 'gescoord' hebben. De ambities van de voorjager zijn sterk bepalend voor de behaalde diploma's, punten en prijzen. Het bezoeken van trainingen en workshops, het deelnemen aan wedstrijden en werken aan perfectionering van de uitvoering zijn immers nooit het initiatief van de hond. Ook met een middelmatige hond kun je zeer hoog scoren, mensen hebben er ontzettend veel voor over. Anderzijds zijn er natuurlijk ook honden met een fantastische aanleg wiens eigenaar (om welke reden dan ook) niet of nauwelijks traint of nooit deel neemt aan werk-wedstrijden, maar dat verandert niets aan de mogelijkheden van de hond om er toe opgeleid te worden! In de Retrievertesten van Jips beide ouders heb ik hele mooie werkkwaliteiten gezien en die lijken ze verenigd te hebben in mijn hummeltje. Dus hebben haar ouders veel gepresteerd in werk? Er zijn de deelnemende honden twee geduchte tegenstanders bespaard gebleven!
 
09-03-2017
Jip zwemt!

De tijd was kennelijk rijp: Jip is eergisteren begonnen met zwemmen!

Zoals sommige lezers zich misschien herinneren ben ik geen liefhebber van het forceren van zwemmen. Of eigenlijk: van forceren.
Dat maakt deelname aan een cursus puppy jachttraining voor mij lastig, want dat gaat eigenlijk altijd gepaard met het over water roepen van pups, al dan niet onder zachte dwang van een lange lijn of een instructeur in waadpak. Hoe dan ook is over water roepen zachte dwang, want een puppy wil gewoon naar z'n baasje, niet 'achter gelaten worden'. Dat is niet de wijze waarop ik mijn pup watervrij wil maken.
Ik begrijp die paniek over de leeftijd van de eerste zwemslagen niet. Er valt z veel te doen en trainen zonder zwemmen. Noch pup noch eigenaar hoeft zich te vervelen als de hond de voeten nog graag op de grond wil houden. Wat men zichzelf ontneemt is de lol van het volgen van de ontwikkeling van die pup en daarmee ook het nog beter leren kennen van diens karakter en wijze van leren. En wat pup wordt ontnomen is de ruimte om iets te leren op het moment dat die daar aan toe is, in plaats van onder onnodige stress.

Sommige honden zijn rap toe aan zwemmen, zoals mijn Merel die als puppy van 3 maanden zo maar onverwachts het diepe in sprong en weg zwom als had ze de afgelopen 10 jaar nooit anders gedaan.. Ze is een duidelijk voorbeeld van wat Anke Bogaerts een 'aktiehond' noemt. Tegenhanger daarvan is Daantje (niet te vangen in n van de drie karakters van Anke, maar het meest passend in de zogenaamde 'ogenhond') die 7 maanden was toen ze ineens het plezier van zwemmen ontdekte. Tot die tijd speelde ze heel graag in water, zwom ook als dat nodig was, maar 'pas' op 7 maanden was daar die dag dat ze voor de lol ging zwemmen.

Jip lijkt in veel opzichten op Daantje. Dat is geen toeval. Ik moet altijd erg lachen om de impulsieve akties van Merel en het gebrek aan zelfcontrole van Maartje, maar ik vind een hond die zich niet vanuit opwinding in allerlei avonturen stort, maar na kan denken voor ze iets doet erg prettig in zowel werk als vrije tijd. Ook voor de hond zelf vind ik deze eigenschap fijn, want we verlangen immers dat ze zich leren beheersen: ze mogen niet opspringen (tegen onbekenden), ze mogen geen kinderen om ver rennen, ze mogen geen dummy halen voor wij dat opdragen, ze mogen geen bal (of boterham) uit onze hand grissen, ze moeten wachten als we een deur openen, ze moeten de visite (op zeker moment weer) met rust laten... Een hond met enige aanleg om rust te kunnen vinden in z'n koppie heeft het gewoon een stuk makkelijker dan een hond die hiervoor continu tegen z'n eigen opwinding aan het knokken is.

Daantje en Jip hebben de rust in hun bol om aandacht te kunnen hebben voor kleine bijzonderheden. Zo heeft Jip eens met grote interesse naar een tweekoppige man gekeken die ons tegemoet liep (een vader met een peutertje op zijn schouders, het hoofdje van het kind stak net boven die van de man uit). Over Daantjes studies heb ik eerder al e.e.a. geschreven. Terwijl Merel op goed geluk 'doet', kan onze professor Merels akties en resultaten met aandacht zitten observeren. Daantje herhaalt vervolgens dat onderdeel wat succes had, terwijl Merel werkelijk geen benul heeft van de wijze waarop ze tenslotte succes had, zodat ze een volgende keer opnieuw op goed geluk stomweg 'alles op alles zet'.
Ik lig in een deuk om Merel, maar vind het ook ontzettend leuk om een hond te zien observeren en na denken, zien dat ze dingen willen begrijpen (en dat ook lukt!)

Het leren zwemmen was dan ook fantastisch om te zien. Jip had als gezegd al wel soms gezwommen, maar alleen als ze per abuis in het diepe terecht kwam. Dan zwom ze volleerd, zonder gespartel, maar niet voor haar lol. Twee dagen geleden begon ze ineens zichtbaar te overwegen om te gaan zwemmen. In het water lag een balletje, nt te ver om er bij te kunnen zonder zwemmen. Eerder had die situatie haar nooit verleid, nu dacht ze er ineens wel over om te gaan zwemmen. Ik zorgde dat ze even niet afgeleid werd, door de anderen bij me te houden, zodat ze e.e.a. rustig kon overdenken. Jip keek, strekte haar hals zo ver mogelijk naar voren en concludeerde dat die echt te kort was om bij de bal te kunnen. Ze stak een voorpoot ver naar voren, maar kon ook zo onmogelijk bij de bal. Nog steeds in het koude water staande keek ze, rustig denkend, naar de bal.
Toen wendde ze zich een kwart slag af van de bal... Heel bewust legde ze haar kin op het water en zonder enige spartel zwom ze aansluitend vloeiend vooruit. Ze gleed zo mooi door het water! Kennelijk had ze er voor gekozen zich rst te focussen op het zwemmen, want zo fraai in het water liggend zwom ze vervolgens doelbewust in een mooie boog richting het einddoel: de bal.

Eenmaal het zwemmen ontdekt hebbend, is ze vanaf gisteren overal aan het zwemmen. Gisteren legde ze op iedere voor haar nieuwe plek weer eerst haar kin netjes op het water voor vertrek ("Kan ik dat wat ik daar kon ook hier?"), vandaag was ze er al zeker van dat ze in lle water kan zwemmen. De manier waarop ze vanmiddag naar de midden in een grote vijver drijvende watervogels keek, sprak boekdelen: ze is zich bewust van alle mogelijkheden die deze nieuwe vaardigheid haar biedt...
 
02-03-2017
Nieuwe vrienden

Toen we vanmiddag in de polder wandelden, liep ons - aan de andere kant van een brede sloot - een groep van 8 (werk) Goldens tegemoet, in gezelschap van het koppel waar ze toe behoren. Zonder een ogenblik te twijfelen sprongen de Goldens n voor n de sloot in om even bij ons te komen buurten.
Jip vond het gewldig: allemaal potentile vrienden! Ze kwamen even nieuwsgierig aan ons snuffelen en gingen vlot daarna weer terug. Jip denderde er blij achteraan, het helemaal niet eens met het beperken van 't bezoek tot een speed date. Ik bleef staan om rustig te kunnen kijken hoe het verliep.
Jippie werd erg vriendelijk ontvangen door de ons onbekende groep. Ze wist enkelen te verleiden tot spel en geen van de honden gedroeg zich daarin lomp. En Golden ging timide zitten en nam een "ik ben er even niet" houding aan. Jippie stond voor haar, bekeek haar rustig en respecteerde de boodschap. Daar wordt ik z blij van!!
Ik besloot er heen te wandelen om te vragen of we een stukje met hen mocht oplopen. Jip heeft tot nu toe zo veel ervaring met onbekende honden moeten missen en ze vindt het z leuk.. Dit leek mij d groep was om 'groepservaring' mee op te doen, een buitenkansje voor ons beiden.

De eigenaren hadden al dikke pret om Jip en vonden het erg gezellig als we aansloten, dus huppelde mijn puber verder tussen al haar nieuwe blonde vrienden terwijl we de wandeling voort zetten.
Het was ontzettend fijn om te zien hoe ze zich nog steeds uitstekend kan aanpassen aan anderen en met gemak aansluiting vindt.

Trots op Jip!
 
21-02-2017
Waar een klein hondje groot in kan zijn

Jip is van meet af aan heel dol op andere honden. Net als mijn voorgaande pups is ze naar puppycursus geweest bij hondenschool De Bacchanten. Daar kunnen pups van 8-14 weken deelnemen aan een wekelijkse 'cursus'. Elke les wordt afgesloten met begeleid onderling spel. De meeste hondenscholen bieden geen onderling spel meer, de huidige opvatting is dat pups het beste kunnen spelen met kalme volwassen honden. Die opvatting gaat voorbij aan juist dat wat een hondenschool kan bieden en de Bacchanten ook l die jaren al doet: 'begeleid' spel!
Er is een groot verschil tussen het los laten van een willekeurige groep pups van alle karakters & maten in de leeftijd van 8-14weken in het kader 'speelkwartier' - zoals ik dat op andere scholen gezien heb - en het samenstellen van een lesgroepje, om die vervolgens zo nodig in 2 groepjes onder te verdelen naar goede matches. Bij De Bacchanten doen pups in het onderlinge spel ervaringen op die goed voor hen zijn. Een verlegen pup wordt gematched aan een pup die niet zal plat walsen. Een praatjes maker wordt gematched aan een niet te imponeren type. Eigenaren leren de signalen herkennen dat hun puppy over gaat in minder leuk gedrag en hoe pup dan te kalmeren en zich terug op spel te laten richten.
Jip was net als Daantje een puppy dat onmiddellijk op haar gemak was tussen als die onbekende en qua gedrag en uiterlijk van haar afwijkende pups. En net als Daantje nam ze direct de rol van vrede stichter op zich: Bij aanvang van ons eerste lesje zette een pittig Kooiker teefje een Ierse Setter slungel op z'n nummer. Niet omdat de slungel vervelend was, maar omdat hij het toe liet. Jip - die beiden leuk vond - wierp er een verbaasde blik op, stapte er tussen en sloeg met een voorpoot naar haar Kooiker vriendinnetje. Daar bleef het niet bij. Er waren in de loop van de cursus verschillende pittige tantetjes in ons lesgroepje, maar al wie ze klierden, nooit met Jip. Met Jippie speelden ze, zonder ook maar een moment te overwegen het anders te doen, ontzettend leuk! En als Jip getuige was van dat ze een andere pup gingen imponeren, dan stapte ze er resoluut heen en stak er een stokje voor. Geweldig om te zien! Precies onze Daan: "Laten we het gezellig houden".
En dat is meteen de meerwaarde van het begeleid spel met leeftijdsgenootjes naast dat met kalme sociale volwassen honden: spelen met leeftijdsgenootjes plaatst je in een positie waarin je niet pers de uk bent. Je kunt er oefenen met andere rollen dan die van de 'baby'.

Naar aanleiding van de aanval die Daantje en ik mee maakten vorig jaar, verloor ik het vertrouwen in dat 'het wel goed gaat'. Mijn angst voor herhaling heeft Daantje niet geraakt, want zij kon wegens haar herstel toch geen hond-hond situaties in. Jip daarentegen werd behoorlijk beperkt in haar mogelijkheden andere honden te ontmoeten, omdat ik gewoon t bang was. Gelukkig hadden we de puppycursus!
De hondengedragstherapeute die ik consulteerde, adviseerde me situaties waarin ik zo bang ben liever met Jip te vermijden dan mezelf daarin te forceren, om de angst in ieder geval niet over te dragen. Dankzij dit advies had Jip op zeker moment welliswaar geen oefening, maar behield wel haar vertrouwen.
Inmiddels ben ik gelukkig herstellende van mijn angst voor herhaling, waardoor ik weer in staat ben mijn 'hummel' de vrijheid te geven andere hondjes te ontmoeten. Dat is een feestje, voor ons allebei!

Ze is niets kwijt van haar sociale talenten. Gisteren hadden we een ontmoeting waarin ze me wel hl trots maakte: Op een smal paadje kwam ons een man tegemoet met 2 honden. Een Beagle en een grote windhond. De windhond hield toen mijn maatjes op hem af renden ineens op een heel bijzondere wijze z'n hoofd scheef, zoals ik dat honden na een hersenbloeding dat wel heb zien doen. Ik stond stil en keek aandachtig. De windhond schrok van mijn honden, sprong even weg en herstelde. De eigenaar lichtte toe dat zijn hond blind was. Als ik dat zelfs maar vermoed had, had ik mijn honden uiteraard niet de vrijheid gegeven zo te naderen. Gelukkig reageerden zij respectvol op het geschrokken weg springen van de windhond. Toen de man en zijn honden hun weg vervolgde, huppelde Jip mee met de mopperige Beagle, om hem te verleiden tot een leuk spel. Die nieuwe vriendschap eenmaal gevierd hebbend, huppelde ze door naar de windhond, vast beraden daar ook even mee te keten. Ik keek aandachtig, zodat ik mijn puber zo nodig kon roepen als haar gedrag voor de windhond niet leuk was. Jip stond 2 tellen met clowns gezicht voor de windhond en ik zag tegelijk hoe ze kalm werd in haar koppie. Kennelijk zag ze dat de hond 'anders' reageerde, er 'iets' was. De feestneus ging af, ze keek nog eens aandachtig en niet begrijpend, waarna ze de windhond met rust liet. Een mooi moment om afscheid te nemen, dus riep ik haar bij me. Jip zette de feestneus weer op en rende terug naar ons, lekker tantes plagen.

 

15-02-2017
Een portret

Van Jip zijn eigenlijk alleen nog maar puppy foto's geplaatst en natuurlijk ziet ze er - inmiddels 8 maanden oud - al weer heel anders uit. De zachte puppy vacht die snoezig opwipte op haar schouders, waardoor haar mooie brede schoudertjes extra op vielen, heeft ze ingeruild voor een prachtige hoogglans 'flat coat'. Ze begint  inmiddels ook mooie vlaggen te krijgen aan haar staart en billen. Al die mooie vachtontwikkeling betekent natuurlijk ook dat ik haar binnenkort een beetje moet trimmen.
 
.
13-01-2017
Puberteit

Zoals bezoekers van deze website waarschijnlijk wel weten, is Daantje enkele maanden geleden aangevallen door een uit een tuin ontsnapte Sarplaninac van tenminste 65 kg. Deze hond had maar n doel: Daantje vermoorden. Daantje die altijd het agressieve gedrag van deze teef, wanneer wij over het wandelpad langs haar huis liepen, kalm & ontspannen volledig genegeerd had. Wij hebben altijd vertrouwd op het veilig kunnen passeren.
Die ervaring heeft er bij zowel haar als mij flink ingehakt. Ik had puppy Jip net enkele weken in huis en het heeft 't laten kennismaken met onbekende honden voor mij een stuk spannender gemaakt. Een snauw liet me enorm schrikken en daarnaast zou ik ogen in mijn achterhoofd willen hebben.
Gelukkig is Jip een vrolijk grietje wat ondanks mijn bezorgdheid en schrikreacties blij en vol vertrouwen rond stapt. Hoewel het voor mij makkelijker zou zijn als ze onder moeders rokken zou willen blijven, ben ik blij dat zij wel alle vertrouwen heeft.

Jip is in de puberteit geschoten en vandaag heeft ze de lol ontdekt van aan het einde van de wandeling niet hier-komen. Dat lossen we wel op door onvoorspelbaar te worden in het aanlijnmoment, maar vanavond verraste ze me er nog mee. Op het paadje naar de parkeerplaats ging ze zitten en trok een onnozel gezicht, als kende ze het hier-kom-signaal niet. Ik zette de anderen in de auto, riep Jip nogmaals en besloot toen zij niet kwam weg te rijden, in de hoop dat ze dan eieren voor haar geld zou kiezen en me alsnog achterna zou komen. Maar Jip bleef zitten als begreep ze niet eens dat wij weg reden.
Ik durfde niet verder dan naar het einde van de parkeerplaats te rijden, want toen wij het wandelgebied uit liepen, ging er via een ander pad net een man met een Rottweiler in. Ik heb heel slechte ervaringen met dat ras, dus zoek sowieso geen contact, dat is er niet minder op geworden na de ervaring met de Sarplaninac. De Rottweiler reu was bovendien gigantisch groot, liep aangelijnd in losloopgebied en op een bijzonder koud & nat moment. Niet zelden kiezen verantwoordelijke eigenaren van agressieve honden die momenten om ook hun maatje even ergens los te kunnen laten.
De man was weliswaar nog maar net het gebied in gelopen, dus het was irreel te vrezen dat Jip ze nu al zou ontmoeten als ik de hoek om reed, maar ik durfde niet. Dus ik stapte uit en liep naar haar terug. Blij stelde ik vast dat mijn lolbroekje toch wilde komen. Ze rende dolblij het paadje af, de parkeerplaats op, recht op me af en.. passeerde me. Ik dacht te maken te hebben met een volgende puberstreek (langs rennen, uitdagen, pakkertje..) maar nee, achter mij was de man met de Rottweiler de parkeerplaats al weer op komen lopen. En Jip zag daarin een kans tot een feestje..
Ik gaf een zodanige schreeuw dat de eigenaar van de Rottweiler (een boom van een vent, qua postuur volkomen matchend bij de hond, gelukkig) me verwonderd of misschien wel afkeurend aan keek. Jip trok zich er beduidend minder van aan, ze rende door naar de Rottweiler. Jip doet haar naam eer aan: Jippie!! Gelukkig was ze wel zo verstandig om pal bij de hond met enige zelfbeheersing om hem heen te lopen zonder opspringen of vreselijk lebberen.
De Rottweiler bromde zacht en stond er enorm imponerend bij. Het schuim op zijn bek had misschien niets met Jip te maken, maar  het totaal plaatje was voor mij erg dreigend. Jip was naast hem slechts een pulletje! De eigenaar had middels lijn, route en moment lles gedaan om anderen te vermijden, vast niet voor niks... Ik liep met kordate stappen op Jip af om haar op te halen, inwendig doodsbang dat het zo lang niet goed zou blijven gaan.
Terwijl ik op de automatische piloot door liep, zag ik dat de man zijn hond niet bij het tuig pakte en de flexlijn niet zo kort mogelijk maakte. De man keek aandachtig naar zijn hond en dat gaf me de indruk dat hij hierin keuzes maakte, goed wist wat hij deed en langs deze weg binnen deze situatie de spanning zo veel mogelijk beperkte.
Toen hij kans zag, pakte hij Jippie bij de halsband. Ze stond schuin voor zijn hond en hij hield haar daar. Ik nam de halsband over, mijn hand stijf om de halsband uit angst dat ze me zou ontsnappen. Ik bedankte de man en nam Jip zo snel ik kon mee naar de auto, waar ik mijn zegeningen telde.

Het goede nieuws is dat Jip ondanks haar enthousiasme wel goed kijkt op wie ze af gegaan is en zich daar aan aanpast. En we troffen gelukkig een uitstekende eigenaar, zowel t.a.v. zijn eigen hond als de mijne. De man had op een muilkorf na alles gedaan wat je bedenken kunt om contact uit de weg te gaan. Ik was blij met zijn begrip voor het nog niet onder controle hebben van mijn pretletter.