Knights of the Pearls

Flatcoated Retriever kennel, Ludmilla Lammers, Heerhugowaard

Home
Even voorstellen
Laatste nieuws
Rasinfo
Onze Flatcoateds
Pups
Foto's
Training
In memoriam
Literatuur
Links
Contact
 
Nieuws 2017 Nieuws 2016-2007
Belevenissen 2017 Belevenissen 2016-2007  
         
   


I.v.m. een re-organisatie van mijn website, zullen alle belevenissen uit voorgaande jaren de komende tijd verplaatst worden naar deze pagina. Helemaal onderaan de eerste berichten, uit 2007. Bovenaan de laatsten uit 2016.

 

29-07-2016

Jip
 
Omdat ik behoefte had aan een tweede werkhondje, en de fokker van Daantje nog niet wist of ze nogmaals met Daantjes moeder zou gaan fokken, keek ik rond naar geplande nesten Flatcoateds. Buiten een leuke combinatie van ouderdieren, zocht ik natuurlijk een fokker die ik vertrouw. Het kopen van een pup vraagt vertrouwen: van mij in de fokker en vice versa.
 
Op een dag eigenlijk nogal onverwachts zag ik bij het scrollen door de lijst met nesten, dat er pups geboren waren bij Swallowsflight uit een combinatie van lijnen die mijn interesse wekte. Er was volgens de website nog een puppy beschikbaar, maar was dat een teefje en kwam ik in aanmerking..?
Ik mag de fokker erg graag, waardeer haar directheid en ervaar haar als ongecompliceerd openhartig. Ik heb al vaak ervaren dat ze het hart op de goede plek heeft. Ik had dus absoluut een goed gevoel bij het kopen van een puppy bij haar en wist dat als ze mij niet zou zien zitten als koper ik dat onomwonden te horen zou krijgen, dat maakte het bellen spannend.
 
Het welkom was als een warm bad, maar er was geen teefje meer beschikbaar. Er waren n reu en teef gereserveerd, om op het laatste moment daaruit de meest veelbelovende op gebied van exterieur te kiezen. Toen ik vroeg of ik dan wellicht in aanmerking kon komen voor een teefje indien die over zou blijven, hakte ze plots de knoop door: Weet je wat, er zijn 7 reutjes, dat is ook keuze zat, jij krijgt een teefje en hebt 1e keuze.  En zo had ik ineens n een pup n 1e keuze uit 4 dametjes!

Zodra het mocht ging ik wekelijks puppys knuffelen. Het was ieder weekend opnieuw prachtig weer en alle pupkopers zaten gezellig samen in de voortuin, onder het genot van een hapje en een drankje, te midden van het 11-tal van moeder Jara. Leuke mensen, heerlijke pups en een gastvrij ontvangst. De fokker bood me aan om na het eerste groepsbezoek nog even te blijven, met alleen de 4 teefjes, om ze nog wat beter te kunnen bekijken. Die uitnodiging vond ik heel leuk.
 
Na het eerste bezoek, vroeg ik of ik de volgende keer voorafgaand aan het gezamenlijke bezoek even kort n op n met de puppyteefjes mocht spelen om ze beter te leren kennen. Dat was geen enkel probleem, ze bood zelfs aan dat alle weken te doen n de puppytest bij te wonen.
Als je serieuze werkwensen hebt met je hond is dat heel waardevol, dus ik was heel blij met zo veel ruimte om ze te leren kennen.
Ik bedacht leuke spelletjes met allerlei verschillende moeilijkheidjes om de verschillen tussen de teefjes te leren kennen. Het duurde steeds maar een paar minuten per puppy, maar het was een feestje om zo met ze bezig te zijn.
Jip was zeker niet de enige pup die me inpakte, het was gewoon een ontzettend leuk nest. Ik twijfelde tot op het allerlaatst tussen 2 heel verschillende dametjes, dat heb ik nog nooit gehad! Maar de puppytest maakte wel duidelijk dat 'teefje oranje' het hondje was wat ik zocht.

Jip viel me op door de mate waarin ze zich al kon concentreren. Ook wilde ze heel graag iets samen doen (met zowel de nadruk op samen, als op doen..) en bleef nu al ontspannen op rare, gladde en knisperende ondergronden.

Samen met mijn moeder heb ik haar opgehaald. We zijn ontzettend gelukkig met onze pipo!!
 

08-08-2015


De 2e KJV proef met Daantje

Op zaterdag 8 augustus deden Daantje en ik mee aan onze 2e KJV C-proef. Deze keer in Winterswijk.
De dag werd geopend met muziek door een Duitse jachthoorngroep. Daantje keek even op van deze luide toeters, zo pal voor onze neus, maar sloeg er daarna al gauw geen acht meer op omdat ze het druk had met het begroeten van al die aardige honden om haar heen. Ze liep weer zelf het onderzoekstafeltje van de dierenarts op & af. Daarna was het tijd voor aanvang van de proeven.

Ook in Winterswijk was de groepsindeling zo dat alle niveauss door elkaar zaten, waardoor je als C-deelnemers eigenlijk ook langs alle B onderdelen hoorde te gaan, oftewel bij 3 onderdelen waarvan 2 langdurige zinloos moest wachten. Ik besloot dus opnieuw de keurmeesters toestemming te vragen de B-onderdelen letterlijk over te slaan en door te lopen naar het eerst volgende C onderdeel waar mijn groep heen moest, om daar achteraan te sluiten. Ook hier werd dit ondanks de instructies vooraf gelukkig toch toegestaan.

We moesten vandaag opnieuw beginnen met de combinatie C/D (plaats houden een kort apport te land). In afwachting van onze beurt verbaasde ik me over een tafereel naast ons: op een pad stonden enkele voorjagers die een dood konijn mee gebracht hadden en aan het oefenen waren met het apporteren daarvan.  Bij navraag bleek het honden te betreffen die hiermee zon moeite hebben, dat ze vlak voor aanvang al even zon (in hun beleving) vies ding in de bek gehad moesten hebben, om zich er bij de examenopdracht toe te kunnen zetten. Vriendelijk bood men aan ook met Daantje nog even te oefenen. Gelukkig is dat niet nodig, Daantje pakt alles graag. Ik zou er eerlijk gezegd geen lol in hebben om met een dood konijn naar een examen te gaan, om ergens om een hoekje dit nog even stevig te moeten oefenen om een diploma te kunnen behalen.
Toen we aan de beurt waren werd mij en een andere deelnemer een plek aangewezen waar we onze honden moesten laten plaats houden. In een ruig begroeid stuk terrein, had men 2 plekjes plat gemaakt. De honden lagen dus ieder in een eigen kommetje naast elkaar, met om hen heen ruige begroeiing tot ca. (mensen)heuphoogte. Ik bepaalde de positie waarin ik Daantje zou achter laten. Ik moest haar kommetje uit lopen en daarna links af het pad af. Ik koos er voor haar met het gezicht richting de uitgang van het kommetje te laten liggen, veel verder zou ze toch niets kunnen zien.  Net aan de voet gezeten, klaar om de lijn er af te doen en het down-commando te geven, klonk er recht voor ons uit de bosjes een schot: verderop was het apport uit water  Daantje keek bijzonder verheugd, focus op de rimboe voor ons. Ze wist het zeker: ze zat aan de voet, een positie die ingenomen wordt om iets te gaan doen en aansluitend klonk een schot voor ons, dat werd dus wat leuks! De volgende handeling die mij te doen stond, was de lijn af nemen. Daantje kan plaats houden als de beste, maar ik stak mijn handen er ditmaal niet voor in het vuur! Toen de lijn af was en ik die zo ontspannen mogelijk in mijn tas stak, om haar zo hopelijk de nodige rust over te brengen, zag ik in mijn ooghoek de spanning in haar lijf toe nemen: lijn af, klaar voor vertrek! Down zei ik laag en kalm, zodat de toon ook duidelijk zou maken dat ik niet aan zette tot aktie en de kans van slagen zo wellicht wat toe nam. Daantje ging liggen, ik liep (zeer gespannen, doordat de ondergrond daar struikelmateriaal was en ik door duizelingen t.g.v. nekklachten bang was daar een schuiver te gaan maken) bij haar weg. Al met al een heel lastige plaats houd opdracht en daarmee dus ook een heel leuke uitdaging en toets: kan Daantje ondanks verleiding en mijn spanning 2 minuten plaats houden?
Gedurende de 2 lange minuten uit haar zicht, zag ik verschillende keren de hoge planten wuiven en vreesde ik dat het mijn Daantje was, die deze beweging veroorzaakte. Gelukkig was het gewoon de wind, Daan lag prachtig kalm op de aangewezen plek en behaalde daarmee een 10 voor dit onderdeel.

Nu mochten we dan het eerste aktie onderdeel gaan doen. En daar was Daantje aan toe, want al direct nadat ze uit de auto gestapt was deze ochtend, had ze begrepen wat we vandaag gingen doen. Haar eerste blik om zich heen en de fiere houding die ze aansluitend had aangenomen had boekdelen gesproken: ze had de situatie herkend. De dierenartskeuring, de begroeting van vele andere honden & mensen, het wachten tijdens het inleidende verhaal, wandelen naar en wachten op de eerste opdracht, kijken naar andermans konijntraining, schoten horen, plaats houden Ein-de-lijk mocht zij iets doen en dan nog wel het konijn!! Daantje zat in de startblokken naast me op een pad in het ruig begroeide terrein. Het pad bestond uit plat getrapte planten en plaggen hooi. Aan het eind van het Y vormige pad stond in de linker zijtak een werper met konijn, die op anderhalve meter boven de grond een konijn wierp welke pal voor de rechter zijtak van het pad viel, op een stukje hooikleurige ondergrond.  Ik wachtte op het klopje van de keurmeester op mijn rug met het inzetten van Daantje. Op mijn commando schoot die als een pijl uit een boog richting konijn. In haar vuur schoot ze er straal voorbij, de rechter zijtak van het pad in, om na ca. 2 meter zich te realiseren dat ze te ver was en driftig terug de kruising op te sjezen (wederom het konijn voorbij..) waar ze zich naar de werper haastte. Deze stuurde haar weg bij de kist konijnen. Daar blijkt Daantje niet van van slag te raken: als je er geen uit de kist mag nemen, dan rest je niets anders dan verder te zoeken daar waar er eentje geworpen was. Ik stond intussen hard te hopen dat de keurmeester zou begrijpen na de voorgangers die liever geen konijn pakten - dat Daantje dit alles niet als smoes inzette om geen konijn te hoeven pakken. Die vrees werd weggenomen zodra Daan het konijn vond, want haar geluk spatte er vanaf, gretig nam ze m op en stormde er mee naar mij, waar ze m zittend af gaf. In de tussentijd had ik nog staan afwegen of het even moeten zoeken haar aangerekend zou worden en besloten dat de proef gaat om de bereidheid te apporteren en hantering van het konijn, niet om het markeervermogen, dus dat dit eigenlijk geen invloed zou mogen hebben. We werden beoordeeld met een 9. De puntaftrek was vanwege het op haar billen hebben zitten wiebelen voor vertrek (daardoor onvoldoende rust op post).
Ik vind het enthousiasme, zolang in stilte en zonder verlies van zelfbeheersing, eerlijk gezegd alleen maar fijn, zie graag dat ze er zon zin in heeft . In dit geval moet het wel erg heftig geweest zijn, gezien het feit dat ze over het konijn stormde zonder het te zien liggen, dat is niet des Daantje. Maar des te knapper dat ze was blijven zitten tot ze opdracht (lees: toestemming) had te apporteren.

Hierna mochten we deel nemen aan het apport uit diep water. Voor we aan de beurt waren hoorden we het geweerschot al enkele keren voor andere honden. Daantje reageerde verheugd, ze heeft duidelijk van de vorige/eerste proef een nog duidelijkere en blijere associatie gekregen met het schot, dat was afgelopen week ook zichtbaar bij andere knallen in recreatiegebieden.
We leverden de eend in bij de werper en namen de door de keurmeester aangewezen plek in, enkele meters van de waterkant. Het was een prachtig , zeer groot water. Pal na het geweerschot klonk de plons van de eend. Daantje zat opnieuw zeer verheugd te kijken, maar wachtte netjes tot ik op aanwijzing van de keurmeester haar opdracht gaf. Daarop stoof ze naar de waterkant en jumpte met een grote, verre sprong zo ver mogelijk richting eend. Ik dacht terug aan het uit water van de vorige week. Kennelijk heeft ze hiervan niet geleerd voorzichtig onbekend water in te gaan. Ik realiseer me dat dit niet altijd veilig is, maar zie haar graag zo vurig en vol vertrouwen ook onbekende kantjes af gaan, als ik zeg dat dit kan. Ze zwom zo hard ze kan naar de eend en spoedde zich er mee naar mij. Incl. zittend afgeven leverde haar dit een 10 op. Leuker nog, met dikke complimenten van keurmeester, werper en geweer. De mannen vonden dat ik moest op gaan voor de B, er was nog nauwelijks een 10 uit gedeeld voor het uit water en we maakten dus misschien wel kans op een prijs, zo dachten ze. Toen ik uit legde dat ze het over water nog onvoldoende begrijpt stemden ze in: vooruit, nog geen B-examen dan vandaag. Voor mij was het een prachtige prijs dat dit drietal kennelijk z genoten had van mn maatje.

Helemaal happy vervolgden we onze weg naar de laatste opdrachten: A/B (volgen en uitsturen & hier komen). Dit was uitgezet in een weiland, welke in tweeen gedeeld was door schrikdraad (die naar ik aan nam was uitgeschakeld) en de rechterhelft begraasd werd door enkele koeien. Bij deze opdracht moesten we erg lang wachten, wat mij mooi de gelegenheid gaf te kijken naar de onderlinge verschillen in uitvoering, zoals ik dat vorige week bij de markeeropdracht had gedaan. Veel mensen gebruikten 1 of 2 handen als target, met een gebaar alsof ze een koekje vast hielden, wat geaccepteerd werd. Menig hond zette tijdens het volgen de neus aan de grond en relatief veel voorjagers pasten hun tempo of route aan aan dat van de hond, zodat ze toch naast elkaar bleven lopen. Toen we zelf aan de beurt waren begreep ik het probleem: de route was zodanig uitgezet dat je door de koeienvlaaien lopen moest! Zo ook de hond. Natuurlijk hadden we dit nog nooit geoefend, want we beschikken niet over een begraasde wei, dus het was leuk te kijken of ze (a) niets van de grond zou vreten en (b) niet zou uitwijken voor de verleidingen, wat ze in zn algemeenheid natuurlijk wel geleerd heeft. Ik besloot dan ook stug de met paaltjes aangegeven 8 te lopen en waar ik poep tegen kwam daar over heen te stappen in plaats van uit te wijken. Des te duidelijker was mijn route en boodschap naar Daantje. Daantje volgde naar mijn oordeel als een plaatje: ze bleef keurig pal naast me lopen, zowel bij de koeienvlaaien als in de verschillende bochten, zonder uit te wijken en zonder ook maar n keer op enigerlei wijze een correctie of extra commando nodig te hebben. Wel was zichtbaar dat de grond haar interesse had, doordat ze er hier en daar naar keek. Dt leverde dan ook 2 punten aftrek op. De keurmeester zei Als ze kans gezien had, zou ze gesnuffeld hebben. Hij lichtte toe gewild te hebben dat ze tijdens het volgen steeds naar mij had opgekeken. Ik train persoonlijk niet meer zo sterk op die houding, omdat ik het zelf eigenlijk voor jacht veel handiger vind als de hond goed naast je blijft, maar tegelijkertijd zich vrij voelt waar te nemen wat er om ons heen gebeurt. Ik zal er nog eens opnieuw mijn gedachten over laten gaan.
We sloten onze C onderdelen af met het uit sturen en komen op bevel. Ik was erg benieuwd wat Daantje doen zou op dit terrein en of de koeien haar interesse zouden hebben. Op mijn go-go-go stormde ze het weiland in, bleef daarbij in de linker helft en op het hier-kom-signaal sjeeste ze linea recta  weer terug, netjes voor zittend leverde dat haar een 10 op.

Naast dit weiland was een bos waar de zoekopdracht werd gedaan. Tijdens het wachten op de A/B proeven, was er al menig voorjager puffend over de zoekopdracht gepasseerd. Het scheen bijzonder moeilijk te zijn, er werden volop tips uit gewisseld over hoe de hond in te zetten en welke richting m vooral niet in te laten gaan, om tot succes te kunnen komen. Ik houd daar zelf niet van: bij een vrij verloren zoek wil ik geen richting geven. Mijn ervaring is daarnaast dat wat voor sommige honden waanzinnig moeilijk is, door anderen ogenschijnlijk moeiteloos gedaan wordt, maar die ervaring doe je niet op als je niet probeert of jouw hond het gewoon zelf kan.
Bij de afweging Daantje voor de ervaring wel of niet deel te laten nemen aan de zoekopdracht heb ik wel rekening gehouden met dat deze opdracht voor velen kennelijk bijzonder zwaar of zelfs onhaalbaar was. Daantje zoekt graag en goed, ze kan ook bijzonder goed door zetten, maar haar nog beperkte ervaring in combinatie met de vermoeidheid van deze dag maken het natuurlijk extra zwaar. Een zoekopdracht waarop ze succes heeft zou ik haar van harte gegund hebben, maar wat zou het jammer zijn als ze nu haar best zou doen en desondanks teleurgesteld zou moeten afhaken. Voor een hond die er echt klaar voor is geen punt om dat eens mee te maken, maar voor dit moment vond ik het slimmer niet deel te nemen aan een beruchte zoekopdracht en gewoon te genieten van onze 2e C ervaring.

Daantje behaalde deze week een punt meer dan vorige week, maar veel belangrijker: de punten die ik wilde verbeteren zijn behaald!
Namelijk, beide apporten zijn zittend afgegeven (wat ze met dummys al lang kan, maar wild apporteren was nog rg nieuw en daarom was ik hierover al dan niet terecht tijdens onze 1e proef nog onzeker).

Toen ik op het secretariaat vroeg of men ons diploma zou willen na sturen, zodat we niet opnieuw 6 uur zouden hoeven wachten hier op (wat nogal scheelt in de fysieke belasting voor mijzelf van zon dag) zag ik dat naast het secretariaat de markeerproef werd gedaan Het was een groot veld met laag gras. Het was eigenlijk een heel mooie beginners markeer. Enerzijds omdat het veld dus op zich niet gecompliceerd was, de minst moeilijke omstandigheid voor het juist inschatten van de afstand en onthouden van de exacte valplaats, lijkt mij. Bovendien, als ze het niet goed markeerde, zou ze hier waarschijnlijk desondanks de eend nog wel aantreffen. Aangezien ze zeker haar best zou doen m goed te markeren, had ze die verdiend. Zo lang ze dat succes had, kon het qua trainingsopbouw m.i. geen kwaad hier aan deel te nemen. Zo deden we mooi ervaring op met markeren met eend & schot en kon ik eens zien hoe het markeren er voor staat (we zijn pas nt begonnen met het trainen hiervan, dus ze heeft zeer weinig ervaring met afstanden en terreinen op dit gebied, maar in aanleg doet ze dit goed).
De keurmeester dacht hardop tijdens de beoordeling, wat bijzonder leuk en spannend was. Hiermee was ook heel duidelijk waar zijn grenzen lagen: Als ze nu dan. Daantje ging in een rechte lijn op haar doel af, de keurmeester was n en al lof. Bij de eend ging ze in de remmen, pakte m verheugd op. Tot zo ver een 10!, zei de keurmeester. Daantje zette de terug weg in, gedurende enkele meters Daar plofte ze neer, eend in de bek, pauze Nit zo iets gezien van haar! Daantje brengt van meet af aan net zo graag als dat ze haalt, dus ik was verbijsterd. Ik gaf haar middels het fluitcommando opdracht te komen. Ze bleef echter in het gras liggen - eend in de bek, want stel dat ie er vandoor gaat - en keek me aan. Stoom uit mijn oren, riep ik streng haar naam (andere volgorde was beter geweest, naam en dn commando). Ze keek me nog steeds vanuit de verre verte aan zonder in beweging te komen. Nu kon me iedere regel van de proef gestolen worden: ik draide me om en beende 2 stappen weg van de inzetplek. Toen ik me terug omdraaide zag ik tot mijn opluchting dat Daantje overeind was gestoven en alsnog de eend kwam brengen, in volle vaart nota bene. Ik keek stuurs voor me uit, om haar aan te geven dat ik niet in de stemming was voor een 2e grapje, waarop ze de eend zittend aan bood. De keurmeester beoordeelde het met een 6, waarvoor ik hem hartelijk bedankte en me verontschuldigde voor de uitvoering. Oh, nou, ik heb vandaag vl erger gezien hoor! antwoordde hij vriendelijk. Ze markeerde werkelijk perfect, een dikke 10, maar ik kon er geen model apport meer van maken, waarna hij nogmaals benadrukte vl erger dingen gezien te hebben die dag.

Terwijl ik nog even gezelig na praatte met de keurmeester, zag ik dat Daantje pijn had aan een poot. Dezelfde poot die ze bij een recent ongelukje bezeerde (ze is overeind gesprongen toen Merel per abuis op een achterpoot stapte). Dit was eigenlijk de meest plausibele verklaring voor het (door Daantje nooit eerder vertoonde) plotseling gaan liggen op de terugweg. Het gaan liggen is geen probleem, maar wel een raadsel..
 

Edit: De trainingen verliepen heerlijk en ook het 'over water' begreep Daantje kort na deze dag volledig. Ze zwom bij onbekend breed water al naar de overzijde vr het haar was opgedragen, op grond van het naast me zitten enkele meters voor een waterkant... Natuurlijk is dat niet de 'bedoeling', maar het toonde me wel dat ze klaar was voor deelname aan B. Ik verheugde me hier ontzettend op, n op het verrassen van haar fokker met dit diploma. De subtiele klacht in de achterpoot bleef echter na inspanning terug komen, daarom heb ik de overige KJV-proeven afgezegd. Na deskundig onderzoek bleek dat Daantje de laterale fabella beschadigd heeft t.g.v. het ongelukje met Merel. Hieraan zitten banden bevestigd en banden hebben royaal tijd nodig om te herstellen. Die tijd hebben we genomen, zodat ze volledig herstelt is. We lopen onze B's een jaartje later.
 

01-08-2015
Onze eerste KNJV proef

In april nam Daantje deel aan haar eerste jachtexamen, bij de Nederlandse Labrador Vereniging. Ze behaalde haar C-diploma met een mooie 2e plaats van 48/50 punten. Vandaag deden Daantje en ik voor het eerst mee aan een KJV-C proef. Omdat ik er veel te laat achter kwam dat de inschrijving voor de proeven al was begonnen (ik was in afwachting van het verschijnen van de kalender in De Jager, terwijl die tegenwoordig op het www wordt gepubliceerd..) moest ik uit wijken naar lokaties in andere delen van het land. Het voordeel daarvan vind ik wel dat we meteen ervaring op doen in heel andere, ons onbekende, omgeving. Dat geeft me een mooi beeld van waar we nu staan.

Daantje vond het direct bere gezellig, met zo veel hondjes en mensen en startte verheugd met het begroeten van zo veel mogelijk deelnemers, in afwachting van de aanmelding en de medische controle. Bij de dierenarts liep ze zelf middels een plankje de onderzoekstafel op & af. Daarna zijn we even op een rustiger plekje gaan zitten wachten op de aanvang van de proeven.

De groepsindeling was zo dat alle niveauss door elkaar zaten, waardoor je als C-deelnemer eigenlijk ook langs alle B onderdelen hoorde te gaan, oftewel bij 3 onderdelen waarvan 2 langdurige - zinloos moest wachten.
En van de redenen om nog niet op te gaan voor B is dat Daantje het over water nog onvoldoende begrijpt. Ik wil pas deelnemen aan een onderdeel als ze het zodanig goed begrijpt dat ze het stabiel op n commando kan. En dn heb ik ook geen bezwaar tegen zonodig eens een aanmoediging. Zoals ik het dan ook niet erg vindt als het eens niet lukt.
Middels deelname aan alleen C kan ze daarnaast mooi wacht conditie opbouwen. Alle nieuwe indrukken van zon dag vergen best veel van een jonge, onervaren hond. Zonder zelf iets te doen, raken ze door de aanwezigheid alleen al best moe. Dat gebeurt k bij deelname aan alleen C-onderdelen, maar langs die weg beperkt tot de duur van 5 onderdelen (ca. 4 uur van aanmelding tot einde) dus wat gedoseerder. Enkele uren langer bezig zijn (met wachten) maakt het een stuk zwaarder.

Het secretariaat en ook degene die het inleidende praatje hield, benadrukte dat we als groep de gehele proef (C&B) dienden te lopen, in de aangegeven volgorde. We moesten dus met onze groep mee naar de 1e opdracht, het markeren, een B-onderdeel.
Aangezien wij hieraan niet deel namen, heb ik de gelegenheid benut om samen met Daantje te kijken naar deze proef en haar zo te wennen aan het geweerschot (wennen bleek onnodig) en wellicht de associatie met het apport te verstevigen, want wij trainen zelden met schot. Daantje vond het geweldig om naar te kijken en zuchtte soms zwaar als de eend al weer door een ander gehaald mocht worden. Als ze rustig zat en bleef zitten, kreeg ze zodra de werkende hond onderweg ging wat lekkers. Dat hielp duidelijk de rust te bewaren, want al snel keek ze als de andere hond vertrok verwachtingsvol naar me op (snoepie?)

Hierna mochten wij ook beginnen, namelijk met de combinatie C/D (plaats houden en kort apport te land). Voor het uit zicht liggen, waren middels camouflagenetten 2 plekken gecreeerd waardoor de honden wl iets mee kregen van wat er bij de andere hond gebeurde, maar de voorjagers niet zagen na hun vertrek. Daantje is een kei in plaats houden, maar doordat de oefening werd gecombineerd met het kort apport was het nabij verleidelijke wildgeuren en bovendien de eerste opdracht op deze opwindende dag Het blijft spannend! Maar gelukkig lag ze ook vandaag stil en ontspannen te wachten, waarvoor ze beloond werd met een 10.
Aansluitend mocht ze het kort apport doen, met konijn. Ik moest daarvoor plaats nemen tussen 2 paaltjes en mocht daar niet tussen vandaan komen. De inzetplek rook bere lekker, volgens Daantje, want daar hadden natuurlijk al enkele honden het konijn neer gelegd. Gelukkig was ze desondanks zonder al te veel gedoe er toe te bewegen te gaan zitten, in plaats van haar neus er al te uitvoerig de kost te geven.
Daantje zat aan de voet tot ze weg gestuurd werd om te apporteren. Terwijl ze naar het konijn rende zei de keurmeester zachtjes dat ze mooi rustig was geweest op post. Daantje keek naar het konijn alvorens het op te rapen. Het is nog geen 2 maanden geleden dat ze haar eerste wild kreeg aangeboden in training, dus erg ervaren is ze niet. Toch is de manier van oprapen niet zo zeer onervarenheid, als met beleid. Ze heeft zelfs de eerste keer dat ze een konijn oppakte het precies in het midden en over de rug opgenomen, zoals ze ook nooit hoefde te leren een dummy in het midden te pakken. Daantje houdt haar koppie er bij, er is haar veel aan gelegen de buit niet te verliezen. Ik vroeg me vooraf af of de keurmeester dit gedrag zou beschouwen als tuttig of dat hij zou zien dat ze het zeker niet met tegenzin op pakt, maar slechts goed kijkt in plaats van blind te grissen. Ik was dan ook heel blij toen ik de keurmeester met grote tevredenheid in zijn stem hoorde fluisteren Mooi rustig opgepakt, prima hantering van het wild! Nu het moeilijkste: het konijn tot in mijn hand brengen. Zitten kan ze al lng met dummys, maar met wild is dat nog niet stabiel. Naar aanleiding van de nieuwe omstandigheden van deze dag, had ik mijn hoop gevestigd op in de hand. Toen ze voor me stond heb ik heel even gewacht of ze er mee zou gaan zitten, maar toen dat niet 1,2,3 gebeurde, gekozen voor het staand aan nemen, om zo het risico te vermijden dat ze het zou gaan neer leggen. Dat zou zonde zijn! Een mooie 9 (punt aftrek voor staand afgeven) voor deze opdracht.

We mochten nu deel nemen aan de opdrachten A/B: volgen en uitsturen & komen op bevel. Het was inmiddels zeer zomers weer, maar we konden lekker wachten in de schaduw. De opdrachten waren uitgezet op een groot veld met kort gras. Achter dat veld, uit ons zicht, was het apport uit water, met schot. Toen we aan de beurt waren, bleek Daantje in de veronderstelling te verkeren dat wij iets met dat schot gingen doen. Naast me gezeten, terwijl de keurmeester uitleg gaf, keek ze strak voor zich uit, de richting van het schot op. Desondanks ging ze bij het middelste paaltje van het te volgen 8-figuur netjes naast me zitten het schot links van ons - en volgde keurig het parcoursje. Het liep zo lekker soepel! Tijdens het tweede achtje (onaangelijnd) keek ze vanaf het 1e naar het 2e buitenbochtje (de laatste 2 bochtjes van de opdracht) gefocused voor zich uit, duidelijk vol hoop dat er in de verte - waar de schoten geklonken hadden - iets zou gaan gebeuren Toen ik bij de laatste buitenbocht een scherpe bocht naar rechts maakte, op weg naar het middelste paaltje, liep ze als in trance recht door. Het was echt een heel komisch gezicht, ze had totaal niet in de gaten dat ik was afgeslagen! En klopje op mn linker been was voldoende om haar uit gedachten te halen, waarna ze zich (Huh??) snel weer naast me voegde en de laatste meters mee liep: een 9, waarbij de punt aftrek was voor het door lopen bij de laatste bocht.
Nu mocht ik haar uit sturen op het veld. Ik doe dat niet met het vooruit commando, omdat ik in het verleden eens 3 punten aftrek kreeg wegens dirigeren. Voor deze opdracht leer ik ze daarom go go go aan, waarbij ze vrij de benodigde afstand nemen zonder rechte lijn. Ik vroeg me af waarheen ze gaan zou: links van ons was het kort apport met de konijnen, het was te hopen dat ze de gelegenheid niet zou benutten dr een kijkje te gaan nemen Daantje zat zwaar in gedachten naast me. Op mijn commando stormde ze vooruit, de richting van het schot in. Achteraf, terug kijkend, had ik dat kunnen voorspellen natuurlijk, gezien haar interesse hiervoor al voor en tijdens het volgen. Bij het terug roepen kwam ze dan ook met een boogje, in plaats van zich 180 graden te draaien. Typisch zon boogje in de hoop langs die weg misschien toch nog wat aan te treffen. Om die reden een punt aftrek: een 9. Ik moest er inwendig erg om lachen, want Daantje is een enorm goede hier-komer, dus het schot moet haar wel bijzonder getrokken hebben om zo waar een sluip route te nemen! Heel vergelijkbaar met haar gedrag tijdens de retrievertest, waar ze n.a.v. het schot over de omheining van het terrein klom, op zoek naar het geschotene, omdat ze zker wist dat het schot niet geklonken had daar waar later (om te checken of ze voldoende hersteld was van de knal om te kunnen apporteren) wat werd opgegooid. En terecht, het schot was ook inderdaad elders gelost!

Nu moesten we naar 2 B-onderdelen, namelijk het zoeken en het over water. Van mijn intentie om Daantje middels het deelnemen aan C tevens kalm te wennen aan een proef, zonder al zon hele lange dag te moeten kunnen funktioneren, zou zo weinig terecht komen. Immers, als ze nu eindeloos lang moest wachten alvorens haar laatste onderdeel te mogen doen, werd ze toch geacht z lang voldoende fit te blijven om aan het eind van de B nog goed te kunnen presteren op C Ik besloot een keurmeester toestemming te vragen deze 2 B-onderdelen letterlijk over te slaan en door te lopen naar het eerst volgende C onderdeel waar mijn groep heen moest, om daar achteraan te sluiten. In overleg met de organisatie werd dit tenslotte gelukkig toegestaan.

De laatste opdracht deze ochtend was het apport uit water. Wachtend op onze beurt, reageerde Daantje verheugd opgewonden op het schot voor anderen. Ik hield mijn hart vast wat ze doen zou als ze hierbij straks ook de plons zou zien. Vooralsnog is ze wanneer ze (bij uitzondering) in springt goed af te stoppen middels Zit! maar Dat doet ie anders nooit.. is niet voor niets een voor ieder bekende uitspraak van hondeneigenaren
Voorgangers mopperden dat ze een heel stuk door ondiep water moesten en het er modderig was. Wij trainen zeer zelden bij ondiep water en ik kon me niet heugen dat we in de modder oefenden, dus ik was zeer benieuwd hoe het zou gaan.
Toen we aan de beurt waren bleek Daantje ondanks alle blije opwinding braaf te blijven zitten tijdens schot en plons. Onverstoorbaar kwam er een vogel aan zwemmen, richting de lijn tussen ons en de geworpen dode eend in. Zodra ze mocht, sjeeste Daantje naar de waterkant en sprong er zo ver mogelijk in, om er aansluitend achter te komen dat het ondiep water was. Even stond ze verbouwereerd stil (Asjemenou..?) over de onverwachte landing, nog steeds voor zich uit kijkend richting het apport. De keurmeester lachtte, Een instinkertje!, hij zag dit tafereel herhaaldelijk vandaag. Daantje vervolgde zonder enige aanwijzing nodig te hebben haar weg richting eend in standje turbo. De keurmeester merkte op Mooi! Ze verkiest de dode eend boven de levende! waarop de werper met pret en waardering in zijn stem aanvulde maar ze zet de andere vogel wel! Daantje zwom terug, met dode eend in haar bek, terwijl ze haar hoofd naar links draaide om de langs zwemmende vogel na te kijken. Daardoor week ze iets af van de rechte lijn terug, waardoor ze een kleine meter rechts van de plek waar ze het water in gegaan was, er weer uit kwam. Hierdoor liep ze nu rechts van de begroeiing en daarmee langs werper, geweer, kist en keurmeester in plaats van over een paadje zonder hindernissen. Ik vond het spannend: een extra lang stuk lopen zonder uit schudden t.g.v. het ondiepe water en vervolgens allerlei verleidingen op haar pad Maar ze liep onverstoorbaar verder, naar mij. Ik heb heel even afgewacht of ze zou gaan zitten, maar vond het eigenlijk al z knap dat ze dit allemaal had gedaan dat ik geen zin had t cht af te wachten, met bovendien het risico dat dit nu te veel gevraagd was. Ik was dik tevreden en nam de eend staand aan.
De keurmeester gaf ons nogmaals dikke complimenten, hij vond dat ze het super goed gedaan had. Dat doet zo goed om te horen!

Het was heerlijk zomer weer en ik besloot dat we zouden blijven om samen naar het dirigeren te kijken. Daantje kreeg eerst een dik uur rust onder het genot van een bak water en een stuk gedroogde runderkophuid. Daarna brachten we de tijd door met afwisselend wat rusten achter de auto, korte wandelingetjes door het deel waar geen proefjes waren en kijken naar honden die nog bezig waren met A/B en C/D. We hadden het beiden erg naar ons zin, de sfeer was super goed. Opvallend vond ik dat de verschillende keurmeesters bij passeren gedurende de dag allemaal vroegen hoe het gegaan was en oprecht mee genoten.
Daantje had zon zin om te spelen en zoenen, dat enkele A-deelnemers, in afwachting van hun deelname aan de dirigeeropdracht, vroegen of hun hond even met haar mocht spelen, om vooraf nog wat te ontspannen. Daar werkten we natuurlijk graag aan mee!
Ik ben bere trots op wat ze deze dag liet zien en we hebben van deze indrukken ook weer e.e.a. geleerd. Ik verheug me ontzttend op wat ik hoop dat we nog samen gaan beleven, maar haar super vriendelijke karakter vind ik toch wel het allermooiste!
 

18-04-2015
Daantjes eerste jacht diplomadag

Ik ben gevloerd, maar het was een super leuke dag! Daantje had dikke pret met alleen al het feit dat er zo veel honden waren en deed haar stinkende best bij de verschillende opdrachtjes. En typisch Daan: ze deed het precies als altijd, bere stabiel grietje. Ik hpte dat natuurlijk wel, maar een proef is zo'n andere situatie dat ik me ook kon voorstellen dat ze me zou verrassen, zeker als ze n.a.v. alle nieuwe indrukken moe werd.
We moesten o
m 8 uur bij een evenementenhal aanwezig zijn voor het inleidende praatje en medisch onderzoek. 'k Had een half uur extra voor de rit, i.v.m. eventuele onvoorziene moeilijkheden onderweg en de hoop dat we die tijd konden gebruiken om nog even te wandelen daar. Ik was blij met dat half uur, want de routeomschrijving klopte niet, dus met een hele sliert auto's van andere deelnemers reden we door Biddinghuizen, tot we tenslotte grote vlaggen van de sponsor zagen.
Daar moesten we ons direct melden en werden de honden gecontroleerd door een dierenarts. Daantje sprong uit zichzelf op de onderzoekstafel, deed tijdens het onderzoek nog enkele pogingen het jochie wat naast de tafel stond te zoenen en huppelde al vriendjes-makend weer mee terug naar de auto. We moesten namelijk vanaf daar met de hele stoet van auto's naar het Staatsbosbeheer terrein waar de proeven waren uitgezet.

We begonnen met het apport te land. We waren ca. als 12e daar aan de beurt, dus Daantje kreeg al heel wat indrukken voor haar kiezen voor ze iets mocht doen. Toen de man voor ons zijn labrador had aangelijnd, liepen wij op naar de keurmeester (km). Ze vroeg ons even te wachten, want er moesten nog dummy's weg gebracht worden. Daantje - die tot dan rustig gewacht had, maar natuurlijk begrepen had dat we nu eindelijk wat gingen doen - zat alert naast me te wachten. De km gaf me een signaal dat we mochten komen en maakte een babbeltje met me. Daantje zat er naast te popelen. De km wees me een paaltje aan dat zo'n 2 meter voor ons stond. Daar mocht ik met Daan plaats nemen en een teken geven als ik klaar was, dan zou zij de werper (die verscholen in de bosjes stond) een signaal geven. Als de dummy lag, mocht ik na een klopje op mijn schouder Daantje inzetten.
We liepen naar het paaltje, Daantje dacht vermoedelijk dat ze gek ging worden van iedere keer 2 meter lopen om daar opnieuw halt te houden. Ze zat recht naast me en keek gespannen voor zich uit vol verwachting, maar zonder benul wt te verwachten. Toen de dummy gevallen was wiebelde ze wat op haar billen, maar bleef zitten en gaf geen kick. Ze pakte de onbekende dummy zonder bedenkingen op en stelde aansluitend verbijsterd vast dat er een vrouw in de bosjes stond. Terwijl ze nog eens verbaast om keek, rende ze door naar mij, om het apport af te geven. De km merkte op dat ze op haar billen had zitten wiebelen, maar dat ze desondanks toch een 10 kreeg.
Mooi! Op naar de 2e opdracht. Dit was het apport uit water. Toen de man voor ons aan het werk was, moesten wij al vast klaar staan. Vanaf die plek kon je door de bomen heen het apport zien vliegen en het water zien opspatten. Op het schot in combinatie met het opspattende water schoot Daantje verheugd overeind. We hadden het expres van de week geoefend - voor het eerst - en het ging hartstikke goed, maar zoals ze nu reageerde, dat beloofde wat! De inzet plek bleek een zeer steil hellinkje af, wat voor mijn knieen nogal lastig was, dus ik had geen gelegenheid Daan tegelijkertijd goed te begeleiden, een beetje een lastige start dus. Onderaan het hellinkje zat een grote km die in het verleden op mij de indruk maakte een brompot te zijn. De werper en het geweer stonden langs de waterkant, maar voor ons volkomen onzichtbaar door de bossage. Het plekje waar de km, Daantje en ik stonden was het enige open stukje langs het water. Op het signaal van de km klonk er een schot en tegelijk een plons. Daantje had muisstil en bewegingloos naast me gezeten. De km keek nog even of dat zo bleef en klopte daarna op mijn schouder. Daantje zwom naar de dummy, iets minder onbezonnen als gebruikelijk, achteraf begreep ik dat ze vermoedelijk verrast is geweest doordat we geen werper of geweer zagen staan. Dat realiseerde ik mij doordat ze toen ze met het apport terug zwom enorm verrast, uitvoering naar rechts-voor keek (het geweer) en vervolgens even verwonderd naar links-voor (de werper). Ze zwemt normaal zo hard ze kan en nam nu meer de tijd, zodat ze de hele situatie in zich op kon nemen. Aan de kant gekomen liep ze netjes door naar mij. De km was schuin voor me op een laag driepootskrukje gaan zitten. Toen Daantje voor me stond, stond ze daardoor naast de keurmeester. Ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en draaide haar hoofd naar hem. Ik besloot onder deze omstandigheden de dummy staand aan te pakken, in plaats van af te wachten of ze nog zou gaan zitten. Dat was dus een 9.
Met een grijns van oor tot oor, vanwege de voor Daan zo typische manier van observeren van de wereld om haar heen, liepen we naar opdracht 3: plaats houden. We zaten in het zonnetje te wachten en Daantje zat wat te dommelen. Ze was gewoon al een beetje moe, van alle nieuwe indrukken. Qua nummering kwamen we uit om samen met een Toller uit zicht te doen. Ik besloot niet te overleggen over hoe goed hij dit al dan niet kon, want Daantje doet dit eigenlijk vanaf het begin super, ongeacht wat de anderen doen, dus gewoon proberen! De km wees ons de plek aan waar de hond achter te laten en daar gingen we... Na 2 minuten zwaaide hij en sloten we alles netjes af: 10.
Dan alleen nog het volgen met uitsturen & hier komen. De opdracht waar ik het meest zenuwachtig voor was. En ideaal gezien had ik die dan ook eerder gedaan, want hoe moeier ze was, hoe lastiger het zou worden. Het volgen doet ze makkelijk, niet mega strak als Obedience, maar gewoon goed naast me lopen, met aandacht voor zowel mij als de omgeving en dat vind ik voor jacht eigenlijk ideaal. Dat zou best goed komen, geen onvoldoende worden. Het hier komen zou ook goed gaan, hooguit als het erg tegen zat een keer herhaald worden, maar dat is eigenlijk ook hoge uitzondering. Het uitsturen echter - zonder dat er wat te halen valt een meter of 40 bij me weg rennen - leek me lastig kunnen zijn als ze al een beetje moe was.
Het volgen ging als altijd, met dat verschil dat ik nu helemaal niets zei, want ik had gehoord van iemand dat ze 2 punten aftrek kreeg n.a.v. iets zeggen in de bocht om de aandacht van de hond te houden. Dan liever de gok dat Daantje iets slordig zou zijn in de bocht en daardoor punten kwijt dan preventief iets zeggen en zo punten verliezen. Daantje stapte lekker mee, als gebruikelijk en bij beide achtjes werd ze in een buitenbocht iets afgeleid waardoor ze daar net iets achter bleef hangen. De km zei dat hij het volgen een feest gevonden had om te zien, omdat het zo als vanzelf ging, lekker soepel, maar hij toch 1 punt aftrekken moest wegens die buitenbochtjes. Terecht en met een 9 was ik ook heel gelukkig! Daarna de laatste en spannendste opdracht, het uitsturen/hierkomen... Het veld waarin we de opdracht moesten doen, bood zowel wind opzij als achter. Ik nam Daan naast me en keek de verte in, iets wat ik altijd vooraf doe, in de hoop dat ze dit voorteken opmerkt. Daantje vertrok op 1 commando en rende blij & vrij de verte in. De keurmeester keek duidelijk verrast over de wijze van uitsturen en gaf opdracht haar weer in te fluiten, Daan draaide direct om en kwam netjes voor zitten: 10! We kregen dikke complimenten. Hij zei ons een geweldige combinatie te vinden. Oh, wat een heerlijke pluim!!! En wat sloot dit goed aan bij hoe ik me voelde, z lekker als je samen op die manier je eerste proefje loopt en je meisje precies doet als altijd. Wondergirl.

Daarna hebben we lekker in het veld gezeten, in afwachting tot iedereen klaar was. Broodje gegeten, welke Daantje herhaaldelijk uit mijn handen wilde pikken, wat ze werkelijk nog nooit probeerde, dus die moet honger als een beer gehad hebben van alle avontuur van die ochtend! Ik heb een babbeltje gemaakt met oude kennissen die 'k daar trof, terwijl Daan languit in het gras lag en kwispelde over alle contacten die ze op deed daar. Toen het wonderkind een prijs gewonnen bleek te hebben, heb ik haar uit haar schoonheidsslaapje gehaald, zodat ze fris & fruitig op de foto kon voor de NLV. Ik ben benieuwd welke foto ze gekozen hebben, want er waren er waarop ze netjes naast me zat, zoals men bedoelde, maar Daantje onderbrak dit poseren verschillende keren om de buurhond nogmaals flink te feliciteren met diens 3e prijs.


 

14-07-2014


Daantje, zoveel hondjes in n

Onze Daantje heeft heel verschillende - en ogenschijnlijk tegenstrijdige - eigenschappen. En van de eersten die ik leerde kennen is haar hoge schattigheidsgehalte. Dit uit zich bijvoorbeeld in de "Ieuw" die ze dagelijks laat horen, wanneer ze geeuwt bij wakker worden. "Ah, Ieuw is er ook weer!" zei ik in haar puppytijd vaak als ze zich, na n van de vele slaapjes die een babyhondje doet, weer meldde middels haar hoorbare geeuwtje. Een ander babydingetje dat ze gelukkig heeft behouden, is het wijdbeens op haar rug liggen, terwijl ze n van haar voetjes voorzichtig in haar bek houdt. Wat eveneens een hoog gossie-gehalte heeft, is de wijze waarop ze zich laat rond dragen. Daantje lag als babyhondje al dol graag en volkomen ontspannen in mijn armen, we hebben wat afgeknuffeld! Het liefst zou ze nog steeds zo rond gesjouwd worden, wat nog zichtbaar is in bijvoorbeeld de wijze waarop ze op de nieuwjaarskaart op schoot zat.
Naast alle gedrag wat sterke associaties met een babytje op roept, vind ik Daantje ook om op te vreten rondom haar eetgedrag. Daantje lust lles! Natuurlijk heeft ze wel haar voorkeuren, zoals een echte lekkerbek betaamt, maar ze is zeer bereid smaken waar ze even aan moet wennen te lren eten. Zowel als ze middels een zoet smoeltje bedelt om een tomaatje, om het toegestopte vervolgens gretig op te eten, als wanneer ze opnieuw begint aan een minder favoriet hapje, omdat ik aanstalten maak om het op te gaan ruimen ("zonde!") vind ik haar aandoenlijk.

Iets anders wat al in de nestperiode duidelijk was, is dat Daantje dol is op andere hondjes en ook mensen. Al die (potentile) vrienden geeft ze graag kusjes, maar naast zoenen wil ze ook graag spelen! Tijdens de puppycursus - waaraan ze vanaf 7 weken deel nam en welke altijd werd afgesloten met onderling, begeleid spel - was dit al overduidelijk. Daantje kan met iedereen door n deur, voelt zich ook bij onbekenden op haar gemak en heeft geen enkele neiging tot 'de baas spelen'. Als een ander hondje een poosje op haar rug lag tijdens het spel, ging dreumes Daan er naast liggen om expliciet duidelijk te maken dat er best van rol gewisseld kon worden. Dat doet ze nog steeds.
Daantje kan van meet af aan super goed met andere hondjes opschieten en past haar gedrag daarin als vanzelfsprekend aan aan het beoogde kameraadje. Bij de ontmoeting van heel kleine rassen bijvoorbeeld, gaat ze meestal op haar buik liggen. Een super verlegen puppy geeft ze heel rustig alle ruimte om voorzichtig te snuffelen. Een overmoedige pup mag haar beklimmen zonder dat het zelfs maar in Daantje hoofd op komt dat dit ergerlijk zou kunnen gevonden worden. Honden die met haar willen racen en keten zijn favoriet. En honden die aan geven geen zin te hebben in contact laat ze onmiddellijk met rust, om zich elders verder te vermaken.
Eigenlijk gaat dat ten opzichte van mensen hetzelfde. Ze is heel vrij ten opzichte van zowel jong als oud en alles daar tussen in, maar heeft geen plaat voor haar kop. Ze huppelt blij heen en weer over de voetenplank van een scootmobiel als ze daartoe de gelegenheid krijgt (en zal het niet na laten en passant in het mandje aan het stuur te kijken..). Daantje heeft een bijzonder grote voorliefde voor kinderen en heeft een enorm scala aan gedrag om ook hen te verleiden met haar te komen knuffelen. Ze verstaat de kunst zich ondanks haar enthousiasme zeer beheerst te gedragen, bijvoorbeeld ten opzichte van kleine (wankele) kinderen, waardoor ze er al heel veel heeft mogen zoenen. Ook in het bos zittende sporters, bezig met rek-oefeningen zal ze in het passeren zeker even 'de oren wassen' als ze daartoe kans ziet. Mensen die niet van contact gediend zijn laat ze echter makkelijk met rust.
Ondanks haar grote interesse in al die potentiele nieuwe vrienden, negeert ze hen vanzelf als we samen spelen of iets oefenen. Daantje voelt de verleiding niet dit te onderbreken voor een ontmoeting, er gaat kennelijk niets boven werk.

In werk is Daan een gigantische volhouder. Ergens niet bij kunnen of iets niet kunnen vinden, vindt ze onaanvaardbaar. Zo kan ze eindeloos door zwemmen als een speeltje is afgedreven en ze niet weet waarheen. Ze wil tenslotte best een stuk terug komen om me vanuit het diepe water langdurig aan te kijken ("Ja maar, ik ben de bl nog kwijt..") maar er uit komen alvorens de buit te hebben..?
Wonderlijk genoeg kan ze daarentegen moeiteloos iets wat ze gevonden heeft, en in haar ogen eetbaar of apporteerbaar is, op mijn verzoek achter laten zonder er op onbewaakt ogenblik naar terug te racen.

Dat lijkt wel op de situatie rondom vogels... Daantje is gefascineerd door vogels en heeft er al menigeen gevangen. Hoewel ze de vogels ongehavend komt inleveren, heb ik een regel voor haar verzonnen die de kans op het vangen van vogels sterk terug dringt. Ik had verwacht dat het leren beteugelen van haar passie zeker na deze succeservaringen op z'n minst heel moeilijk zou worden, te meer omdat de regel die het vangen van vogels moet terugdringen niet geldt voor onze Merel, aangezien zij ze alleen wil doen opvliegen en pers geen vogel wenst te vangen. De regel ter bescherming van de vogels is dat Daantje niet ongevraagd water mag oversteken om aan de overzijde door het riet of veld te jagen, omdat dt - op de diverse lokaties - de plek was waar ze steevast succes had. Al tijdens de wandeling waarin ik die regel introduceerde, staakte ze het oversteken, slechts op het consequent terug roepen zodra ze naar de overzijde zwom. In plaats daarvan keek ze zo nu en dan verlangend naar de overzijde, om daarna wat anders leuks te gaan doen. Een heel enkel keertje jumpt ze onnadenkend of na 't verlies van haar zelfcontrole met groot enthousiasme het water in, om naar de overzijde te vertrekken. Altijd keert ze echter onmiddellijk en met minstens hetzelfde enthousiasme terug zodra ik roep. Daantje  - 'de zwarte tornado' noemden ze haar op de puppycursus - komt ontzettend graag als ze geroepen wordt.

Het tempo en enthousiasme van hier-komen is dus iets anders 'typisch Daantje'. Zowel als ze zo maar eens geroepen wordt, als aan het eind van de wandeling/pret, als met prachtige buit.. Daantje kent steeds maar n stand en dat is in Turbo, richting baas, blijer dan blij. Van een hondje dat goed zelfstandig kan werken, graag de omgeving verkent en buit opspeurt en verzameld, zou je niet verwachten dat ze zo vanzelf en graag bereid is al dat feest achter zich te laten om de voorkeur boven dat alles te geven aan hier-komen...

Verzamelen, k typisch Daan. Al op dag n in ons huis, net 7 weken oud, raapte ze alle pluche speeltjes van de vloer om ze stuk voor stuk in een mandje te leggen, waar ze tenslotte tevreden tussen plofte. Als je niet beter wist zou je zweren dat ze eerder waarschijnlijk nooit speeltjes had, maar dat is vrre van de waarheid. Die wijze van verzamelen is over gegaan, maar wat ze nog altijd doet en ook een vorm van verzamelen is, is proppen. Daantje pakt bij voorkeur 3 of 4 pluche speeltjes tegelijk in haar bek, zodat er een bonte verzameling uit steekt, om die vervolgens bij haar kameraadjes in het gezicht te duwen "Nananananaanaa".
In het verlengde van haar verzameldrang, ligt het volledige gebrek aan kieskeurigheid ten opzichte van hetgeen ze draagt. Een metalen blik, een bos sleutels, een zonnebril, een mobieltje, plastic of kartonnen verpakkingsmateriaal... Alles wat ze tegen komt wil ze dragen en brengen. Maar ook hetgeen ze niet direct 'tegen komt' wordt opgehaald en gebracht. Op de leeftijd van 3 maanden pakte ze een dode haas en toen ze 4 maanden was apporteerde ze een zelf gevonden dood konijn. Op de leeftijd van 5 maanden spitte ze tijdens een wandeling op een onbewaakt ogenblik in een molshoop, om mij daaruit en molletje te brengen. Diverse vogels - varierend van waterkip tot eend - werden vervolgens (nog fladderend en ongehavend) binnen gebracht. En toen dat verboden werd, legde Daantje zich toe op het vangen van muisjes. Ook die worden voorzichtig gedragen - soms aan het staartje en soms precies andersom, met slechts het staartje naar buiten - en aangeboden. Ik ben netjes opgevoed: ik kijk een gegeven paard niet in de bek.

Een gegeven paard in de bek kijken is zelfs als je daartegen geen principieel bezwaar hebt, ten opzichte van Daantje toch een tamelijk onhaalbare opgave. Daantje verstaat namelijk de kunst van het dom kijken... Dat doet ze zelfs met zo veel overtuigingskracht dat het even geduurd heeft tot ik zker wist dat ze me in het ootje neemt met die mimiek. Ze leert stomweg vl te snel om te kunnen blijven twijfelen aan haar verstand, maar ze speelt het zeer overtuigend! Dat doet ze eigenlijk zelden tot nooit door niet te doen als gevraagd. Het enige wat ze erg lang 'moeilijk te onthouden' vond was de betekenis van het commando "down" (wederom een mogelijke aanwijzing te lijden aan het gelijknamige syndroom). Daantje doet zich echter met name onnozel voor door een dito gezicht te trekken. En inmidddels kan ik er niet meer omheen: ze kent het resultaat daarvan...

Resultaten fascineren onze Daan. Ze heeft een heel scala aan spelletjes verzonnen waarbij de lol is te onderzoeken wat het resultaat is. Vaak gaat het om het laten zinken van spullen (daar gefascineerd naar kijken en het daarna opduiken) maar ook met het bestuderen van de druppels water die vervolgens van haar lippen in het zwemwater druppelen kan ze zich uitvoerig bezig houden. Ook iets een hellinkje laten af rollen, met name als het vervolgens ergens in 'verdwijnt' vindt ze prachtig. Toppunt van de hele reeks aan spelletjes vindt ze een grote metalen baan op een recreatie strandje waar op verschillende hoogtes, langs kleppen en over beweegbare onderdelen, middels een pomp water kan stromen. Als ik daarin een speeltje leg, zoekt ze het met vuur en geeft het vervolgens met haar neus of poten een zetje tot het naar een lager gelegen baantje rolt, liefst inclusief effecten zoals een kantelende wip. Als ik er geen speeltje in leg, doet ze dit zlf, om het vervolgens een zetje te geven. Als de gehoopte extra effecten uitblijven, probeert ze deze nogmaals - maar nu middels neus of poten - te aktiveren. De uitvinder...

Een bijzonder charmante uitvinder. Vraag me niet hoe ze het doet, ik heb ondanks alle observatie werkelijk geen flauw benul! Maar Daantje heeft een bijzonder grote aantrekkingskracht op mensen. Haar geflirt naar kinderen en passanten is me duidelijk. Het behoeft geen studie om het gedrag te herkennen waarmee ze hen er toe verleidt haar te komen knuffelen. Maar hoe ze het voor elkaar bokst om bijvoorbeeld werklui die aan het laden en lossen zijn bij bestelautootjes vandaan te lokken, mannen van steigers te laten komen om haar te knuffelen en zelfs mannen uit bootjes.. terwijl wij m.i. gewoon passeren.. Het is mij een raadsel!

Daantje doet me heel vaak denken aan mijn eerdere/andere Flatcoateds, ook al is ze daar geen familie van. En ltijd met een lach, want Daantje verenigt alle kwaliteiten van Floris, Indra, Merel en Maartje in n hondje samen. En dat op haar eigen manier.

 

12-07-2014
Onze Maartje

Onze Maartje met haar zwarte oogjes... Ze is rzend slim en heeft daarom veel uitdaging nodig. Buiten de aangeboden uitdagingen verzint ze er zelf ook nog, om aan haar behoefte te voldoen. Maartje geeft ng meer om de weg ergens heen, dan om de eind bestemming: hoe complexer het 'pad', hoe groter het genot!
Die zwarte oogjes, met welke ze zo verheugd rond kan kijken terwijl ze een plan smeedt, pienter observeert welke reakties op welke (re)akties volgen... Een lust om naar te kijken!!
03-07-2014
Nog meer kadootjes!

En natuurlijk mocht ze het weer zelf uitpakken. Maar een uitdaging is pas een uitdaging, als je er iets door doet of kunt wat je niet eerder deed of kon. Dit kadootje werd dus eerst in een stevige envelop ingepakt en pas daarna in een doos. Daantje dacht daardoor dat de eerste opening die ze maakte niet leidde tot de oplossing en benaderde het probleem vervolgens letterlijk vanaf een andere kant.
 

Info over dit kadootje: Loopies Box O' Bones
 

01-07-2014
Kadootje uitpakken

Daantje werd vandaag lekker verwend met een nieuw speeltje. Een pluche octopus met pieper en rammelaar is super leuk, een pluche octopus met pieper en rammelaar in een doos is ng leuker!

Info over dit kadootje: Octopus Oakley
 

24-06-2014
Daantjes 1e verjaardag

Vandaag is Daantje 1 jaar geworden. Al maanden neem ik mij voor ter gelegenheid van deze dag eens ng harder te proberen een goede omschrijving van mijn dreumes te geven, maar dat is z moeilijk... Daantje verenigt namelijk tal van ogenschijnlijk onverenigbare kwaliteiten in zichzelf. Op een iets rustiger dag dan deze, zal ik proberen aan de hand van anekdotes daar wat meer over te vertellen.

Daantje heeft vanmorgen met haar vriendinnen Merel en Maartje een zelf gebakken verjaardagstaart gegeten. Iets om uit te pakken mocht natuurlijk niet ontbreken, dus is de voorraad speeltjes weer verder uitgebreid met 2 verschrikkelijk mooie pluche piep-dingen. Daantje is er zeer verguld mee!



Voor de liefhebbers het receptje van de taart: Ik mengde anderhalf pond rundergehakt, 3 ons pompoenblokjes (diepvries AH), een derde pakje zilvervlies rijst (gekookt) en 6 eieren (zonder schil). Hiermee heb ik een springvorm gevuld. De taart heeft in de hete lucht oven gestaan op 150 graden, tot dat het aantrekkelijk goudbruin gekleurd, geheel gaar en stevig was. Na afkoelen heb ik een grote pot hutenkase over de bovenzijde verdeeld en daarop verse aardbeien, bramen en gehalveerde abrikozen gelegd. Smullen!


 
10-03-2014
Leuke filmpjes met andere honden

Ik plaats zelden een filmpje van onbekende honden op deze website, maar van deze heb ik z genoten, dat ik ze ontzettend graag wil delen:
Een filmpje over de vriendschap tussen een olifant en een labrador, wat een fst!! Merel, Maartje en Daantje willen ook een olifant...
En enkele sper tekenfilmpjes van Birdbox Studio:
- een tekenfilmpje over een hond in een geparkeerde auto. Hoe invoelbaar... en (dus) buikpijn van het lachen!
- eentje over een puppy met z'n voerbak, dat beeld kent iedereen toch?
- een filmpje over een hond in een caf, niet kijken met een volle blaas, want dat houd je nooit! Overigens kan het cht, een hond die iets lekker pikt en dat niet kauwt tot hij zich veilig waant. Onze Floris pikte eens tamme kastanjes die ik te drogen had liggen voor verwerking in puree, taart en soep. Met volle, maar roerloos gesloten mond passeerde hij me. Iets zei me dat er wat 'aan de hand' was en deed me gaan kijken wat hij uitspookte. Ik was precies op tijd om te zien hij de kastanjes in zijn mandje liet vallen, om er daar eens lekker van te gaan snoepen...
 
01-03-2014
Workshop Zoeken en speuren

Vandaag namen Daantje en ik deel aan de workshop 'Zoeken en speuren' bij hondengedragstherapeute Nicky Gootjes. De workshop was opgezet om deelnemers te laten proeven aan verschillende takken van zoek- en speurwerk. We hebben vandaag dan ook niet gewerkt aan het aanleren of verbeteren van een bepaalde vaardigheid, maar eerste stapjes gezet in allerlei neuswerk. Ik hoopte middels deelname meer te leren over mijn begeleiding van Daantje (wat gaat goed en welke dingen kan ik beter anders doen?) en daarnaast ook nieuwe ervaringen met Daantje op te doen.

De dag begon met een kop koffie, een kort voorstelrondje en een inleidend verhaal over wat we konden verwachten van deze dag. De honden wachtten intussen in de auto t.b.v. het sparen van hun energie. De eerste 'opdracht' betrof speuren. De hond moest een mensenspoor volgen op een veld van kort gras, het spoor leidde tot een zelf meegebracht (favoriet) speeltje. Omdat een hond de eerste keer natuurlijk nog geen benul heeft van wat de bedoeling is, werd het eerste spoor gelegd terwijl de hond dit zag. De mede cursiste die voor Daantje het spoor uit ging zetten toonde haar dat ze het speeltje mee had, riep onderweg soms even om haar aandacht vast te houden en toonde ook dan het speeltje weer. Ondertussen hielp ook ik Daantje om zich te blijven focussen op de 'spoortrekker' door haar te weerhouden van andere bezigheden. Toen het spoor van tientalle meters lang klaar was, mocht ik Daantje op het begin punt met een handgebaar duidelijk maken haar neus aan de grond te zetten. Dat deed ze makkelijk, maar aanvankelijk begreep ze vanzelfsprekend totaal niet wat daarvan verder de bedoeling was. Als ze het spoor volgde liepen we verder, als ze iets anders ging doen moedigde ik haar middels een gebaar weer aan bij het spoor te ruiken. Halverwege zag ik haar - na aanvankelijk veel gras happen - plotseling interesse krijgen in het spoor, het wekte bij mij de indrukd at ze ineens begreep wat de bedoeling was. Met de pas er in liep ze het spoor uit, wat we afsloten met een uitbundig trekspel met haar bal. Na een korte evaluatie mochten we een tweede spoor lopen. Op een ander plek werd een vergelijkbaar spoor uitgezet. Wederom terwijl wij toe keken, maar nu op enige afstand. Ik hield Daantje bij de les en dat ging al beter. Bij de inzetplek zette ze direct haar neus aan de grond en liep zonder nog enige aanmoediging nodig te hebben, kordaat met haar neus aan de grond, het hele spoor tot aan haar speeltje. Ze had het begrepen! En minstens zo belangrijk: ze vond het super leuk!! Ik had niet verwacht dat ze het volgen van voetsporen zo snel zou begrijpen en zo leuk zou vinden. Wat ik ook leerzaam vond was dat een leeftijdsgenootje (een hondje uit werklijnen) veel last had van de prikkels uit de omgeving, zoals achter ons passerend verkeer, naast ons werkende mede cursisten, etc. Daar laat Daantje zich totaal niet door afleiden en zonder de ervaring van deze mede cursist zou het daardoor niet eens in mijn hoofd zijn opgekomen dat dit als 'storend' ervaren zou kunnen worden.

Na deze speuropdracht deed de helft van de honden een opdracht waarbij ze aan de hand van de geur van een kledingstuk de eigenaar er van moesten vinden. Dit was een rg leuk zoekspel waarbij (in de eerste stappen van het aanleren) door de honden zowel oren, ogen als neus werden benut. Daantje nam helaas geen deel, omdat bij aanvang van de dag op grond van leeftijd de twee jonge honden hiervan uitgesloten waren. Reden was dat de veelheid aan omgevingsprikkels voor hen mogelijk nog te moeilijk was. Jammer, want toen ik zag hoe het in z'n werk ging verwachtte ik dat Daantje het rg leuk zou hebben gevonden en niet gehinderd zou zijn door de omgeving. Maar nu ik geleerd heb hoe deze eerste stapjes in 'mantrailing' te doen, gaan we het natuurlijk gewoon alsnog eens doen, bij wijze van spelletje.

Inmiddels was het tijd om te pauzeren. Eerst heb ik even Daantje uitgelaten, die nu al wel erg lang in de auto zat natuurlijk. De lunch was heerlijk en Daantje schikte zich als altijd super in het (opnieuw) wachten in de auto. Mijn honden leren dat vanaf het allerbegin en op dagen als deze merk je eens te meer wat een gemak het is als je hond dat kan!

De ochtend had in het teken gestaan van speurwerk, de middagopdrachten betroffen zoekwerk inclusief doordringen. Allereerst kregen we een 'vreemd voorwerp', een voorwerp wat de hond niet kent als speelgoed en evenmin uit zichzelf leuk is. De opdracht was de hond hiervoor te enthousiasmeren. Dat kostte geen enkele moeite: middels een najaagspeeltje door het voorwerp bij haar vandaan te bewegen, een leuk trekspel als ze 'm 'had' en vervolgens er een klein apporteerspellletje en zoekspelletje mee te spelen, was Daantje helemaal hoteldebotel van 't ding. We kregen een plekje op het terrein toegewezen waar we het voorwerp mochten verstoppen voor onze hond. Daantje zocht vol enthousiasme en genoot zichtbaar van de bijzondere obstakels die ze daarvoor moest trotseren. Hoe 'lastiger' het voorwerp lag, hoe leuker ze het vond. Een eigenschap die ik ook van mijn andere Flatcoateds ken: ze waarderen een uitdaging. Ditzelfde zoekspel maakten we vervolgens iets moeilijker door per keer dat ze moesten zoeken binnen het zoekgebiedje op vier verschillende plekken onze handen neer te zetten. Nu hadden ze dus geurspoor van ons op plekken waar niets lag. Daantje merkte ze wel op, maar zocht moeiteloos door en vond heel rap haar schat.

Het wat mij betreft allerleukste onderdeel van deze dag volgde hierna. Op een heuvel van puin moesten we iets super leuks verstoppen onder puin. De eerste keer mocht dit desgewenst in het zicht van de hond, want ging het niet om het zoeken, maar om het doordringen. Met 'doordringen' wordt bedoeld dat de hond poogt bij het voorwerp te komen dat onder puin ligt. Wanneer de hond dit niet deed mocht je aanmoedigen door een beetje te helpen graven en honden die bijv. het wat wankelende puin eng vinden mochten ook volstaan met aanwijzen ('verwijzen'). Ik had geen benul wat Daantje doen zou, dus dat alleen al vond ik een feestje om mee te gaan maken. Daarnaast ben ik bijzonder gehecht aan het zelfstandig kunnen en durven oplossen van problemen, dus help alleen als dit cht nodig is. Ik was daarom benieuwd of ik dit wel snel genoeg zou doen. Ik vond het opvallend dat alle medecursisten uit mijn groepje kozen voor een eigen speeltje of handschoen om te verstoppen. Daantje vond het 'vreemde voorwerp' waarmee we nu een paar oefeningetjes gedaan hadden ontzettend geinig (we deden er immers leuke dingen mee) dus ik besloot het 'risico' te nemen die ook te gebruiken voor deze opdracht.
Terwijl Daantje plaats hield, verstopte ik het voorwerp in een holletje in het puin en dekte het grotendeels af met een baksteen en een lichtgewicht tegel. Daantje twijfelde geen moment. Ze klauterde op de heuvel puin, stond een tel stil om haar balans terug te vinden toen het wat wiebelde, maar zonder dat het fysieke wankelen ook maar een moment haar motivatie deed wankelen. Ze zocht gedreven, rook al snel waar ze wezen moest, daalde af naar deze plek, schoof als een routinier met haar neus de tegel opzij en pakte verheugd het rommeltje uit het puin. Opgetogen nam ze het mee naar beneden, waar we er samen mee speelden. Nu werd het ng leuker: Om te leren of wij onze hond goed konden 'lezen' (de lichaamstaal begrijpen) mocht niet alleen de hond, maar ook de eigenaar niet weten waar het voorwerp verstopt werd. Degene die verstopte gaf een zoekgebiedje aan waarbinnen we de hond moesten houden. Daarnaast moesten we deze vertellen of we meenden dat de hond warm/koud was, om te verifieren of we de lichaamstaal juist interpreteerden. Nicky verstopte het voorwerp voor Daantje. Ik zette Daantje in en constateerde dat die vrijwel direct gevonden had waar het moest liggen: ze toonde volledige aandacht voor n plekje en ging niet meer verder zoeken. Ik begreep totaal niet hoe het daar kon liggen, omdat het een dichte muur leek, maar twijfelde geen moment aan Daantje, noch aan mijn indruk. Vooral terug kijkend realiseer ik me dit en hoe vanzelfsprekend dat vertrouwen in haar & ons kennelijk al voor me is. Ik checkte zoals afgesproken of ze inderdaad warm was en kreeg dit bevestigd. 'k Besloot niets te doen en zo Daantje de ruimte te geven een oplossing te bedenken. Helpen kon altijd nog... Daantje rook een paar keer aan dezelfde baksteen en ging daarna wat snuffelen aan de grond waarop ze stond. Dat plekje zelf was duidelijk niet ter zake doende, ze snuffelde daar niet met dezelfde opwinding als aan de steen. Ik herken het van mijn andere honden als 'even nadenken' en liet haar daarom even begaan. Daantje bedacht en besloot, want zette opnieuw haar neus tegen de steen, snoof en duwde aansluitend met de rug van haar neus n baksteen weg. Ik had niet gezien dat dit kon was blij verrast dat dit mogelijk was en vooral ook dat ze dit geprobeerd had! Ik reageerde verheugd in de hoop haar hiermee aan te moedigen en niet af te leiden. Daantje liet zich niet af leiden, noch door de vallende steen, noch door mijn prijzen, maar duwde nu met een voorpoot ook een andere baksteen weg. Hatsekidee! Nu kon ze bij haar buit! Verheugd stak ze haar hoofd in het holletje en trots als een pauw pakte ze haar rommeltje daar uit. Bere, bere trots waren we - zij en ik - op haar. Gewldig om te zien dat ze z enorm door zet in voor ons volkomen nieuw soort omstandigheden, zich niet van de wijs laat brengen door het onbekende en schijnbare onbereikbaarheid. Doordat Daantje het helemaal zelf wist op te lossen weet ik niet of ik haar op tijd hulp zou hebben geboden middels 'mee graven', maar vanwege de oorzaak ben ik blij dat deze vraag onbeantwoord blijft!

Ter afsluiting hebben we een sorteerspelletje gedaan met kastanjes. We hadden aan het begin van de dag allemaal n kastanje gekregen, die door het bij ons dragen naar ons was gaan ruiken. Wat we bekeken was of de hond onderscheid maakte tussen die kastanje en 3 exemplaren waar geen mensengeur aan zat. Ik was wel benieuwd of ik goed inschatte hoe Daantje hier mee om zou gaan. Ik verwachtte niet dat ze zonder enig onderscheid te maken ze lukraak allemaal zou pakken, maar het verschil wel zou opmerken. Dat gebeurde ook: ze wilde ze best allemaal apporteren, maar reageerde duidelijk met extra staartaktie op 'mijn' kastanje.

We hebben een leuke dag gehad, die Daantje diverse leuke nieuwe ervaringen heeft geboden op gebied van neusgebruik en doorzetten en mij de ervaring hoe zij met deze opdrachten en omstandigheden om gaat en wat ze allemaal kan. We hebben nog een paar workshops gepland en ik verheug me er op deze met mijn dreumes te gaan beleven!
 
15-02-2014
T leuk..

Daantje is nu 7 maanden. Ze wordt in rap tempo 'groot', maar Merel en Maartje weten feilloos waarin onze Daantje nog een dreumes is. Dat de dreumes zwemmen kan - het vooral lastig vindt even net te zwemmen - was even wennen voor Merel en Maartje. Ze vonden het aanvankelijk duidelijk veel leuker haar te helpen 't te lren, dan spuit elf als een pijl uit een boog het water in te zien duiken. Na enkele dagen van tobben, hebben ze echter nieuwe projecten gevonden waarin zij het voortouw kunnen nemen: het beklimmen en bespringen van geparkeerde graafmachines, het klauteren op de 'heuvels' van bonken klei die met de graafmachine recent zijn aangebracht, het aan de overzijde van een sloot gaan wandelen...  Daantje vindt het allemaal reuze interessant en volgt vol bewondering 'de groters'. Zo ook toen we afgelopen week tijdens de hevige storm over een dijkje wandelden. Er stond een zeer krachtige zijwind. Merel had al rap door dat deze alle (door anderen achtergelaten) tennisballen uit het kanaal, in de rietkraag aan onze kant blies. Nadat ze me vlak achter elkaar twee ballen had gebracht, gaf ik haar na het in ontvangst nemen dan ook steeds een wapper met mijn hand ten teken dat ze verder mocht gaan zoeken. Geweldig vond ze dat, want we waren samen aan het 'werk'! De hele wandeling over dat dijkje speurde ze door de rietkraag en bracht mij in totaal daaruit ruim een dozijn(!) ballen. Daantje volgde Merel in haar kielzog, met eveneens haar neus aan de grond. Opgetogen toonde ook zij haar vondsten - lege blikjes frisdrank, delen van een emmer, een inlegzooltje.. - en ondervond dat haar kameraden weinig waarde hechten aan verpakkingsmaterialen die mensen onderweg in de natuur werpen. Dan liet ook zij het maar weer achter en volgde opnieuw het voorbeeld van Merel, met haar neus over de grond door de geschoren rietkraag.

Nu Daantje van zwemmen haar hobby gemaakt heeft, doet ze fanatiek mee met het apporteerspel uit water. Soms treft ze ten gevolge van haar onervarenheid de afgedreven bal niet op de door haar verwachtte plek aan. In die situaties blijkt ze (van nature) ontzettend goed dirigeerbaar: ik kon makkelijk contact met haar krijgen, ze begreep onmiddellijk dat ik haar met mijn gebaar een aanwijzing gaf over de vindplaats n nam enthousiast de richting aan om zo ook daadwerkelijk op de bal te lopen! Maar ook in huis wordt ze 'groot'. Tot voor kort had ze de bench echt nodig om haar rust te kunnen pakken (en de tantes hun rust te kunnen gunnen). Geen wonder, met zulke lollige tantes, die je bovendien zo fijn kunt plagen... Maar inmiddels kan Daantje slapen en laten-slapen. In eerste instantie ging ze heel volwassen zelf in de bench liggen als ze wilde gaan slapen. Deze week heeft ze me enorm vermaakt door op de kussens van Jut en Jul te gaan slapen, zodat die noodgedwongen bij haar in hun bedje moesten kruipen of haar bench lenen. De gezichtjes die ze daarbij trekken zijn goud waard!

Ik moet binnenkort mijn computer ter reparatie brengen,  maar 'k stel het steeds uit, want dit is allemaal t leuk om weken lang niets over te kunnen delen hier...
 

12-02-2014

Genieten!

"Die vond jij toch leuk?" vroeg onze hondenschooleigenaar, terwijl ze een bal van het verkooprek pakte en me toe wierp. Dat klopte, vorige week heb ik een nieuwe speeltje gekocht, waar ik al een poosje een oogje op had, maar nog een goed excuus voor zocht om het aan te schaffen. Bij die gelegenheid zag ik de bal, een 'Easy-grip Jollyball', nooit elders gezien en ook nieuw in Joliens winkeltje. Je hebt van die speeltjes die je gelijk enthousiast maken, dit is er voor mij zo eentje. Ik pakte 'm uit het rek en wat ik hoopte werd bevestigd: de bal stuitert. De bal voelde lekker degelijk aan, die bijt je niet zo maar door en dat werd ook op het label beloofd. Mezelf vermannend hing ik 'm weer terug en beperkte me tot de aankoop van het speeltje waar ik me al langer op verheugde. Deze week kregen we de bal kado!

Toen ik na de les met Daantje thuis kwam en uit de auto stapte, kreeg ze 'm van mij. Een schot in de roos, ze probeerde direct hoe ze 'm allemaal kon op pakken. Aan het handvat kan dat heel makkelijk (en ziet er erg grappig uit, als een handtasje!) maar het kan gelukkig ook moeilijk... De bal rolt gemakkelijk, dus er zelfstandig een najaagspelletje mee spelen bleek ook mogelijk. Opgewekt stapten we met de nieuwe buit naar binnen, waar natuurlijk ook Merel en Maartje er graag mee wilden spelen. Z gezellig thuis komen was dat, ik geniet er ng van! Wat een vrolijk en lief trio!! Als ik weer eens op zoek ben naar een goed excuus om ons te trakteren op een nieuw speeltje, zijn dat er twee uitstekende!



Merel met de Easy-grip Jollyball
 

05-02-2014
Van efficient transportmiddel naar liefhebberij

Inmiddels is het twee weken geleden dat Daantje voor het eerst echt zwom. Vanaf die dag zwom ze soms naar de overzijde als dat de kortste route naar mij was. Zwemmen als transportmiddel, niet als hobby. Geen wonder, als je eerste zwemtocht in januari is zou ik dat zelf ook niet met 'lekker' associeren en de voorkeur geven aan ondiep water! Ik vond het een heel rustige gedachte dat ze nu kon zwemmen en dus niet meer - zoals in de puppytijd - roerloos zou verdrinken als ze per abuis in diep water viel. Zoals gezegd: ik spring ook liever niet in januari in buitenwater...

Tijdens onze wandeling speelde ik het spelletje wat we de afgelopen weken bijna dagelijks doen: ik werp een bal in het midden van diep water. Precies dr is er een lange ondiepe strook. Enkele tientalle meters bij ons vandaan is een bruggetje. Merel, Maartje en Daantje kunnen dus kiezen tussen zwemmen en rennen. Als ze niet willen zwemmen, kunnen ze via het bruggetje naar de ondiepe strook rennen. Ik vermaak me ontzettend bij de aanblik van die drie racende meisjes richting bruggetje, slechts nt voldoende remmend bij het smalle bruggetje om in de bocht niet het water in te slippen. Daantje is inmiddels zo groot en snel dat ze als volwaardig 'lid' deel kan nemen aan dit soort pret.
Als ze de bal - die af drijft - daar niet onmiddellijk treffen, volgt een prachtig tafereel van drie door het lage water zoekende Flatcoateddames. Drie zwarte silhouetten die door het water rennen alsof het niets is, ieder een eigen route en zo samen een onvoorspelbaar patroon vormend van opspattende water.

Dat is bijna net zo mooi als het volgen van de ontwikkeling van een jonge hond. Ook dr geniet ik gigantisch van. Hoe Daantje vanaf dag n stapel gek was op water, haar ervaringen hiermee steeds verder uit breidde door bijvoorbeeld van uiteenlopende waterkantjes af te gaan, door steeds dieper water te lopen, soms enkele slagen te zwemmen als ze per abuis in diep water belandde, door kroos en andere waterplantjes te stappen, om twee weken geleden ineens toe te zijn aan zwemmen en een baantje door de zee trok als was ze een ervaren zwemster.
Toen ik vandaag ons spel bij het bruggetje met hen speelde en Merel aan de overzijde de bal vond, keek de dreumes mij vanaf daar hoopvol aan. Soms gooi ik namelijk voor haar ng een balletje naar de overzijde, omdat ze natuurlijk nog geen eerlijke kans heeft om te winnen. De bal viel per abuis iets te ver van de waterkant, in diep water. Iets wat mij vaker overkomt sinds 't auto ongeluk, het werpen en richten gaat nog niet zo goed. Daantje ging tot nu toe sip en opgewonden staan kijken naar de volgens haar onbereikbare bal. Vandaag niet, vandaag liet ze zich onmiddellijk, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, in het water glijden. Ze zwom naar de bal, pakte deze en zwom gelijk door naar de overzijde, waar ik stond. Een moment van verstandsverbijstering? Ik herhaalde het spel: wierp een bal naar de overzijde, wachtte tot Merel of Maartje deze te pakken had, wachtte tot Daantje contact met me maakte en wierp een bal in het water... Daantje zwom! Zonder zelfs maar een moment van twijfel, precies als twee weken eerder in zee, maar nu voor de lol!
Van wandelen is niet veel gekomen: Daantje wilde zwemmen. Niet alleen naast de brug, maar ook naar het eilandje verderop en in de grote vijver. Opgetogen wees ze me aan waar ze allemaal het water in kon.
De tantes gingen spontaan in staking, ze negeerden herhaaldelijk de geworpen bal door gezamenlijk voor me te blijven staan, met hun billen richting bal, als waren ze niet helemaal wijs. De dreumes was verguld met zulke 'onoplettende' tantes. Ze haalde bal, na bal, na bal. Tot Merel en Maartje zich herinnerden dat het negeren van gedrag zinloos is als het zelfbelonend gedrag betreft. Merel zwom vervolgens met Daantje mee (dus wierp ik nu twee ballen). Maartje besloot van de nood een deugd te maken en ging reikhalzend haar jonge personeel aan de waterkant opwachten, om daar de buit aan (of eigenlijk 'af.') te pakken. Ik hoefde er geen stokje voor te steken, Daantje wendde keer op keer al zwemmende heel beslist haar hoofdje af ("Nee, ik houd 'm zelf") en stevende zonder twijfelen, langs tante Haas, met de bal door naar mij.
De tijd van de dreumes 'onder moeders vleugels' mee nemen het water in, zichzelf daarmee bombarderend tot held, is voorbij....

 
25-01-2014
Zoekspelletjes

Het spelen van zoekspelletjes schoot er in alle drukte rondom alles rondom m'n herstel (en de daardoor nog beperkte mogelijkheden op een dag) steeds bij in. Gisteren heb ik dat hervat en we hebben beiden z genoten!! Geen twijfel mogelijk, vanaf nu blijf ik daar tijd voor mken!
Gisteren heb ik voor het eerst drie speeltjes tegelijk verstopt, eerder lag er nooit meer dan eentje zodat ze niet zou knnen wisselen of proppen. Wisselen is het met de ene naar de andere lopen en omruilen alvorens iets te brengen. Met proppen bedoel ik het apporteren van meerdere voorwerpen tegelijk (Daantje is met de speeltjes in huis een echte hamster!). In spelletjes is dit natuurlijk geen enkel probleem, maar binnen de jacht(training) is dit beiden zeer ongewenst. Ik had tijdens eerdere zoekspelletjes echter de indruk gekregen dat ze de dingen n voor n kon brengen, o.a. omdat ze zodra ze iets heeft gevonden dat met bijzonder groot enthousiasme brengt. Indien ze inderdaad dingen n voor n kon zoeken en halen, wilde ik dit graag van jongs af aan tot een fijne gewoonte maken.
Er is maar n manier om er achter te komen of ze het inderdaad kan: uitproberen. Ik zag Daantje verschillende keren tekenen op meerdere geurtjes en zich desondanks inderdaad met het eerst gevonden speeltje naar mij haasten. Dat beloonde ik door haar na 't inleveren van de eerste alsnog de andere te laten halen.
Daantje brengt nog altijd als een speer! Het is heerlijk om te zien met welk enthousiast zij haar buit komt brengen! Ook heb ik erg genoten van de waarde die ze hecht aan 'werk': terwijl Daan zat te wachten tot ik e.e.a. verstopt had, kwamen er steeds babbelende mensen met hoge, blije stemmen langs en/of honden. Ik wierp dan snel een blik om te zien of mijn malloot op hen af sjeeste, want ze wil altijd iedereen uitbundig groeten. Maar niks hoor! Ze zat heel ernstig te wachten, "werk gaat voor het meisie"! Zalig vind ik het dat ze, net als mijn andere Flatcoateds, z graag werkt dat ze vanzelf dit soort verleidingen negeert. Een sper motivatie!!

Ik heb vandaag foto's gemaakt van onze spelletjes, daarop kun je heel leuk zien hoe goed ze door zet, geur zoekt en deze uit werkt. Ik plaats een kleine greep uit deze serie. Om het zoeken voor jullie wat te vergemakkelijken: op deze foto's zijn een blauw balletje en een bruin dummyballetje met oranje koord zichtbaar. Die laatste ligt steeds ergens hoog.

ze ruikt de bal, maar weet nog niet wr

de geur komt vanaf de linker paal

21-01-2014
Missie geslaagd!

Toen we eind november terug kwamen van Ameland, hadden Merel en Maartje besloten dat onze dreumes er rijp voor was: ze moest leren zwemmen. Zwemmen leren ze hier niet middels training, maar op eigen tempo, spelenderwijze. Als babyhondje sjeeste Daantje afgelopen zomer door de met water gevulde plastic schelp die in de tuin stond. Later stapte ze door ondiep water van bosvijver en zee.
Vanaf december lokten Merel en Maartje haar subtiel mee naar water. Zo moest er veelvuldig aan de rand van het kanaal wat gedronken worden, overal waar je in het water kon staan moest dit ook gebeuren en werd er een heel poosje gehannest met waterplantjes en andere smoesjes om de interesse van de dreumes te wekken. Jut en Jul zwommen vaak naar de overzijde van water - gebruikelijk gedrag voor Merel - en maakten vanaf daar dan nadrukkelijk contact met Daantje. Zo waren er hele reeksen aan pogingen Daantje te verleiden tot zwemmen. Het moet cht om het zwemmen gegaan zijn, want door water stappen, dt deed ze meteen al.
Ik heb heel erg genoten van hun gezamenlijke project, hoe ze zwemmen kennelijk als onderdeel van de opvoeding beschouwen en op allerlei manieren haar interesse in water stimuleerden.

Daantje is nu een half jaar, bijna 7 maanden. Toen ze oud genoeg was om het water in te mogen was de zomer voorbij, ik verwachtte daarom dat ze voorjaar/zomer 2014 zou leren zwemmen. Dat ze het zou leren, daarover had ik geen enkele zorg, want onze dreumes is bijzonder watervrij. Alleen wilde ze vooralsnog niet dieper dan tot haar buikje en als ze t.g.v. plotselinge diepte eens koppie onder ging, haastte ze zich op het droge. Zwemmen was nog niet haar bedoeling.

Vandaag waren we aan zee. Merel is dl op jakkeren en water oversteken, dus strand en zee is voor haar de mooist mogelijke plek. Als ze even niet wil jakkeren, steekt ze over naar een zandbankje, om daar het jakkeren te hervatten en liefst wat meeuwen te doen opvliegen. Het is een geweldig plaatje, mijn blije bikkel in de verte 'over zee' te zien rennen.
Daantje mag er graag met me naar kijken terwijl wij aan onze kant van het water de wandeling voort zetten. Gisteren sjeeste ze met Merel mee toen deze door ondiep water een zandbankje op rende. Naarmate ze verder renden, werd het water tussen het bankje en het strand breder en breder, dieper en dieper. Ik vroeg me af hoe ver Daantje mee zou rennen. Ook Daantje vroeg zich dit af, want begon op zeker moment zo nu en dan even halt te houden om me aan te kijken, alvorens de tocht achter tante Kruin te vervolgen. Vanuit de getijvoorspellingen wist ik dat het water vanmiddag snel steeg, het was dus zaak dat de dreumes tijdig terug zou komen, aangezien ze nog niet zwom. In gedachten passeerden de verschillende opties: als het water al te ver was gestegen, maar het diepe deel niet te breed was, zou de dreumes misschien die paar slagen wel maken. Te meer omdat Merel en Maartje haar zeker zouden steunen, gezien hun water-project. Als het tegen zat zou ik zelf door het water moeten om Daantje op te halen en dus met koud nat lijf verder moeten richting auto. Kortom, toen Merel maar bleef door jakkeren, op die eindeloos lange zandbank en Daantje er voor bleef kiezen haar tante te volgen, hield ik halt. Voor Merel is dat reden genoeg om naar me toe te komen. Zij zou komen zwemmen en daarna zou ik dan met Daantje - als die zelf niet bedacht hoe het op te lossen - terug lopen naar de plek waar ze door het water het strand op kon lopen.
Zo geschiedde: ik hield halt, Merel merkte dat op en stapte de zee in. Mt haar deed ook Daantje dit, maar het water was er diep! Onze dreumes hipte snel terug de zandbank op. Ook Merel stapte weer uit het water, naast onze Daan. Ze liep een paar meter terug, met Daantje opgewekt naast zich. Ik veronderstelde dat ze de hele weg terug zou gaan lopen, voor onze Daantje, maar nee... Merel stapte opnieuw de zee in en tot mijn verbazing stapte Daantje opnieuw met haar mee. Als had ze nit anders gedaan, zwom ze schouder aan schouder met tante Kruin mijn richting in. Eerst met nog wat onbeholpen gespartel met de voorpoten, maar al heel gauw lag ze perfect in het water.
Ik hield mijn adem in. Een eerste zwemtocht zou ik zelf niet eind januari plannen, nog minder in stromend water zoals de zee, laat staan beginnend op tientallen meters bij mij vandaan! Hoe kon ik haar helpen als de kou, stroming, inspanning of indrukken haar zouden overvallen? Het duurde dan ook even voor ik haar durfde toe te roepen hoe trts ik op haar was, bang dat ik haar hiermee zou afleiden. Maar je kunt zo iets toch niet roerloos en zwijgend laten gebeuren..? Mijn meisje is een hld, dat mag best gezegd worden! Gelukkig bleef ze zonder enig teken van opwinding of verwarring stug door zwemmen, ondanks mijn blije gejubel langs de branding.

Haar vacht bleek haar perfect beschermd te hebben, Daantje schudde het water er succesvol uit en vervolgde de wandeling als had ze niets bijzonder gedaan... Terwijl ik met m'n lieve trio naar huis reed, met voor de zekerheid de kachel behagelijk hoog, realiseerde ik me ineens dat Merel en Daantje de hele zwemtocht naast elkaar hadden gezwommen. Betekende dit nu dat de dreumes al z snel zwom? Dat zou kunnen, ze heet niet voor niets 'de zwarte tornado' en lag als een ervaren zwemster in het water... Of betekende het dat Merel haar tempo had aangepast, ter begeleiding van onze (haar) Daantje? Ook dat is hl goed mogelijk.
Het is z onbeschrijfelijk mooi, zo hartverwarmend, om te zien hoe 'de groters' zich ontfermen over hun protegeetje. Ze mag in haar eigen tempo de wereld verkennen, waarin ze haar met plezier rond leiden. Op eigen beentjes staan wanneer dat kan, maar tegelijk wetende dat haar nets zal overkomen.

 
19-01-2014
Winchmore nestwandeling

De fokker van Daantje had voor vandaag een nestwandeling georganiseerd. Alle 9 pups - nu bijna 7 maanden oud - waren van de partij! Daantje en ik, maar ook alle andere deelnemers, vonden het bere gezellig!! Ik heb het dan ook liever over de rste nestwandeling, suggererend dat er nog velen zullen volgen...
Hieronder een kleine greep uit de herinneringen aan deze heerlijke dag. Mijn eigen dreumes - m'n vrije, blije gangmaker en snelheidsmaniak - is behalve daaraan ook herkenbaar aan haar rode halsbandje.

13 Flatcoateds, 2 Goldens en een Cavalier

Daantje is dol op zoenen!

dus iedereen krijgt een kus! (en nog n en nog n..)

en soms heeft ze geluk, dan gaat iemand daar speciaal voor liggen!

rechts (met roze bandje) zusje Zoey, links op de foto - in de kuil - onze Daantje

behalve zoenen, kan ze ook hl goed rennen!

mijn zwarte tornado...

de achtervolging eindigt in 'gevangen' worden

van rennen krijg je trek!

de anderen lusten ook wel wat, Daantje vindt het delen best

'k ben nog steeds stapelverliefd op m'n dreumes

we hebben ontzettend genoten van deze dag!

10-01-2014
Maartje is jarig!

Maartje is vandaag 5 jaar geworden. Ik had niet gedacht it te kunnen zeggen dat haar puppytijd voorbij is, maar sinds we de dreumes hebben heeft ze zo waar nst haar puppygedrag (en bijbehorende puplicentie) ook enig volwassen gedrag ontwikkeld. Ik weet niet wie van ons tweetjes daarover het meest verrast is.

Deze ochtend werd haar volwassen en verstandige kant weer eens aangesproken toen Daantje in de branding een dode, doorweekte vogel vond. Zonder een moment na te denken griste de dreumes de dode vogel uit de golven en sjeeste er triomfantelijk mee naar me toe. Het blijft curieus hoe dit soort gedrag (dode beestjes pakken en brengen) kennelijk van nature 'in' je hond zit! Maar Daantje zou Daantje niet zijn als ze 'm onderweg niet ook even nadrukkelijk onder de neus van tante Haas (onze Maartje) zou duwen. "Altijd prijs tante" zou ik haar ook kunnen noemen, want Maartje reageerde aanvankelijk ltijd op Daantjes plagerijen en dat had Daantje rap door! Het gevolg laat zich raden: Maartje heeft er van geleerd en is zich na verloop van tijd gaan oefenen in negeren, maar ook Daantje heeft er van geleerd. Wanneer Maartje enorm haar best doet om Daantjes plagerijen te negeren, zet Daantje een extra tandje (of 2, zonodig 3 of 4...) bij, immers "Dit had eerder ook succes!" Soms met resultaat, dus Maartje traint Daantje onbedoeld in volhardend plagen...

Na zich vanmorgen van haar volwassen kant te hebben laten zien, vond Maartje het vanmiddag de hoogste tijd die optie thuis te laten toen we naar het bos gingen. Daar zag ze in de verte een oude man en vrouw wandelen. Ze hadden 2 dito honden bij zich. Maartje is nog steeds zeer gericht op het uitbreiden van haar vriendenkring - zowel mens als hond - en zette een blije sprint in, richting de potentiele vrienden. De honden reageerden vriendelijk kalmerend op Maartjes grote, uitnodigende spelbuigingen, zoals je dat als brave grijsaard doet tegen een puppy. De man reageerde intussen middels enthousiast in zijn handen klappen en riep uit "Kom je splen?!" Natuurlijk was inmiddels ook Daantje van de partij, want nieuwe vrienden maken, die hobby deelt ze met haar tante Haas. Terwijl Daantje met een brede kwispel de bejaarde honden kuste en Maartje zich te buiten ging aan spelbuigingen, lichtte de vrouw aan mijn 'pups' toe dat hun honden al oud waren en dus niet zo veel zin meer hadden om te spelen. "Wat leuk!", riep aansluitend haar man uit, terwijl hij stralend naar Maartje en Daantje keek en enthousiast met beiden handen op zijn dijen sloeg: "twee puppy's!"

 
07-01-2014
drs. Daantje

Vandaag hadden Daantje en ik ons 2e examen. Na de Basiscursus gehoorzaamheid, namen we nu deel aan Vervolg I (de eerste vervolgcursus gehoorzaamheid). Voor anderen was het waarschijnlijk wel duidelijk dat we zouden slagen, maar zelf had ik hierbij wel wat vraagtekens. Zo is Daantje een chte Flatcoated, dus ltijd in voor een lolletje en stapeldol op mensen en honden. Het trainingsveld heeft dus meer te bieden dan mij en de opdracht. Niet onbelangrijk daarbij is dat Daantje 'gehoorzaamheid' tamelijk saai vindt. Natuurlijk doe ik mijn stinkende best het zo leuk mogelijk te maken, maar eerlijk is eerlijk, het blijft desondanks een weinig uitdagende aktiviteit. Tel daarbij op dat we voorafgaand aan het examen 3 weken geen les hadden naar aanleiding van de feestdagen/vakantie en ze de andere deelnemers dus al een poos niet gezien had (des te blijer is het weerzien..). Kortom, ik kon mij van lles voor stellen wat onze kans van slagen verminderde...

De onderdelen waarin we vandaag examen deden zijn: kris-kras door elkaar volgen, om een rij andere examen kandidaten volgen, liggen en plaats houden in zicht, liggen en plaats houden terwijl alle eigenaren uit zicht gaan, blijven zitten op de aangewezen plek, hier komen, om de baas heen lopen en naast komen zitten, gaan liggen vanuit de zitpositie op afstand, gaan zitten vanuit de ligpositie op afstand, staan, laten betasten in stand, gebit laten bekijken, apporteren Het examen wordt afgenomen in een groep. De deelnemers werken dus tegelijkertijd, met alle verleiding die daar uit voort vloeit. Daarbij kun je denken aan het elkaar passeren tijdens kris-kras door elkaar volgen, opgewonden reacties van andere honden tijdens het apporteren, maar ook aan het plaats houden uit zicht terwijl andere deelnemende honden van hun plek komen en daarom vervolgens opgehaald worden door het eigenaar.

Daantje deed het super goed, ik was dus al dik tevreden ongeacht welke punten er toegekend zouden blijken te zijn. Ze liet een paar gigantisch knappe dingen zien, zoals het op de grootste afstand tot de plek waar wij verdwenen liggen tijdens 'af uit zicht'. En ondanks dat diverse honden tijdens deze opdracht herhaaldelijk hun eigenaar achterna liepen, ontspannen op deze plek blijven liggen. Er waren ook onderdelen waar ze punten verloor. Zo stond er op het veld een hindernis. Deze hadden we nooit eerder gezien en trok Daantjes aandacht op het moment dat ik haar moest laten zitten om 'hier' te gaan roepen. Typisch Flatcoated: een 'ogenhond'. Daantje ging daardoor niet onmiddellijk zitten op commando, haar aandacht werd even volledig opgezogen door de nieuwsgierigheid naar de hindernis. Ondanks deze enorme nieuwsgierigheid echter, wist ze zich te beheersen, ging zitten en kwam op n commando rechtstreeks op me af stormen. Dit is n van Daantjes favoriete onderdelen overigens, want ze is altijd in voor aktie! Het hier-komen gaat dan ook nog altijd zo ontzettend snel, dat ze hetzij me voorbij schiet (en direct terug stormt om alsnog voor me te gaan zitten) hetzij ze eindigt middels een noodstop met haar koppie tussen mijn benen, zoals vandaag. Dat kostte ons 1 punt, maar niet getreurd, want de dreumes behaalde - ondanks dat ze weer de jongste deelnemer was - de 1e prijs!

Ik ben ontzettend blij met onze samenwerking en hoe we zelfs tijdens iets saais of spannends lol weten te maken samen. Nu begrijpen jullie vast waarom ze vandaag een leven als prinsesje heeft. Ze zette haar beste beentje voor, ik ben ape trots op haar!
 
12-12-2013
Mijlpaal


Een heugelijke dag, een mijlpaal in het leven van onze Daantje! Vandaag wist de dreumes tot haar grote vreugde, de door mij toegestopte bal - meermalen zelfs - even te behouden, voor deze terug in beslag werd genomen door 'tante Haas' (Maartje).
 
.
19-04-2013
Vliegeren
 
Maartje is zich ca. twee weken geleden lam geschrokken van een grote 'twee lijns' vlieger aan zee, die met veel kabaal vlak boven ons heen en weer fladderde. 'Power kiten' heet het. Ze had de vlieger uit schrik pogen weg te jagen, zonder succes natuurlijk. De vliegeraar werkte helaas niet mee, bleef daar onverstoorbaar vliegeren, dus kon ik het strand niet op een echt goede manier met Maartje verlaten.
Maartje - meester in associren - vond vanaf dat moment alle vliegers verdacht. Ik baalde ontzettend! Voor Maartje, omdat ze zich bedreigd voelde in een situatie die met regelmaat terug keert in ons leven. Daarnaast kan zo iets gemakkelijk uitgroeien tot bijv. angst voor paraplu's en andere 'schermen' in de lucht.
De vliegerende mensen staan doorgaans bij de strandopgang, daardoor kregen we steeds geen kans om op een afstand waarin Maartje wl kan ontspannen te oefenen zonder aansluitend ook pal onder de vliegers door te moeten bij vertrek. Al op dag drie ging Maartje de vliegers vanuit de auto spotten, zonder grommen of blaffen, maar wel zat ze met zwarte prikoogjes op de boven de duinen uit fladderende vliegers gericht. Sterk associeren en lles zien is vaak geweldig, maar in deze situatie echt vreselijk lastig.
Afgelopen dinsdag hadden we geluk: er stonden alleen vliegeraars een eind van de strandopgang vandaan! Op een afstand waarop het hanteerbaar was voor Maartje hebben we samen geoefend met kijken & clicken. Ik clickte bij relaxed gedrag, clickte bij aandacht voor mij i.p.v. de vlieger, clickte bij aandacht voor mij n het kijken naar de vlieger en relaxed blijven.. Mijn grietje is gelukkig een sper snelle leerling, echt idioot slim, met een in aanleg vreselijk mooi zelfvertrouwen en herstel. Die ene training was al zo succesvol dat we tot bijna bij de vlieger konden lopen! Maartje keek naar de vlieger, bleef ontspannen en keek vervolgens naar mij. Toen ik nog niet beloonde keek ze meteen weer naar de vlieger en aansluitend nog nadrukkelijker naar mij. Ze had dus helemaal begrepen welk gedrag wat oplevert, want toen het niet leidde tot een click deed ze het een beetje duidelijker over!

Gisteren was er een kei harde storm. Terwijl we langs de wilde zee banjerden, waren er mensen met een 'vlieger' en een plank aan het kite surfen. Ze waren nog een eind bij ons vandaan toen Maartje nadrukkelijk naar me begon te kijken. Het leek alsof ze uit zichzelf al begon met wat we de vorige keer geoefend hadden. Om het zekere voor het onzekere te nemen, stak ik haar voor het blije contact maken, wat mogelijk reactie was op vast stelling van de 'vliegers', wat lekkers toe. Omdat ik niets dan blijdschap zag - geen angst, geen stress - bouwde ik rap de tijd op tussen de diverse beloningen, terwijl ik er lekker de pas in hield richting de reuzen vliegers. Met dit snelle succes hoefden we immers niet te blijven hangen in een frequentie van heb-ik-jou-daar en voor Maartje is tempo houden in training van meet af aan van belang. Ter hoogte van de vliegers hield ik halt en keek genietend naar de woeste zee en watersporters. Maartje keek mee naar de 'vliegers' en kwispelde intussen opgetogen. Niet een onzeker kwispeltje, ook geen brutale, maar een echte vrije blije!!
Na een voor haar zeer dreigende ervaring (een groot, boven haar heen en weer vliegend & razend ding), die de volgende dagen bevestigd werd door het opnieuw te beleven, was ze vanaf de eerste gelegenheid die we daartoe kregen zeer snel herstellende! De mate waarin ze associeert is dan in te zetten in haar voordeel. En zo stonden we dus gisteravond, met z'n drietjes in de storm,  heerlijk te kijken naar hoe die giga grote 'vliegers' - niet ver van ons vandaan en regelmatig op ons af komend - woest door de lucht fladderend en waren alle drie blij. Merel met haar blije maatjes, ik met mijn dappere meisjes en Maartje met de vliegers.
 
27-03-2013

Floris
 
Vandaag is het 12 jaar geleden dat onze Floris werd geboren. Floris was niet alleen mijn 1e hond, maar ook mijn beste vriend en rots in de branding. De pijn van het verlies is inmiddels voorbij, wat blijft is het gemis n een ontzettende stapel heerlijke herinneringen aan mijn dappere ridder zonder vrees en blaam, met wie ik onbeschrijvelijk veel genoten heb. Floris' verjaardag is nog altijd een bijzondere dag, waar we een feestje van maken en waarop we extra aan hem terug denken. Dit jaar wil ik naar aanleiding van deze dag hier graag vertellen over hoe het begon.
 
Ik had gekozen voor een Flatcoated omdat ze zo overduidelijk vriendelijk zijn (fijn voor bezoek wat een beetje bang is voor honden) en sportief (ik kocht hem immers om me te vergezellen op mijn dagelijkse wandeltochten). De rasvereniging stuurde mij op verzoek een lijst met verwachtte nesten. Per post ging dat toen nog! Omdat ik graag een hond wilde die ik veel kon leren en gezond was, belde ik een fokker die een combinatie ouderdieren gepland had die beiden een KNJV-B diploma hadden en vrij waren van HD/PL.
Meer nog dan toen besef ik nu wat een dikke mazzel ik gehad heb dat de fokker niet direct de deur dicht gooide op grond van het feit dat ik hele dagen werkte, maar door vroeg naar de wijze waarop ik dit wilde oplossen. Omdat zij zelf ook als alleenstaande en buitenshuis werkende vrouw begonnen was aan haar 1e hond, wist ze dat dit niet pers onmogelijk is. Ze stond, ondanks dat ze zeker niet zo maar iedereen een pup verkocht, hier voor open. Ik weet niet meer wat we allemaal besproken hebben, maar denk dat we tenminste 2 uur hebben gepraat aan de telefoon, ter kennismaking. In overleg met haar en de hondenschool koos ik voor een reu, omdat ik geen nestje pups wilde.

Enkele maanden later werden de pups geboren en kreeg ik bericht dat er genoeg reutjes waren om ook mij in de gelegenheid te stellen er eentje te kopen! Samen met familie en vrienden bracht ik enkele bezoekjes in Appelscha, waarbij me de gelegenheid geboden werd de reutjes even apart te zien, om beter een indruk te kunnen krijgen van de onderlinge verschillen. Terugkijkend vind ik het z goed dat de fokker dit deed, ondanks dat ik nog geen benul had van waar naar te kijken: iedere pupkoper werd serieus genomen en dat wat ik nog niet wist, was ze graag bereid me uit te leggen. Op de leeftijd van 7 weken werd een puppytest afgenomen door testers van de rasvereniging en daarna mochten we onze Floris ophalen.
Bij binnenkomst vertelde de fokker dat de puppytest haar erg had verrast. Het reutje waarvan we beiden gedacht hadden dat het een saaie was en dat hij de enige was die zeker niet naar mij ging, kwam als een fantastisch dapper werkertje naar voren! De fokker legde de testverslagen van de reutjes tussen welke ik mocht kiezen op tafel, zodat mijn ouders en ik ze rustig konden lezen en vergelijken en liet ons even lezen en overleggen terwijl zij koffie zette. Ze adviseerde op grond van de test te kiezen voor het Bordeaux reutje, maar ik was vrij om anders te beslissen. Het kleine 'saaie' puppy was door ons beiden eerder als 'voor mij ongeschikt' opzij gezet. De puppytester deed ons echter iets heel anders in zien: die 'stille' kon zich bijzonder goed concentreren! En daar waar de omstandigheden van hevig onweer en blaffende onbekende honden van een bevriende kennel de meeste pups (begrijpelijkerwijze!) het onmogelijk gemaakt hadden de geplande dag getest te worden, was het Bordeaux reutje wl te testen geweest. Hij was blij door alle testonderdeeltjes gerold zonder gehinderd te worden door wat zelfs een volwassen hond onzeker kan maken.
Ik koos voor de eigenschappen die pasten bij mijn werkwensen - een onverschrokken aard, ontzettend vrolijk karakter, een enthousiaste werker met inschikkelijk karakter - met reutje Bordeaux ging ik naar huis.
Floris bleek mijn lot uit de loterij. Dankzij de aandacht die de fokker gehad heeft voor wat ik zocht en de waarde die zij gehecht heeft aan de aanvullingen vanuit de puppytest, vond ik mijn Floris. Floris bleek de gave te hebben met werkelijk edereen vriendjes te worden. Alle honden vonden hem lief, zelfs wie anders nooit wilden spelen... Maar ook met andere dieren en lle mensen kon hij moeiteloos overweg.
"Floris de kloris!" riep een buurtgenoot wiens dochter graag met Floris speelde steevast uitbundig als we lang liepen. "Flooooooris!!" riepen hele schoolklassen terwijl ze in een rij van tweetallen over de stoep richting gymzaal wandelden wanneer wij hen passeerden. Velen kenden hem van het veldje in de wijk, waar ze zich graag door hem in het gezicht lieten kussen. "Dt is nou Floris!" meldde tot mijn moeders grote plezier een jongetje uit de wijk eens aan een vriendje, aan wie kennelijk al veel over hem was verteld, toen ze hen tegen kwamen.
Velen genoten van zijn werk binnen zowel G&G als jacht. Maar ook op mijn werk had hij fans. Nooit vergeet ik de dag dat ik een psychiatrisch patient, die ik met enige regelmaat ontmoette tijdens de wandelingen, tegen kwam op terrein waar ik die middag een lezing zou bij wonen. De man keek me heel even aan en begon druk tegen me te praten, zonder dat ik er een woord van kon verstaan. Ik kende zijn manier van praten. Hij b(r)abbelde altijd tegen Floris, terwijl hij hem knuffelde en Floris hem uitbundig kuste. Ik genoot er van dat Floris zonder vooroordelen ook mensen die 'anders' zijn tegemoet ging, zonder twijfel herkende wie betrouwbaar en aardig is zonder daarbij gehinderd te worden door het afwijkende gedrag. De man negeerde mij altijd volkomen en hoewel ik hem voor de zekerheid altijd wel beleefd groette, verkeerde ik tot dat moment in de veronderstelling dat hij alleen Floris zag. Deze middag bleek ineens dat hij weldegelijk 'de moeder van Floris' kende, want in die hele menigte mensen voor de deur, die hij straal negeerde, sprak hij mij aan, onverstaanbaar als altijd. Ik was gevlijd en ontroerd dat hij me (her)kende, maar zeker ook n.a.v. het besef wat een hond kan betekenen voor mensen met een ziekte/beperking. Floris maakte het door zijn onbevangenheid mogelijk in contact te komen met elkaar.

 
Floris is voor heel veel mensen en dieren een heel bijzondere kameraad geweest. Hij liet waanzinnig veel mooie herinneringen achter, zelfs t/m hoe het begon! We denken nog vaak en met heel veel plezier aan hem terug.
 
Dag m'n jongen... dikke kus!
 
12-03-2013
Tips

Nadat ik vanavond Merel ophaalde bij mijn ouders, die tot wederzijds plezier een dagje op haar gepast hadden, vertrokken ze met behuilde ogen op vakantie. De boosdoener was Maartje, zij heeft een bijzonder leuke dag gehad en zoiets blijft nooit onopgemerkt. Ze maakte nieuwe vrienden en peilde al rap dat ze daar wel een potje bij kon breken. Maartjes 1e tip: benut je mogelijkheden! Een beetje plagen geeft grappige reactie! (tip 2). Maartje raakte lekker in de stemming onder het genot van het goede gezelschap en de nieuwe omgeving. Vanuit de feestelijke plek in de auto (op de vloer voor de voorstoel) ontmoette ze door het open raam een leuk jochie, een bink van 6 jaar. Opgewekt keek hij haar aan, groette haar en kriebelde op haar hoofd. Behulpzaam als altijd maakte Maartje dat ze snel makkelijker geaaid kon worden door - vlug als water - via mijn schoot het autoraam uit te klauteren. Zo kon ze hem veel makkelijker knuffelen! (tip 3: knuffel naar harte lust). Haar nieuwe kameraadje vond het net als Maartje grappig, dus het ijs was nu echt gebroken. Samen speelden ze met de bal, waarbij hij nog creatievere en baldadiger ideen had dan Maartje zelf, dus het feest was compleet!
Moe en reuze voldaan lag Maartje languit op de achterbank te snurken, terwijl ik haar weer naar huis reed (tip 4: maak het jezelf comfortabel). Waar ik kort verslag deed over de hoogtepunten van onze dag, wat mijn ouders deed huilen van het lachen (tip 5).
 
06-03-2013
Gratis op te halen

Maartje is van baby af aan al bezig met het onderzoeken van reaktie: "wat gebeurd er als ik..". Het is vreselijk leuk om te observeren wanneer dit tussen haar en Merel aan de gang is. Ik lach tranen als ik stiekem Merel begeleid in een voor Maartje onverwachtte reactie en Maartje vervolgens middels een scherpe blik met haar zwarte oogjes op mij, duidelijk maakt dat ze dit gezien heeft. En ik geniet met volle teugen van het slimmer af zijn van het spook wanneer ik haar vanalles heb zien bedenken en proberen, wat ik weet te voorkomen of doorbreken middels iets waar tegen zij geen weerstand kan bieden of wat haar even haar gesmede plan doet vergeten.
Monster heeft bedacht dat als ze aan het eind van de wandeling niet in de buurt komt, er geen eind a/d wandeling kan komen. Iets waar mijn andere Flatcoateds min of meer overheen groeiden, maar wat Maartje tot een ware kunst verheven heeft. De afgelopen dagen oefent ze zich in het rekken van de wandelingen op WK niveau. Ze is niet onder de indruk van 't weg rijden met de auto (speelt vrolijk verder in sloot of met een pol gras of zo, wat blijkt als ik haar na enige tijd besluip om te zien waar ze is..). 'k Heb al herhaaldelijk met Merel in de achterbak van de auto gewacht tot ze toch eens - al was het maar uit nieuwsgierigheid - bij ons zou komen. We zijn dan immers stil en uit haar zicht, maar nope, na een kwartier geef ik me gewonnen: zij is geduldiger. Met list & bedrog weet ik haar tenslotte bij me te krijgen, dus ze woont hier nog steeds, maar ai wat is dit hondje een slimpie en wat vraagt ze een creativiteit en geslepenheid van mij! Dus kan gratis opgehaald worden (mits ik tijdig begin met aanlijnen).
 

05-03-2013
Vogeltjes voeren

Toen Merel een puppy was, nog in het nest, was ze een ontzettend grage eter. Als er wat over was, kon het ltijd nog in 'de dikke met die kruin'. Och arme, ze was helemaal niet dik, ook nooit geweest, maar Merel heeft een robuuste bouw en dito gangwerk en met die in verhouding toen nog grote kruin, was het een beetje een bulldozer in vergelijking met de meer elegant gebouwde nestgenootjes.
Als ik puppy Merel in mijn handen nam en eten aan bood, sperde ze haar bek wijd open - als een jong vogeltje betaamd - en nam gretig wat ik er in stak. Iedere 2 weken keek ze verwonderd & bedonderd als dat bitter ontwormmiddel bleek te zijn, maar dat heeft er niets aan verandert.
Dit gebaar maakt ze nog: 2 maal daags krijgt Merel hartmedicatie, waar onder een smakelijk tabletje. Voor de smakelijke pil richt ze haar koppie naar me op en spert haar bek wijd open. De grote open bek is in geen verhouding tot het halve tabletje wat ik er tussen duim en wijsvinger in steek. Daarna sluit ze haar mond tot ze het tabletje tussen haar tandjes voelt en knabbelt er gretig op.
Zo groot en (soort van) volwassen als ze nu is, het is nog steeds dat puppy van toen!
 
02-03-2013
Drie stappen eerder thuis

Een medecursist worstelde vanmorgen met de vraag wanneer aan het einde van de lijn lopen over gaat in trekken. Haar hond loopt als ze niet hoeft te volgen graag aan het eind van de lijn, waar dan net spanning op staat (of is het net niet?). Ik vond het leuk en interessant dat van een ander te horen en zien, heb daar zelf eerder ook over gedubt. Toendertijd heb ik een langere lijn gekocht om mee te wandelen, op advies van mijn toenmalige jachttrainer, zodat de lijn niet zo gauw strak zou staan. Zo kwam ik er achter dat ongeacht de lengte van de lijn, ze aan het eind van de lijn liepen. Het ging dus niet om de bewegingsvrijheid, maar om de verwachting dan zo snel mogelijk op de plek te zijn waar ze hoopte heen te gaan. Onnozel, want ze kwam er natuurlijk helemaal niet sneller op deze manier, hooguit 3 stappen eerder.

Na de training reed ik over de A9 terug naar Heerhugowaard. Je moet er altijd goed opletten, want er zijn delen waar je 100 mag, stukken waar je 120 mag en tegenwoordig ook een stukje waar je 130 km. per uur mag. Gezien de snelheidscontroles wil je daar echt het maximum niet overschreiden! Op zeker moment reed ik het bordje 130 tegemoet. We bereikten dus een stukje snelweg waar we 10 kilometer harder mochten dan tot dusver. Zonder uitzondering zetten de automobilisten om mij heen hun voet wat steviger op het gaspedaal om aan het eind van de lijn te blijven.
 
28-02-2013

Merel & Moe

Merel heeft zich verstapt en daarom een weekje lijnrust gehad om goed te herstellen. Het blijft verbazingwekkend hoe makkelijk mijn turbo zich daar in schikt. Ze liep al dagen weer als een kievit, maar bikkel moest voor de zekerheid haar weekje van me af maken.
Ik verheugde me er op weer de wandeling - het stuiven - te kunnen bieden die ze verdient. Maar net nu was ik, na enkele veel te korte nachten en veel te lange dagen, gistermiddag geradbraakt. Tegen mijn wens in werd de geplande duinwandeling daarom een blokje om door de wijk. Bij een blokje om krijgt Merel altijd een tennisballetje in de bek, omdat dit haar zo gelukkig maakt. Haar 'wandelbal' ligt speciaal voor dit soort ommetjes in de gang, bij de kapstok.
Terug thuis van het 'plas rondje' plofte ik in een stoel en bladerde door een boekje. In eens besefte ik dat ik mij niet herinnerde Merels bal aangenomen (lees: afgepakt) en opgeruimd te hebben. Ik boog me opzij om te kunnen zien waar Merel was. Merel zat op de rand van haar mandje, niks speciaals aan te zien. Behalve misschien dat ze daar zo op d'r gemakje blf zitten toen ik naar haar keek, in plaats van verheugd overeind te komen... Ik stond op om haar beter te kunnen zien: ja hoor! ze had het balletje nog in de bek.
Net een kind wat om 19.00 uur naar bed moet, weet dat het 5 over is en zich stil houdt in de hoop dat moeder de tijd nog een poosje vergeet...
 
18-02-2013
Miss match

Niet met iedereen die we aardig vinden willen we ons leven delen. Bij het zoeken van een hondje is het dus goed te denken over welke eigenschappen we belangrijk vinden. Voor de aktiviteiten die we willen gaan ondernemen, maar ook waarin we plezier hebben en voor welke eigenschappen we allergisch zijn.
Als je een goede combinatie vormt samen, dan neem je die puntjes waarvan je het niet erg zou vinden als de ander die niet had, graag voor lief. Nobody is perfect! Het vinden van het voor jou juiste hondje vraagt dan ook enige zelfkennis en openheid van de koper richting de fokker, maar k begrip en eerlijkheid van de fokker. Om die reden is onderling vertrouwen in tenminste het gezamenlijke doel een goede match te maken, m.i. voorwaarde om een pup te (ver)kopen.

Hoewel we een lastige start hadden als gevolg van de onvoorziene omstandigheden gedurende Maartje eerste jaar, waardoor er geen mogelijkheid was om die dingen te doen waarop ik me zo met haar verheugd had, is zij van alle hondjes die ik ken mijn miss match. Dat is te danken aan haar fokker, die goed luisterde naar welke eigenschappen ik fijn vind om mee te werken en me eerlijk informeerde over de onderlinge verschillen tussen de diverse pups, zonder haar kwaliteiten te verheerlijken: "Je hebt die 10 pups en dan heb je deze, zij telt ook voor 10.." en "De puppyren is open gebroken, dat moet die kleine hebben gedaan, waarna ze allemaal de kamer zijn door gegaan, overal gepoept, laarzen versleept, enz.". Ze gaf me de gelegenheid de puppytest te zien en informeerde eerlijk "Zelf zou ik als ik een teefje zou hebben gehouden dat andere puppy houden, want van haar heb ik de hoogste verwachtingen op gebied van exterieur en dat werk komt ook bij haar wel, maar die ene is wel precies wat jij omschreef en ik ben blij als je haar kiest, want ik zou niet weten waar ik die anders moet plaatsen...". Haar ongecompliceerde eerlijkheid waardeer ik tot op de dag van vandaag en heeft me in staat gesteld de voor mij juiste keuze te maken: het pupje dat voor 10 telt, het ren-open-brekende lastpakje. Ik geniet alle dagen met volle teugen van haar en zij zelf ook. Geen mis-match, maar Miss Match.
 
2009-2012
Hier volgen z.s.m. de eerder gepubliceerde Belevenissen van 2009 t/m 2012
 
30-12-2008
Onze Sarah...

Sarah, teefje oranje, had ik na haar vertrek nooit meer in het echt terug gezien. Vandaag zijn Indra, Merel en ik bij haar op bezoek geweest.
Sarah, mijn lieverdje, m'n oogappel. Het hondje wat me deed smelten vanaf de geboorte en me tranen liet lachen tijdens onze spelletjes...
Een wereldgriet met een super lief karakter en geweldige werklust, waar ik moeiteloos een boek over schrijven kan.
Saartje is gaan wonen bij Eddie, Sylvia en tante Rose (Joyhearts Amazing Astonisch Rose), waar ze net zo stapeldol op haar zijn, als ik ben.

Tante Rose is een enorm vriendelijke, bescheiden, rustige Flatcoated-dame. Zij kuierde achter ons aan, zich verwonderend over de uitsloverij van haar familie. Zo nu en dan liet zij zich tch verleiden even deel te nemen. Sarah is een ondernemende, energieke, zorgeloze jonge griet die bruist van levenslust en haar pret graag delen wil. Zij denderde dus met mama Indra en zusje Merel voor ons uit.
We hebben een geweldig mooie wandeling gemaakt en ik heb ondertussen hl erg genoten van het kwartet. Vier lieve Flatcoated meiden...

 

het kwartet

tante Rose

zusjes: Sarah en Merel

Sarah en Rose spelen

de zusjes

Indra en Merel

de drie musketiers

de zusjes

25-12-2008


Kerstkaartje maken...

We hadden er eerder geen tijd voor gevonden - op een moment dat er voldoende daglicht was - maar vanochtend heb ik de kerstattributen naar beneden gehaald om de meiden in kerstsfeer te fotograferen.
Ik besloot dat het waarschijnlijk handiger was om het kleed waarop ik ze wilde laten zitten over het terras te spreiden, znder bijzijn van de meiden, dus riep ik ze uit de achtertuin naar binnen. Een mens kan zich vergissen...

In de keuken stonden de kerstattributen klaar. Merels oog viel op de grote eland op de vloer. Gretig pakte ze de eland - zo groot als zij zelf - en sjouwde 'm naar haar kleed in de woonkamer. Daar ging ze zitten, met Rudolf in haar mond. Had ik toen de camera paraat gehad, dan was ik al klaar geweest!
Ik pakte de eland af en legde om op de bank. Merel bleef braaf zitten... tot ik mij bewoog. Vlugger dan vlug stond ze op de bank. Ik stilde haar er af, Merel hield 'haar' rendier intussen stevig vast: "gebeure wat gebeure, maar ik heb 'm!"

Merel moest plaats houden, terwijl ik het rendier naar de veilige keuken terug bracht. So far, so good.
Zodra ik de keukendeur achter me sloot, hoorde ik haar achter me aan draven en aansluitend terug sprinten naar haar kleed. Toen ik de woonkamer weer binnen ging, werd duidelijk waarom ze terug gerend was: Merel had op tafel de honden-kerstspeeltjes gezien en zichzelf getrakteerd op n van hen.
Ik pakte de kerstspeeltjes - was zo 'verstandig' ze meteen allemaal te pakken - en bracht ook deze in de veilige keuken.
'k Had mijn hielen nog niet gelicht of ik hoorde mijn kleine clown al wr triomfantelijk tussen haar kleed en de eettafel heen en weer rennen...

Heel even had ik een boos gevoel, want ze pakt normaal niets van tafel. Van onbekende pretspullen, knuffelbeesten bovendien, kan ik het begrijpen en vind ik het lollig dat ze er zo gretig op reageert, maar als ze nu verdikkie haar geintje voort zette met reguliere artikelen...
Ik stak mijn hoofd om de hoek van de kamerdeur en zag dat niet Merel de fout in gegaan was, maar ik zlf slordig was geweest: op tafel hadden nog kerstmutsen gelegen!

Hierna volgde een fotosessie. Eerst met alleen Indra, daarna Merel en tenslotte mijn beide lieve vredesduifjes samen.

Een kleine impressie:

 

23-12-2008
Giga-stoer

Al sinds Floris' puppytijd, helpt mijn moeder waar nodig bij de verzorging van mijn beestenboel. Hoewel ze goed naar haar luisteren, zag ze het tot voor kort niet zitten om met hen beiden tegelijkertijd aangelijnd te lopen. Gevolg was dat ze de hele dag in de benen was als ze de wandelingen met hen beiden op zich nam.
Kort geleden heeft mijn moeder moed gevat om tch te probren met het duo te lopen.

Merel en Indra hebben een paar regels over het aangelijnd wandelen:
- beiden lopen links
- onderweg wordt niet gespeeld
- er wordt niet getrokken aan de lijn
Zodra mijn moeder - gedurende de eerste meters - liet merken op de hoogte te zijn van die regels, door een andere richting te kiezen dan mijn meiden haar wilden wijzen en Indra te verbieden rechts te gaan lopen, waren ze als makke lammetjes.
Geregeld kuieren ze sindsdien heel genoegelijk gedrien door Heerhugowaard.

Ik vind het waanzinnig stoer, hoe ontspannen en vanzelfsprekend mijn moeder sinds die eerste ervaring met hen beiden op stap gaat. De beren op de weg zijn vertrokken.
'k Geniet van het geweldig plaatje dat het oplevert, dus heb er een paar plaatjes van gemaakt.

wandelen

plasje plegen

16-12-2008


Prinsessenparty

Merel is vandaag n jaar geworden. We hebben het gevierd met zusje Dunya, diens baasje Paulien en natuurlijk mama Indra, middels een 4 uur lange zwerftocht door de Schoorlse duinen.
Na deze heerlijke wandeling, met veel spel en gespetter in het Vogelmeer, reden we zeer voldaan huiswaarts.

Net als Indra kreeg ook Merel vandaag van mijn ouders een verjaardagskado om zelf uit te pakken.
Merel kreeg een roze knuffelvarken, dat knor geluiden maakt als je er in duwt of hapt. Het is een stuk groter dan haar eigen koppie en dus een flinke buit.
Het feestvarken is een schot in de roos, want het is de hele avond door Merel mee genomen, t/m de laatste ronde.

14-12-2008


Indraatje is 4!

"Zijn dat zusjes?", is een vraag die me sinds kort soms gesteld wordt, terwijl men wijst naar een dartelende Indra en Merel. We zijn regelrecht in een Linera-reclame gestapt...

Terwijl ik over het strand wandel, raced en speelt er een energiek Flatcoatedje in mijn buurt. "Die is nog jong zeker?", wordt me gevraagd terwijl er naar Indra geknikt wordt. Sinds een poosje antwoord ik trots: "Ze is bijna 4".
Sommigen lichten hun vraag, nadat ik haar leeftijd onthuld heb, verbaasd toe: "Oww, omdat ze nog zo slank is!" (als werd je dik van volwassen worden...).
Er zijn mensen wiens gezichtsuitdrukking boekdelen spreekt terwijl ze vriendelijk zeggen: "Vier? Die hebben zeker wl veel beweging nodig??", anderen kijken stralend naar haar en genieten mee van de mate waarin een Flatcoated speels en sportief blijft ondanks volwassenheid.

Vandaag viert Indra haar 4e verjaardag. Een mijlpaal in dit huishouden, omdat we Floris kort na zijn 4e verjaardag hebben moeten laten inslapen. Onwillekeurig naderde ik toch met enige argwaan dit moment. Kijkend naar haar vitaliteit, ben ik gerustgesteld: ze is nog mr 4.

12-12-2008

 

07-12-2008


Nestwandeling

Vandaag hebben we met de A-pups een flinke wandeling gemaakt in de Schoorlse duinen. Een mooie gebied voor dito honden, waar ze alle ruimte hadden (en toch steeds voor je voeten liepen).
Zusje Sarah en tante Rose waren helaas verhinderd, maar op 'teefje oranje' na, heb ik alle pups vandaag weer gezien.

In de 10 maanden dat de pups nu bij hun baasjes wonen, ben ik verwend met veel mailtjes, foto's, filmpjes en telefoontjes over hun aard en ontwikkeling. Toch is het extra leuk in het echt de overeenkomsten te zien: het zijn stuk voor stuk buitengewoon pientere, knuffelgrage, mensgerichte, sociale, zelfverzekerde hondjes geworden.

Speciaal was ook om te zien hoe Indra zich tov alle 'pups' als moeder gedroeg: samen spelen en racen maar ook zonodig begrenzen, letterlijk even tussen beiden komen toen spel te ruw ging naar haar zin, een momentje op een hoge duin staan kijken naar 'het kroost'...
Ik heb genoten!

Binnenkort gaan we Sarah een groepsknuffel brengen.

25-11-2008


Merel gaat los!

Sinds gisteren neemt Merel weer deel aan onze losloopwandelingen. Terwijl ik hen de vrijheid gaf en onmiddellijk daarna 8 roffelende pootjes door de stille duinen hoorde denderen, riep ik hen na wat de arts ons had geadviseerd: "Denk er om he, gn excessen!"
Die eerste ochtend hebben ze een uur lang, zo hard hun benen hen konden dragen, door de duinen gesjeesd. Bij thuiskomst merkte ik 'berispend' op dat ze niets van de zonsopgang gezien hebben, waarna ik besefte dat het mijzelf deze ochtend ook ontgaan is.


's Middags hebben we een plek verkend die we nooit eerder bezochten. Merel presteerde het om aan het begin van deze tocht keihard tegen een gespannen ijzerdraadje te lopen, met haar linker voorpoot. Dit is de poot waar ze mee mankte nav de verstuikte schouder, waaraan ze een teentje bezeerd had en waar ze groeipijn gehad lijkt te hebben. Het is een waanzinnige bikkel, maar na deze botsing weigerde ze even het pootje te belasten... Ik was rzend. Niet op iemand, maar op de situatie.
Gelukkig begon Merel al gauw weer gewoon rond te stappen. We hebben de wandeling voortgezet zonder nog enig teken van pijn. Pffff, het liep met een sisser af.
Anderhalf uur lang genoten we van een werkelijk bldschone omgeving!

Thuis hadden ze honger als een beer, hebben met veel smaak hun avondmaaltje gegeten en zijn toen zeer voldaan begonnen aan een intensieve nachtrust.

Het gewone leven is weer begonnen en we genieten er met volle teugen van!

21-11-2008


Shoppen

De afgelopen 10 weken moeten de meiden apart van elkaar uitgelaten worden: Merel aangelijnd zonder grappen & grollen, Indra vrij in losloopgebied.
Een tijd- en energierovend klusje.
Hoewel ik gelukkig hulp heb hierbij, was ik gisteren na mijn werk eigenlijk te moe voor nog een flinke strandwandeling. Ik besloot dat Indra het dan maar even met 'minder' moest stellen die middag. In ruil daarvoor mocht ze mee naar de winkel. Fysiek stelt dat natuurlijk weinig voor, maar ik weet dat Indra dit zeker niet 'minder' vindt.

Ik moest naar de bouwmarkt, de boekenwinkel, het tuincentrum en de ANWB-shop.
In de boekwinkel zijn we op zoek gegaan naar een werkagenda voor 2009. Terwijl ik de vele verschillende agenda's bekeek, verleidde Indra het personeel en de andere klanten haar te knuffelen. Breed kwispelend stapte ze naast me door het winkelcentrum, op weg naar onze volgende missie:
In de bouwmarkt stond een mand met hondenspeeltjes. Ik liet me even verleiden, nam er een bal uit en twijfelde. Indra twijfelde niet, dit was een heel mooie! We hadden een goed gesprek over ons doel en hoe dit niet op ons lijstje stond, alvorens ik de bal terug legde. Toen we op weg naar de kassa deze mand weer moesten passeren, duwde Indra er enkele malen met haar neus tegen: "Kijk baas, de bal! Hier is die bal!" Ik heb me met moeite vermand, we hebben al z veel ballen...
De ANWB verkocht ons een plattegrond van een mooi wandelgebied. Ogenschijnlijk geen bijzonderheden in deze winkel, toch heeft Indra haar achterlijf er bijna af gekwispeld van plezier. Ze vindt het geweldig leuk in winkels, als die spulletjes, al die mensen... Ook zonder koekjes en knuffels wordt ze uitzonderlijk happy van deze omgeving.
In het tuincentrum tenslotte, moesten we een zak grit kopen voor kater Viggo. Indra liet zich de vele knuffels en lieve woorden van het personeel welgevallen. Bij de kassa stond ze al rechtop tegen de lopende band nog voor het grit gescand was: "Mag ik een koekje??" zeiden haar ogen. In het tuincentrum hebben ze namelijk een pot goedkope hondenkoekjes staan. Het type wat ik nooit koop, omdat ik er te veel 'troep' in vind zitten, te weinig 'nuttigs'. Maar juiste deze koekjes vindt zij - wellicht ook omdat ze voor haar 'speciaal' zijn - waanzinnig lekker. Ze vindt ze zelfs zodanig lekker, dat ze in de dierenartspraktijk uit zichzelf steeds plaats neemt op de weegschaal. Ook daar staat namelijk een pot met zulke koekjes...

Plezier hebben in shoppen is erg vrouwelijk, maar met plezier op een weegschaal stappen omdat je daarna zo heerlijk koek eten kunt, daar moet je een hondenvrouwtje voor zijn.

16-11-2008
Update (verdenking van) groeipijn

Merel is inmiddels 5 dagen zonder ontstekingsremmers, so far, so good. Ze toont geen enkele pijn tijdens de wandelingetjes, loopt met een - voor haar zo kenmerkend - kordaat stapje opgewekt mee.
We mogen vanaf vandaag de beweging - aangelijnd - beginnen op te bouwen. Hopelijk verloopt dit even voorspoedig, dan kan ze gauw weer los lopen, zowel binnen als buiten.
Voor verloop, prognose en andere info tav groeipijn, klik hier.

Als ze straks weer mag trainen, gaan we beginnen met GG-B. We kijken beiden enorm uit naar het weer oppakken van de training!

 
09-11-2008


Spelletje

Voor aanvang van iedere wandeling, mag Merel een kwartier uit de bench en houden wij 'knuffelkwartier'. Indra wacht dan even in de keuken, om rennen en springen te voorkomen.
Na ruim een week braaf gedaan te hebben wat de arts voor schreef, ben ik op zoek gegaan naar een mogelijkheid Mereltjes dag iets leuker te maken, zonder haar fysiek heviger te belasten dan nu is toegestaan.

Ik besloot een zoekspelletjes te doen met haar en verstopte enkele puppydummytjes in de zithoek van de woonkamer. Heel makkelijk te vinden, dus geen inspanning nodig. Merel was stapelgelukkig! Wat ik niet bedacht had - en achteraf gezien best had kunnen voorzien - was dat Merel de zoektocht na het vinden van de verschillende dummytjes, niet zou staken! In de hoop dat er nog meer lagen, draafde ze de hele kamer rond. Met de volharding die ik normaal gesproken enorm waardeer, wist ze van geen ophouden en gunde zich nauwelijks rust nog te komen knuffelen.

De volgende dag deden we opnieuw een zoekspelletje. De dummytjes besloot ik te vervangen door haar eigen speeltjes, in de hoop dat dit wl acceptabel zou gaan. De 'factor dummy' is immers op zichzelf al opwindend.
Ik ging op de vloer in de zithoek zitten, naast het kleed van Merel en Indra. Merel moest rechts van mij zitten. Ik pakte n van de vele speeltjes van hun kleed. Als ik zeg dat er 20 frutsels van hen in de kamer liggen, overdrijf ik zeker niet. 
Ik koos iets uit waar ze nooit naar om kijken, dt prul liet ik Merel zien en ging ik verstoppen tussen de vetbedden aan mijn linker zijde. Op mijn 'toe maar', mocht ze het gaan zoeken.
Ze begon fanatiek in de vetbedden, maar toen het door 'omspitten' niet te voorschijn kwam, ging ze heel degelijk de kamer doorzoeken. "Ehhh, hoe kan dat daar dan komen kruinemans???"
Merel bedacht - eerlijk is eerlijk - geweldig leuke plekken. Sterk staaltje 'wishfull thinking'. Op de kastjes, achter de ordners, onder de bank, op een hoge plantentafel... Geen plekje werd vergeten, hoog of laag. Op zich waanzinnig leuk te zien hoe uitvoerig ze alles, werkelijk lles, doorzocht. Dit hebben we immers nog nooit geoefend, dus is wat ze uit zichzelf doet.
Het is exact het zoekgedrag wat ik van haar ken uit onze achtertuin: wanneer ze als baby baalde dat ze de dummy al gevonden had en hardnekkig bleef zoeken of er cht geen tweede lag.

Merel zette stug door. Na een poos vroeg ik me af of ze nog wel wist wt ze zocht, had ze de bedoeling wel begrepen? Of was ze inmiddels gewoon tch op pad naar een dummy?
Hij lag toch in het vetbed? Waarom dan de hele kamer doorzoeken? Begreep ze dan niet dat het speeltje zich niet zelfstandig kon verplaatsen?
Omdat ze eigenlijk niet zo lang mag rond stappen, heb ik het speeltje op de vetbedden - tussen de andere speeltjes - gelegd. Dat kon ongezien, want ik zat nog steeds op de grond naast het vetbed. Merel passeerde in haar speurtocht wederom het vetbed, zocht opnieuw op de plek waar het ding 'ontsnapt' was, kreeg lucht (nee, haar ogen gebruikt ze niet op zo'n moment, zoeken doet ze volledig op de neus) en pakte met een "Ha, hebbes!" gedachte gretig het bewuste speeltje.

De volgende dag hebben we met een ander speeltje nogmaals dit spel gedaan, met hetzelfde verloop. Ze heeft het spel dus begrepen, wist ook nog wat ze zocht, maar heeft geen benul dat een speeltje zichzelf niet elders kan verstoppen...

Na deze leuke zoekspelletjes, komt Merel keer op keer opgewonden de bench uit: zodra ze er uit mag, verwacht ze feest. In alle rust zitten knuffelen is er daardoor niet meer bij, tussen de knuffels door draaft ze gedreven van hot naar her om even te 'checken' of ze er wellicht iets vinden zal.
Het zijn steeds weer cht leuke plekjes die ze bedenkt, ze zou een geweldige hulp zijn bij het verstoppen van paaseieren! Die ontzettende lol in 'rare verstopplekjes', 'lastige probleempjes', herken ik hl erg van haar mama.

Ik heb kei-veel zin om met haar die lolletjes te maken en te gaan trainen als we zo spelen, maar voor nu moet ik het echt even niet meer doen, want Merelmans kan zich zo niet houden aan de opgelegde beperkte beweging

08-11-2008
Nagenieten

Er gaat geen dag voorbij zonder nieuwe belevenis met Indra en Merel waarvan ik nog lang nageniet.

Indra blinkt uit in lief gedrag. Nooit lomp, vervelend of ongeduldig. En ng veel zoeter & zachter tegen al wie jong is.
Indra heeft een enorme zwak voor kleine kinderen en jonge dieren. Zo is ze graag bereid de commando's van een peuter op te volgen, ook kan ze geweldig voorzichtig en onnavolgbaar verdraagzaam spelen met een pupje of kitten.

Gisteren kwamen we op het strand een 12 weken oud, verlegen Greyhound puppy tegen. Er is maar n ding net zo ontroerend als een verlegen Greyhound pup - met z'n fluweelzachte velletje, de ronde kraaloogjes en de wijd van het hoofd afstaande frommeloortjes -  dat is een volwassen hond die haar wnzinnig lief en bewonderenswaardig geduldig overhaalt tot een spelletje.
Indra was de perfecte pleegmoeder en wist het pupje tenslotte over te halen met haar mee te rennen, waarbij Indra in puppytempo 'rende'. Indra heeft zo het hart gestolen van het puppy-baasje en voor de zoveelste keer ook mij ontroerd.

Vandaag wandelden we in recreatiegebied Geestemerambacht. Indra rende vrolijk voor mij uit. In een bocht op een pad, ging ze op haar buik liggen en kwispelde. Wie zij zag kon ik nog niet zien, maar deze kalmerende houding duidt altijd op een hond en gezien de kwispel, had ze goede hoop op een spelletje.
Vlak voor ik de bocht bereikt had en kon zien wie de gelukkige was, was Indra al weer overeind gekomen en rende opgetogen verder vooruit. Had ik gezien waar zij op af sjeeste, had ik haar zeker weerhouden, maar gelukkig was ik te laat.

In de verte liep geen hond, maar zaten 2 kleine kinderen. Ze zaten op hun billen in  het gras, aan de rand van een grote poel. De ouders stonden met een buggy, waarin een 3e kindje zat, iets verderop. Net als ik stonden zij te kijken & genieten.
Indra huppelde met groot enthousiasme naar het duo aan de waterkant. Terplekke wist ze zich ternauwernood te beheersen, keek even heel opgewekt naar de beide kleuters en ontlaadde haar enthousiasme door met een paar extra lollige sprongen de poel in te plonzen.
De kinderen hadden verrast gekeken naar de vrolijke viervoeter die plotseling naast hen stond. Toen die de poel in sprong, begonnen ze opgewonden te gillen. Indra maakte er een vreugdedansje van en huppelde vervolgens opgetogen de kant weer op, waar ze zich tot grote hilariteit van de kinderen - pal voor hun neus - flink uitschudde.
Het vrolijke gillen werd hierdoor nog luider en opgewondener, als kinderen die in een pretpark-attraktie zitten. Ze krabbelden tegelijkertijd zo rap mogelijk overeind, om aan de regen van slootwater te ontsnappen.
De opwinding van het vrolijke duo, wond Indra op haar beurt nog verder op. Met haar billen vlak bij het gras en haar pootjes wijd uit elkaar, stoof ze - als een pup zo mal - mijn kant weer op.

De ouders en ik vervolgden met tranen van het lachen onze weg.

 
05-11-2008
Alternatieve geneeskracht

"Wil je me wat vertellen?", vroeg de arts op serieuze toon, terwijl ze op haar knien op de grond zat en Merel haar breed kwispelend beide wangen likte. Ik vroeg me geschrokken af of deze arts meende 'hondenfluisteraar' te zijn.
Van een door een ziektekostenverzekering gepubliceerde lijst gediplomeerde dierenartsen, die tevens homeopatisch behandelen, had ik er eentje gekozen die niet ver van Heerhugowaard praktijk houdt.

Ik geef de voorkeur aan reguliere, wetenschappelijk onderbouwde geneeskunde. Vanuit de intense wens de frequentie en hevigheid van de acute fases van vermoedde groeipijn te kunnen beperken, wilde ik de reguliere - door Maarten Kappen voorgeschreven - behandeling, middels homeopathie nvullen. Baat het niet...

De homeopatische dierenarts vertelde volledig te vertrouwen op een door Maarten Kappen gestelde diagnose. Om die reden hoefde ze dan ook de rntgenfoto's niet te zien. Wat kon dan de reden zijn Merel achtereenvolgens in alle vier haar pootjes te knijpen, om vast te stellen dat dit haar keer op keer pijn deed?
Moest mijn behoefte aan hulp wellicht nog verder toenemen?

We dronken een kop thee, terwijl Merel de praktijk grondig inspecteerde en ons meermalen attendeerde op een stapel zakken hondenbrokken, welke onder een gedrapeerde doek, wel aan ons oog, maar niet aan haar neus onttrokken waren.
Dit weerhield de arts er niet van te polsen of ik met Maarten Kappen over Merels voeding gesproken had en interesse had in 'vers vlees voeding'. Ik vertelde haar dat wij inderdaad de voeding besproken hadden en het advies geweest was de huidige voeding te blijven geven, hoewel tijdens de acute fase kleinere dagporties.

De arts haalde een wichelroede en enkele buisjes met korreltjes tevoorschijn. Merel werkte goed mee door haar steentje bij te dragen de wichelroede te doen uit slaan. Ze duwde er geregeld speels met haar neus tegen. De arts bleef echter ernstig en legde uit dat het juiste middel werd aangewezen door het 'uit slaan'. Op deze wijze werd ook de 'potentie' (sterkte) bepaald.

De arts mengde alcohol, kraanwater en enkele homeopatische korrels in een Jomanda-blauw flesje met druppelaar.
En passant zette ze ook 2 potjes tabletten op tafel en schreef er een dosering op. Het bleken voldoende tabletjes voor 2 maanden. Bij navraag lichtte ze toe dat het een ontstekingsremmend voedingssupplement was, welke ik moest vergelijken  met visolie.
Ik heb een sterke behoefte dingen te begrijpen, maar de dokter kon me niet uit leggen waarom Merel deze middelen 2 maanden nodig had, terwijl de groeipijn pas zeker voorbij is als ze 18 maanden oud is en een acute fase daarentegen doorgaans niet langer duurt dan enkele weken.

De voedingssupplementen heb ik niet gekocht, omdat mij slechts n argument voor voorschrijven duidelijk werd: ze kostten 25 euro per potje.
Het consult bleek per tijdsduur berekend te worden, wat een heel nieuw licht werpt op de geschonken thee.
Het flesje - waaruit ik Merel de komende 10 dagen, dagelijks 5 druppels moest toedienen - kostten me 20 euro. Over de vervolgbehandeling kon ze mij helemaal niets vertellen, tot ze over 10 dagen zou horen hoe het dan ging.

Met het homeopatisch middel en een toegestoken stapeltje schriftelijk informatie over de praktijk, verlieten we de arts.

Thuis vond ik op internet een onderzoek over de resultaten van het gebruik van een wichelroede door homeopaten.
Twijfelend over het in gebruik nemen van het homeopatische middel - welke was gekozen met behulp van een wichelroede die zo hevig uit sloeg, dat de pols van de arts er stevig van had bewogen - las ik de schriftelijke informatie door die mij bij vertrek was meegegeven.
De arts schreef o.a. dat met vers vlees voeding epilepsie kan verdwijnen, kanker voorkomen kan worden en allergien over kunnen gaan. Alle drie zijn met zekerheid volkomen onmogelijk, zker een arts zou dit behoren te weten.
Toen ik ook een folder van een merk vers vlees voeding aan trof, zocht ik op of zij hiervan verkooppunt is. Tot mijn spijt was mijn vermoeden juist.

Naast allerhande alternatieve behandelmethoden en de wondervoeding, biedt deze arts hulp door te 'communiceren met dieren'. Hierover vermeldt zij dat dit ook waardevol kan zijn tijdens stervensbegeleiding.
Ik herinner me maar al te goed wat ik er voor over gehad zou hebben even een momentje te kunnen praten met Floris, toen zijn tijd daar was. Dat iemand een slaatje slaat uit dergelijk hevige gevoelens van verdriet, wanhoop en machteloosheid, vind ik harteloos. Dat een rts op deze wijze een boterham wil verdienen, daar heb ik geen woorden voor...

Bij deze dierenarts kom je met zorgen over een zeer pootje binnen en wordt je er vervolgens eentje uit gedraaid.
Merel is niets wijzer geworden van deze ervaring, maar k ben genezen!

 
01-11-2008
In haar 2


Tijdens onze wandelingen op Ameland heb ik - terwijl ik liep te genieten van mijn meiden - gedacht "Met Merel hoeft nooit gefietst te worden, die rent uit zichzelf continu. Sterker nog, met Indra hoeft ook niet meer gefietst te worden, want Merelmans laat ook haar aanhoudend rennen!"
Ik dacht terug aan een recente aflevering van het tv-programma 'Wegmisbruikers', waar een man werd staande gehouden, omdat hij de maximum snelheid met veel meer dan 50 km. had overschreden.
Terwijl de agent hem uitlegde dat hij zijn rijbewijs moest inleveren, mompelde de man nauwelijks hoorbaar - verslagen en beteuterd - dat hij 'm gewoon in z'n twee had staan.
Ja, hij had n ding over het hoofd gezien: deze man reed een Ferrari!

Zo is het ook met Merel, bedacht ik me tijdens die wandeling. Da's een Formule 1, haar minimum snelheid is hoger dan de maximaal toegestane.
Dat is haar charme, daar ben ik voor gevallen en daar geniet ik waanzinnig van, maar het is niet altijd even veilig. Een zeer elegante 'vogelvlucht' vanaf een hoge helling in het Nesserbos, eindigde met een meer dan belabberde landing, omdat Merel al weer aan het racen was nog voor ze fatsoenlijk geland was.
Een flinke slip in de modder tijdens een sprint is evenmin uitzondering geweest...

Al in haar eerste levensweek gold voor Merel: hoe opgewondener zij is, hoe sneller haar pootjes gaan.
Ik zal haar moeten uitrusten met een helm en airbags.

 
30-10-2008


Drie weken in drie dagen

Onze vakantie was heerlijk, maar een stuk korter dan gehoopt.
Dinsdagochtend had Merel geen eetlust. Naar aanleiding van alle avontuur at ze daar als een dijker, dus dit was meer dan opvallend. Bij aanvang van de ochtend wandeling werd duidelijk wat de oorzaak was: pijn. Merel liep weer mank, wederom met links voor.
We zijn onmiddellijk weer in de auto gestapt, ik heb Maarten Kappen gebeld, heb het huisje gepoetst en onze spullen gepakt, zodat we diezelfde dag weer thuis waren.
Thuis is het immers veel minder opwindend, dus minder vervelend voor Merel om rust te moeten houden.

We zijn opnieuw naar Eersel gereden, ivm de grote deskundigheid, de mogelijkheid foto's te nemen zonder roesje en het eventuele verband met de daar behandelde verstuiking.
Gelukkig bleek het net opnieuw het schoudertje te zijn, die heeft al haar malle capriolen probleemloos doorstaan. Dat mag een wonder heten, gezien haar vakantie-aktiviteiten, maar daarover een volgende keer meer.
Merel had wel een pijnlijk teentje, de rntgenfoto's lieten geen afwijkingen zien, het voetje mankeert dus niets rnstigs.
Daarnaast bestaat er een verdenking van groeipijn, dit is evenmin ernstig - ze groeit er overheen - maar zolang ze er last van heeft, is het wel heel pijnlijk.

De behandeling is gericht op de eventuele groeipijn en tegelijk krijgt het teentje zo gelegenheid te herstellen. Middels ontstekingsremmers en bewegingsbeperking wordt de pijn bestreden en het herstel bevorderd.
De eerste twee weken mag Merel 2 maal daags 30 minuten en 2 maal daags 10 minuten aangelijnd en gecontroleerd wandelen. Als dit vervolgens ook zonder pijnbestrijding goed gaat, mogen we daaropvolgend de duur van de wandelingen weer opbouwen.

Als dat allemaal goed gaat, mag ze over 4 weken weer 'los'.

27-10-2008


Het goede voorbeeld

Op Ameland wemelt het van het wild. Zeker in de vroege ochtend en namiddag - als het een beetje schemerig is - struikel je er over.
Floris had nooit enige interesse in levend wild. Indra vindt het geweldig, maar blijft goed onder appl. Ik vroeg me af hoe Merel zou reageren.
Het is een heel vrije en volhardende meid. Anderzijds ben ik al veel vaker verrast geweest door de mate waarin ze gehoorzaamd. Ik schat haar blijkbaar geregeld ondeugender in, dan ze eigenlijk is.

Vanochtend hebben we voor het eerst samen konijnen zien weg racen. Indra rende er achteraan, Merel nam deel aan haar mama's jacht. Nadat het konijn in een hol verdwenen was en Indra even had staan wachten, keerde ze terug met Merel in haar kielzog.
Iets verderop dook Indra weer de bosjes in en stootte een konijn op. Het konijn stak het pad over en Merel zag het gaan terwijl ze naast me wandelde. Ze bedacht zich geen seconde en zette de achtervolging in, terwijl Indra vanuit de bosjes alles gade sloeg.

Merel spurtte een zijpad in, achter nijntje aan. Nijnemans vluchtte de dichte bossage in, Merel volgde het lollig huppende konijnestaartje op de voet.
Samen met Indra observeerde ik wat Merel verder zou doen. Het was een veilige omgeving, ze zou niet in het verkeer terecht komen. Een uitgelezen moment om te zien in welke mate Merel haar koppie kwijt zou raken onder invloed van een achtervolging.

Merel kwam de bosjes weer uit en keek onze richting in "Zijn ze er nog?? Ja, ze zijn er nog", en weg was ze weer. Dat is de volhardendheid die ik van Merel ken: het konijn is ontvlucht, maar ik moet en zal 'm vinden.

Toen ze later opnieuw in ons zicht verscheen floot ik haar. Merel stond stil en overwoog. Ik zette alle zeilen bij, Merel twijfelde. Helaas, het konijn was leuker dan ik...
Merel dook opnieuw de bosjes in. Indra en ik zetten onze wandeling voort, ze zou wel eieren voor haar geld kiezen, zodra ze ons vertrek ontdekte. Dat werkte, want in een mum van tijd liep ze weer naast ons, zo nu en dan verlangend omkijkend.

Merel reageerde ongeveer op wild zoals ik had verwacht, hoewel ze wat minder onbeikbaar was als ik vooraf vreesde. Indra heeft me meer verrast.
In de lijst 'things to do' die ze afwerkt in de opvoeding van Merel, stond blijkbaar ook dat zij haar kind wil leren achter konijntjes aan te jagen!

23-10-2008
Zo goed als nieuw!

Vanochtend zijn we naar Eersel gereden. Bepakt en bezakt - met koffie, broodjes en speeltjes - leek het wel alsof we een dagje uit gingen!
Dr. Maarten Kappen heeft Merels gangwerk bekeken in wandeltempo en draf. Het zag er perfect uit. Het lichamelijk onderzoek wat hier op volgde, bevestigde dit.
Merel mag weer alles doen, ze is volledig herstelt.

Nu we groen licht hadden om weer 'los' te gaan, hebben we direct gezocht naar een recreatiegebied, om even de benen te strekken.
Het eerste gebiedje dat we vonden, was zeer nadrukkelijk verboden te betreden met honden. Vervolgens kwamen we terecht bij een fantastisch park in Eindhoven, genaamd Genneper parken. Helaas was er een aanlijnplicht, maar ik besloot dit niet gelezen te hebben en de meiden even de benen te laten strekken.
Zodra ik ze vrij liet, sprongen ze aanhoudend samen van de enorm hoge waterkantjes af. Dat ze slechts na goed zoeken, een plekje vonden waar ze de meter hoge kant weer op konden klauteren, mocht de pret niet drukken. Keer op keer jumpten ze wr dolblij het water in. Dikke lol!
Na een klein wandelingetje, hebben we de terugweg hervat, want ik wilde pogen vr de ergste drukte langs Amsterdam en Alkmaar te zijn.

Vanuit Eindhoven zijn we direct doorgereden naar de Schoorlse duinen, waar we een geweldig mooie wandeling gemaakt hebben en een balspel gedaan hebben in het vogelmeer. Het geluk spatte van Merel en Indra af!

Thuis wachtte er nog een verrassing voor ons vogeltje: bezoek, zodat er extra veel te knuffelen was.
De hele avond hebben Merel en Indra zichzelf geen rust gegund. Ze hebben samen liggen knuffelen en keten, alsof ze zes weken in n avond willen inhalen.

Voor vannacht hebben ze weer volop stof om hrlijk over te dromen.

 
19-10-2008


Mijn vogeltje in haar kooitje, part V

Inmiddels zijn we aan de 6e week van 'rust' begonnen. Merel loopt nu 4 maal daags 40 minuten, aangelijnd. Tussentijds zit ze nog steeds in de bench, omdat ze zich anders te buiten zal gaan aan bokkesprongen en race-wedstrijdjes.
So far, so good.Aanstaande donderdag gaan we op controle bij Maarten Kappen.

Het is ongelofelijk hoe goed Merel ondanks het gebrek aan vertier, nog heel brave dingen doen kan. Zo kan ze blijven liggen op de aangewezen plaats - enkele meters bij mij vandaan - terwijl ik met een dweil in haar bench kruip om die uit te soppen en haar mama lollig ligt te doen op haar kleedje.
Het komt er eigenlijk op neer dat Merel uitstekend gehouden blijkt te kunnen worden in een kooitje (what's in a name) en ze naarmate ze minder aandacht krijgt, alleen maar braver en braver wordt (in de hoop op een knuffel).
Ik moet mijzelf nog maar eens goed achter de oren krabben of ik niet veel beter hondjes in kooitjes kan gaan houden!

 

12-10-2008
3 Generaties

Toen ik in 2001 een Nylabone kocht voor pup Floris vond ik dat een duur ding. De fabrikant en verkoper beloofden echter dat dit kluifmateriaal veilig in de bench achtergelaten kon worden.
Nou, daaraan was geen woord gelogen, want Floris vond er niets aan.

Toen in februari 2005 Indra bij ons kwam wonen, kreeg zij de - zo goed als nieuw - Nylabone ook in haar bench. Indra stapte er wel eens mee rond, maar knabbelen aan dat harde kunststof? Geen haar op haar hoofd!

De Nylabone is in februari 2008 aan Merel gegeven. Merel vind 'm mooi, rg mooi. Maar ja, we hebben het dan ook over een antiek exemplaar die al generaties in de familie is! Ze heeft er veel mee rond gesjouwd en wanneer ze alle schatten verzamelde, dan werd ook de Nylabone opgehaald, maar kluiven op dat harde kunststof??

Nu ze ivm herstel van een verstuiking, buiten haar wandelingetjes om, continu in de bench zit, begint ze er zo waar af en toe op te knabbelen. Uit verveling rommelt zij er wat mee in haar bek en zo is in de afgelopen 4 weken de Nylabone 'beschadigd' geraakt.

Er zullen nog heel wat generaties nodig zijn om 'm soldaat te maken. Dr is het bij nader inzien dus zeker niet!
05-10-2008
Mijn vogeltje in haar kooitje, part IV

Aanvankelijk verwachtte ik dat het strenge bewegingsbeleid wat wij volgen nav een verstuiking, gemakkelijker zou worden vanaf het moment dat we weer wat mogen wandelen, al is het dan aangelijnd. Maar nu we de eerste drie weken achter de rug hebben, neemt mijn ongeduld toe.

Merel loopt weer goed sinds ze n dagje rust hield. Inmiddels lopen we 4 maal daags 20 minuten, aangelijnd. Buiten die tijd zit Merel in de bench, zodat ze niet door de kamer kan gaan racen of met haar mama ravotten.
Nu ze - bij bijna anderhalf uur lopen per dag - nog steeds loopt als een kievit, groeit het vertrouwen dat de prognose juist is en zij straks Ameland onveilig mag maken. En met het afnemen van dat laatste restje knagende bezorgdheid, neemt ook de moeite toe, ons te houden aan het advies van de arts.

Terwijl we normaal gesproken beiden onze neus zouden ophalen voor de huidige, (bewust) extra saaie, aangelijnde wandelingetjes door de wijk, ervaren we het nu als een feestje! Eindelijk weer smen wandelen. Merel mag onderweg wat dragen en kwispelt haar kont er af van geluk met dit taakje. Zo nu en dan houden we knuffelpauze, want dat kan ze weer zonder enorm te gaan springen. Hrlijk met mijn neus in haar vacht, wat hebben we dit gemist!

Volgens Merel is deze hele herstelperiode klinkklare onzin. Ze brengt dit bovendien heel overtuigend. Bjna net zo overtuigend als dr. Maarten Kappen was.
26-09-2008
Iets over een appel en een boom...

Merel mag nog 4 weken niet mee op onze wandelingen en (kater) Viggo is uit logeren, zodat hij Merel niet aanhoudend uitlokt tot stuiteren. Indraatjes moet zich dus zonder haar kameraden vermaken, notabene net nu ze haar 'come-back' gemaakt heeft na de periode van loopsheid en schijndracht.

Terwijl ik met haar op pad ben, geniet ik van haar onvermoeibaarheid, de grote inzet die ze toont om jonge honden uit te nodigen voor een spelletje, de lol die ze maakt met haar bal, de niet te stuiten waterpret en haar ondeugende gedrag als we uiteindelijk de parkeerplaats weer naderen (want we gaan ltijd vl te vroeg naar huis).
Thuis kruipt ze stiekem op schoot, als ik op de bank een boekje zit te lezen (welja, dat merk ik toch niet...)

We brengen door omstandigheden weer veel tijd met z'n tweetjes door, waardoor ik meer oog heb voor mijn Indra en toch verbazingwekkend vaak Merel zie...

 
23-09-2008
Mijn vogeltje in haar kooitje, part III

Inmiddels is het bijna 2 weken geleden dat we halsoverkop naar Eersel reden. Merel houdt nog steeds benchrust en verveelt zich te pletter.

Ze heeft te kennen gegeven dat ze het luxe koningsmaaltje beu was. De mooiste manier was wel de keer dat zij - nadat ik haar schaaltje Carnibest had neergezet - haar Nylabone (een kunststof kluif) pakte en daarmee, met afgewend hoofd, in een hoekje achterin de bench ging zitten. Als wilde ze zeggen "Ik eet nog liever een kunsttof kluif!" Alle dagen slagroom op de koffie is niet lekker. M'n meisje prefereert haar brokjes boven vers vlees. Dus eet ze sinds enkele dagen weer gewoon haar brokjes, uit de kong.

Meermalen heeft ze mij, als ik haar aangelijnd uit de bench haalde, naar haar kleed gesleurd. Daar wilde ze graag even wentelen tussen haar knuffelbeestjes (een 'wentelteefje'?). Dit is natuurlijk slechts de inleiding van het spel, dus helaas op dit moment niet toegestaan.
Nu ik er op bedacht ben, lukt het haar niet meer me daar heen te sjorren. Wat ik echter niet volledig weet te voorkomen, is het dl-enthousiast opspringen, om me in mijn gezicht te likken. Ongelovelijk hoe hoog ze - moeiteloos - van de grond komen kan!
Buiten presteert ze het sinds enkele dagen om - aangelijnd - hl hard rondjes te rennen... Ze is op zo'n moment niet onmiddellijk te stoppen, want zo gek als een deur.
Het 'rechtlijnig en gecontroleerd' bewegen valt dus zeker niet mee.

Ook de opdracht 'rust houden' kost meer en meer moeite.
Merel heeft diverse spelletjes in de bench bedacht. Van pup af aan blaast Merel bellen in de waterbak (zie 27-05-2008), daar heeft ze nog steeds dagelijks erg veel lol in. Het repertoire aan waterballet-spelletjes is nog verder uitgebreid nu zij de alle tijd heeft hier mee te experimenteren. Ook hutten bouwen onder haar vetbed vergt weinig van haar schouder, dus is een mooi onschuldig vermaak.
Minder blij ben ik met haar 'home-trainer aktiviteiten': Merel beweegt zonder van haar plek te komen, door intensief te graven op de bodem van de bench. Ze graaft zowel staand als liggend, want er gaat niets boven variatie. Dit deed zij eerder al geregeld op de vloer in de woonkamer, 't is een sportief typetje.
Je kunt de bewegingsvrijheid wel afnemen, maar wrkelijk rust afdwingen, dat zou een dwangbuisje vergen! 

Wat slaat ze zich goed door deze saaie periode heen!!

 
18-09-2008


Mijn vogeltje in haar kooitje, part II

Een Flatcoated van bijna 9 maanden tot rust dwingen, is geen eenvoudige opdracht. De eerste week is achter de rug.
Ik heb de mazzel dat Merel goed kan berusten in een situatie. Iets wat je niet 1, 2, 3 verwacht voor een hondje met zo veel temperament en karakter. Een ander geluk is dat ze de bench al kende als 'eigen plek'. In de bench houdt ze rust, zonder protest.

We maken het zo aangenaam mogelijk:
Om haar te helpen de tijd te doden, kreeg ze de eerste 4 dagen haar maaltjes in een kong. Zo was ze een paar uur per dag bezig met haar maaltijden.
De eetlust verging haar na 4 dagen benchrust. Hoewel ze natuurlijk minder hoeft te eten, wil ik graag dat ze wel met plezier blijft smikkelen. Veel anders heeft ze immers niet in deze weken! Daarom stapten we over op een koningsmaaltje, Carnibest, maar zelfs dit kon haar niet bekoren. De oplossing blijkt momenteel in gezelschap te zitten: als ik bij haar ga zitten en wat tegen haar babbel, neuzelt ze haar koningsmaaltje op.
Uiteraard krijgt ze daarnaast extra vaak en extra lekker kluifmateriaal, waar ze zo te zien wat in kwijt kan.
Mijn moeder is zo lief om op te passen gedurende de uurtjes dat ik met Indra van huis ben voor een wandeling. Hierdoor is Merel in ieder geval niet alleen.

Alleen om te poepen en plassen wordt Merelmans uit de bench gelaten. Vr ze uit de bench komt, moet ze aangelijnd worden. Dit om te voorkomen dat ze gaat racen, want de rust in de bench is maar schijn. Zodra onze kleine de kans zou krijgen, zou zij alles doen wat de arts haar verboden heeft. Naarmate de dagen verstrijken, neemt haar behoefte daar aan toe.

Buiten wil ze zo mogelijk ng liever rennen, springen en in mij klimmen. Om te voorkomen dat ik haar aanhoudend tot de orde moet roepen tijdens die 3 minuutjes die we samen lopen, ga ik gewapend met clicker en een extreme lekkernij de deur uit. Door haar te belonen voor ieder moment van aandacht en kalmte krijg ik haar zo ver dat ze dit 3 minuten vol houdt, onder voorwaarde dat er geen motje langs vliegt en geen kat de straat over rent...

De gehoorzaamheidscursus (GG-SHH) heb ik helaas moeten afzeggen. Dat is absoluut geen 'probleem', maar natuurlijk wel jammer. Na 2 les zullen er nu 6 volgen waaraan we niet mogen deelnemen en aansluitend hopen we enkele weken op vakantie te gaan. De instructrice denkt echter dat Merelmans desondanks examen kan gaan doen, het wonderkind.

'k Ben zo trots op mijn dappertje!!

 

13-09-2008
In d'r uppie

Merel slaat zich wonderwel door haar eerste dagen benchrust heen. Na deze 2 weken volgen er nog 4 weken van opbouw, waarin ze alleen aangelijnd en gecontroleerd mag bewegen. 

Nu Merel gedwongen wordt tot rust middels de bench, weet Indra zich geen raad met haar vrije tijd. Wat deed ze ook al weer in de jaren vr Merel?
Ze draaft een rondje door de zithoek met een pieper, ze veert op als Merel uit de bench mag voor een plas of medicatie en ligt op haar kleedje een balletje op te gooien. Of zou dat figuurlijk bedoelt zijn?

 
11-09-2008


Mijn vogeltje in haar kooitje


De afgelopen weken meende ik zo nu en dan, tijdens aangelijnd lopen, te zien dat Merel niet helemaal goed liep. Omdat ik de enigste was die het zag, het alleen waarnam tijdens aangelijnd lopen en ook dan niet met zekerheid, dacht ik dat het spoken in m'n hoofd waren.
Het eerste jaar vind ik altijd een beetje spannend. Als baasje doe je je best de hond gezond te laten opgroeien, maar een jonge, passievolle hond doet zo nu en dan dingen waarvan je slechts kunt hopen dat het met een sisser af loopt. Daarnaast doe je een poging maat te houden met minder gezonde belastende aktiviteiten, maar of je werkelijk voldoende voorzichtig was, dat moet blijken...

Gisteravond zag ik het weer, tijdens de gehoorzaamheidscursus: ze liep 'vreemd'. Ik besloot de instructrice te vragen even goed te kijken of ik het me verbeeldde. Helaas, nu zag zij het ook. Mijn
zorgen groeiden vanaf dat moment heel erg snel. Ik was vreselijk bang dat het aktieve leven met haar - waarop ik me van meet af aan verheug zodra ik haar zie - in duigen was gevallen.
Die avond besloot ik - na overleg met twee lieve vriendinnen - dat ik een deskundige wilde laten kijken naar mijn kruinemans. Ik wilde zeker weten of ze iets 'engs' mankeerde, zodat er wellicht nog gelegenheid was haar tijdig te behandelen.

De hele nacht verweet ik mezelf alles wat ze had gedaan en wat wellicht te belastend was geweest. Vanochtend belde ik Maarten Kappen, waar we deze zelfde middag al terecht konden. Ik nam een paar vakantie-uurtjes op, zette de meiden en een pot koffie in de auto en ging om 12 uur op weg naar Eersel. 

Om 14.45 uur waren we daar. Het was een flinke rit, maar het was zeker de moeite waard. Maarten Kappen is zeer deskundig, maar tevens een prettig mens in de omgang met baas & hond. Geen luxe als je zo bezorgd bent over iemand die je zo lief is!
Na vertelt te hebben over Merels capriolen en wat ik gezien had tav haar beweging/klacht, werd er buiten even met haar gedraafd, om haar gangwerk te bekijken. In de behandelkamer volgde een uitvoerig lichamelijk onderzoek middels betasten, drukken en bewegen. Toen Maarten tenslotte op haar schouders drukte, gaf Merel een pijnkreet die door merg en been ging.

Gezien het feit dat ze geen opstartproblemen heeft en de klachten juist gedurende aktiviteit toenemen, was de kans op enge dingen als OCD klein, maar we wilden graag ook middels foto's uitsluiten dat er iets loos was met botten en gewrichten.
Maarten heeft foto's gemaakt van de schouders en ellebogen, zowel van op haar linkerzij -, haar rechterzij -, als op haar buikje gelegen. Hij kan dit zonder gebruik te maken van een roesje. Hij liet me de foto's zien en legde uit wat je er aan kon zien: de kop van het gewricht, de groeischijf, de beenderen...
Zowel schouders, ellebogen als beenderen waren zo mooi als je maar kon wensen!!!

Dit bevestigde zijn vermoeden: het is een verstuiking! Gevolg van een draaiing of zo, wat past bij een temperamentvol hondje van deze leeftijd, volgens Maarten.

De behandeling bestaat uit 2 weken volledige rust, in combinatie met 10 dagen ontstekingsremmers. Na deze periode van rust mag ze voorzichtig weer eea opbouwen. Vanwege haar leeftijd en temperament moeten we haar benchrust geven en mogen haar alleen aangelijnd laten poepen en plassen. Zelf voelt ze er immers geen enkele behoefte aan, om rustig te doen. Dat zal naarmate ze langer rust houdt alleen maar toenemen.

We zullen de nestwandeling die ik in oktober hoopte te kunnen maken even moeten uitstellen. Ik heb goede hoop dat we in november wl heerlijk kunnen gaan genieten van de geplande wandelvakantie op Ameland. Maar vooral, ik ben die gruwelijke angst kwijt!

Er viel een enorme last van mijn schouders. Nu Mereltjes schouders nog.

 

06-09-2008


Holbewoner

Indra is in juli loops geweest en zit nu dus in de laatste fase van de schijndracht. Een natuurlijk verschijnsel wat er oorspronkelijk voor moest zorgen dat alle teefjes melk produceren tbv de pups van de alpha-teef. Zij zijn immers de toekomst van de roedel!
In de gezinnen waar onze honden in leven, heeft het geen funktie. Schijndracht is geen prettig gevoel, maar zolang Indra er niet onder lijdt - bijv. door te denken dat ze werkelijk pups heeft, lichamelijke klachten te ontwikkelen, danwel melkgift - wordt ze niet gesteriliseerd, zodat ze tzt nogmaals mama kan worden. Want wat is die snoes een geweldige moeder! 8 Weken lang heeft ze met veel inzet, plezier, liefde en geduld gezorgd voor haar kinderen en zich de vele knuffels van het bezoek laten welgevallen.

Om dat nogmaals te kunnen beleven, moet ze nu dus nog eventjes door die laatste week van de schijndracht heen. Vanaf de loopsheid is ze minder onvermoeibaar en tevens gevoeliger. Naarmate de 'dracht' vordert, neemt dit toe. Ze is mijn eerste teefje, dus heb ik pas na enkele loopsheden geconcludeerd dat het voor Indra beter en eerlijker is gedurende die maanden de trainingen te beperken in zowel duur als moeilijkheid. Ze wil wel graag, maar in die periode kn ze gewoon minder. Daar ondervindt ze slechts last van als ik het desondanks van haar vraag.
Gedurende de laatste 2 weken van de schijndracht gaat ze 's nachts een nestje graven in haar vetbedden, zodat die 's morgens her en der op een propje liggen. Daarnaast zoekt ze deze keer overdag zo nu en dan een 'hol'.

Indra heeft daar thuis de ruimte onder de bank voor uitgezocht. Met enig beleid lukt het haar daar onder te schuiven. Geheel klem ligt ze daar - tevreden over de 'beschutting' - te rusten. Dat ze er niet zelfstandig onder vandaan kan, lijkt minder zwaar te wegen dan de drang naar een hol.
Als we gaan wandelen of ze om andere redenen weer tevoorschijn wil komen, doet ze verwoede pogingen er onderuit te komen. Tenslotte blijft ze noodgedwongen - met melancholiek gezichtje - onder de bank liggen. De zware bank optillen kost mij m'n rug en knien, dus heb ik een ander manier gevonden om haar te bevrijden. Ik ga naast haar liggen - vr de bank - en rol haar op haar zij. Vervolgens strek ik mijn beide armen onder de bank en leg n hand achter haar billen en ntje op haar rug, waarna ik haar onder de bank vandaan kan schuiven.

Nog eventjes, dan zal de virtuele bevalling volgen en Indra haar 'come-back' maken.

 

05-09-2008
Spieken

Een bekend engels versje omschrijft de verschillen tussen 3 verschillende retrievers als volgt:
A Golden says: Show me what you want, explain why, and I will do it
A Labrador says: Show me what you want, forget the why, and get out of my way
A Flatcoated says: I already know what you want. why you want it, now step aside and I'll show you a better way of doing it!

Deze omschrijving is Merel op het lijf geschreven.

Inmiddels zal het zo'n 2 maanden geleden zijn dat ik voor het eerst opmerkte dat Merel het commando "Over" kent, zonder dat we dit ooit geoefend hebben. Het commando betekent dat ze moet over zwemmen en aan de overzijde moet zoeken naar iets wat ze niet heeft zien of horen vallen. 
Ik besefte het toen zij zich, zodra ik dat commando aan Indra gaf, in het water omkeerde en - met haar eigen bal nog in de mond - zo hard ze kon de terugweg inzette.

Merel heeft afgekeken. Ze heeft gezien dat op dt commando haar moeder het water over steekt, aan de overzijde zoekt & vindt. Merel heeft dus begrepen dat er op dat commando iets te halen is aan de overzijde van het water. Dat is niet aan dovemansoortjes geweest! Steeds vaker zwemt Merel - in geval ze vrij loopt omdat het geen training is, maar een vergeten bal betreft - ook op dat commando naar de overzijde, als het even kan voor haar mama uit.

 
04-09-2008
Verleiden versus straffen


Corrigeren is niet zo makkelijk als het lijkt. Een correctie is iets anders dan je afreageren. Voor een goede correctie is de vraag net wat de bs zou opluchten, maar wat de hnd zou motiveren dat gedrag niet meer te vertonen. 
Als je jezelf de vraag stelt, kun je vaak een oplossing vinden waarbij je een correctie helemaal niet nodig hebt!
Verleiden en motiveren tot het gewenste gedrag, maakt (samen)werken ng leuker, terwijl straf en dwang er slechts toe leidt dat de hond het ongewenste gedrag niet meer durft te vertonen (binnen jouw bereik).

Zoals eerder geschreven heeft Merel van nature een heel goede buit- en brengdrift, maar gemengde gevoelens tav het werkelijk delen van de buit. Door het aanbieden van het apport geduldig te blijven uitlokken en iedere kleine vooruitgang uitbundig te belonen, is de buitdelingsbereidheid de afgelopen maanden beetje bij beetje gegroeid.

Eergisteren heeft Merel een beslissing genomen. De middag heeft Merel de dummy niet alleen in het razende tempo - dat we van 'Turbo' gewend zijn - gehaald en gebracht, maar k ngeleverd! Zonder twijfelen of omweg, heeft ze het tot pal voor me gebracht! Met haar tenen tegen de mijne, ging ze zitten en hief haar koppie naar me op: "Toe maar, jij mag het hebben".
Het llermooiste vond ik haar oogjes. Merel heeft een heel open karakter en even zo open gezichtje. In haar donker bruine oogjes zag ik dat het geen 'ongelukje' was, geen 'moment van verstandsverbijstering'. Ze had me aangekeken terwijl ze op me af kwam en geen moment was er die frons gekomen van "Waar ben ik nou mee bezig?" Nee, deze middag had ze besloten dat ze 'm graag aan mij gaf.
 
 
02-09-2008
Puberteit

Vanmiddag hebben we weer eea geoefend, Merel, Indra en ik. Met Merel onderhoud ik enkele GG-gehoorzaamheidsoefeningetjes in combinatie met een aanzet tot jachttraining.
Merel kan het goed en doet het graag. Als ik haar bij me roep, rent ze zo ontzettend hard op me af, dat het haar wel eens gebeurd dat ze niet tijdig afremmen kan. Ze komt dan uit nood naast mij tot zit-stand. Vanmiddag hadden we dat 'probleem' niet, want vlak bij me gekomen maakte Merel een wending van 90 graden de bosjes in...

Uiteraard gaf ik een ferme "Nee!", maar Merel negeerde het. Na de bossage aan de rechterzijde doorzocht te hebben, stak ze het pad over en ploos ook de linkerzijde uit. Hierna voegde ze weer bij mij en trok haar braafste smoel.
Ik zei geen woord, behalve "Volg". Ze begrijpt goed dat de baas 'boos' is als deze zo koel doet en volgde - onaangelijnd - voorbeeldig mee terug naar de plek waar vandaan ik haar vervolgens weer zou weg roepen.
Tijdens de herkansing stapte ik snel voor haar, toen ze voorbij poogde te racen, waarop Merel wederom de bosjes in sjeesde. Opnieuw volgde ze bij terugkomst onaangelijnd netjes mee naar de plaats waar ze vandaan geroepen zou worden. Ik gaf haar een 2e herkansing, dat bleek naief... Dit keer gaf ik haar 1 meter voor mij een strenge "Zit", maar na heel even te zijn gaan zitten, dook ze opnieuw de bosjes in.

Ik maakte er geen woord meer aan vuil en liep terug naar de plek waar vandaan ze steeds weggeroepen was en waar tevens de tas en Indra waren. De ultieme straf was mij te binnen geschoten.
Geduldig wachtte ik op het moment dat Merel zich weer bij ons zou voegen. Zonder een woord lijnde ik haar aan, zette haar aan de vastlegpen en maakte Indra los. Daarop pakte ik een dummy uit de tas en terwijl ik die weg wierp riep ik enthousiast "Apport'!" tegen Indra. We apporteerde op deze wijze een keer of 3-4 rond Merel, Indra genoot van de verrassing even eea te mogen apporteren en haar extreem opgewekte baasje. Deze omstandigheden zouden Merel kunnen doen blaffen van opwinding, maar ze zei - opvallend genoeg - geen woord, stond slechts opgewonden te hijgen. Hoorde ik haar hersens kraken?

Na de apportjes borg ik de dummy weer op, lijnde Indra weer aan en maakte Merel los. Merel stuiterde opgewonden om me heen, ik negeerde het, zodat ze weer kalmeerde. We herhaalden de hier-kom oefening en ze voerde 'm volmkt uit, waar we beiden heel blij mee waren.

We lopen niet het risico te gaan zitten suffen, Merel gaat ons ook de komende tijd alert houden!

 
30-08-2008
(II)

Een goede deal sluiten

Het valt niet mee om een goede deal te sluiten met een hondje dat rg veel waarde hecht aan hetgeen ze af geeft.
Zoals ik al vaker schreef, is Merel dl op de dummy. Dat is heel prettig, want het motiveert haar extra 'm te vinden en te pakken. Het bemoeilijkt echter het belonen voor het dlen van de buit, zeker bij deze - in haar ogen - extra mooie buit! (een balletje deelt ze makkelijker, spullen uit huis zelfs probleemloos).

Merel ervaart mijn blijdschap als hl belangrijk en waardevol. Ze is - net als haar mama - echt in haar nopjes met de sociale beloning.
Daarnaast krijgt ze voor een grte prestatie eveneens een grte beloning, in de vorm van een extra lekkere snack en extra veel lekkers.
Voor alle zekerheid krijgt ze 'voor toe' ook nog een spelletje... Allemaal direct achter elkaar, als n hl groot feest.
Hoe zeer Merel het ook allemaal waardeert, tch zie ik in haar oogjes dat het een slchte deal is. De dummy is ze immers kwijt en niets is zo waardevol als dat...

De oplossing van het 'probleem' volgt uit de oorzaak van het probleem.
In plaats van te strijden over 'hier komen op commando' (voor strijd zijn er tw nodig!), kun je beter op zoek gaan naar hoe de hond te verleiden is tot gewenst gedrag.

De beste beloning zou wat Merel betreft 'nog een keertje' zijn. Dit is niet mogelijk omdat je nu eenmaal na een goede uitvoering moet stoppen. Het risico dat ze bij herhaling niet met de beste prestatie van die dag afsluit, is (nog) te groot. Ik moest dus op zoek naar een andere oplossing.
Ik heb daarom een hele poos beloond met woorden en knuffels, terwijl ze de dummy onderwijl mocht blijven vasthouden. Dat vond Mereltje wel erg leuk: met een dummy in haar mond door haar blije baas geknuffeld worden. Het tot werkelijk voor me brengen, werd daardoor steeds minder sterk beleefd als het dreigende moment van 'afscheid'.
Wat ze eveneens heel leuk bleek te vinden, is de dummy mogen dragen tijdens een volg-oefening. Ze moest dat wel netjes doen, zonder geklier, want een dummy is 'een ernstige zaak'. Helemaal in haar element tgv haar volle mond, volgde ze parmantig, met haar borst vooruit en haar staart hoog.
De dummy een tijdje mogen vast houden, maakte het voor Merel minder akelig 'm later weer te moeten afgeven. Aan haar behoefte het apport vast te houden, was dan tegemoet gekomen. Tijdens deze volg-oefening deden we tevens 'voor komen' en 'los-vast'. Dat laatste is een 'spel' waarin ze welliswaar met de dummy pal voor me moet zitten en zo nu en dan even moet afgeven, maar aansluitend eigenlijk gelijk weer terug krijgt.

Voor Merel is er geen betere deal!

 
30-08-2008
Je zal er maar mee zitten...

Merel heeft een probleem. Een probleem waar nestgenoten van haar ook mee kampen. Ze heeft een aantal zeer sterke driften, die een (andere) eigen wens van haar hinderen.

Merel is behept met een behoorlijke buit- en brengdrift. Dat betekent dat ze de buit graag te pakken krijgt en zonodig dus flink volhoudt 'm te vinden. Eenmaal de buit in haar mond hebbende, wordt er - geheel automatisch - naar de baas gesjeest. Natuurlijk wakker ik dit aan door haar, zodra ze 'm heeft, gigantisch hoog en enthousiast jubelend, aan te moedigen. "Jaaaaa!!! goed-zo-griet, komdan komdan komdan!!! Mereltjeee!!! kom maarrrrr!"
Merel rent de beentjes onder haar lijf vandaan om bij me te komen, tot... Tot ze enkele meters voor me ineens beseft waar ze mee bezig is.

Met veel geduld, het zker niet nazitten of graaien n handige listen, zijn we nu zo ver dat ze de dummy tot vr me brengt. Als ik haar, voor mij aangekomen, een zit-commando geef, gaat ze met de dummy zitten. In deze houding heeft ze zichzelf voldoende onder bedwang, om er niet met 'de buit' vandoor te gaan als ik het aanpak. De 'buitdelingsbereidheid' moet nog wat verder groeien...

Het is - als je jezelf en het hondje de tijd gunt - eigenlijk wel een ontroerend probleem. Je zal het maar hebben: de sterke drift om iets te brengen, terwijl je tegelijk het liever zelf houdt...
28-08-2008
Op pad met Dunya


Vandaag hebben we weer gewandeld met 'teefje geel', Merels zusje Dunya. Een klein foto-verslagje:
[photogallery/photo00002815/real.htm]
26-08-2008


Ouwehands dierenpark

Eindelijk is ook Merel naar Ouwehands dierenpark geweest, het favoriete uitstapje van haar mama (zie ook Belevenissen 28-07-2007). We hebben heel erg genoten, dit was zeker voor herhaling vatbaar!

Indra en Merel voor de leeuwen

giraffen kijken

Merel op het terras

wat zwemt daar in het water?

een monkey-rail tourt over het park, Merel kijkt haar oogjes uit

de ijsberen vinden we erg mooi!

de bruine beren in het berenbos zijn ook niet mis!

Merel vindt de beren prachtig

Indra is dol op aquaria

Prairiehondjes zijn net zo leuk als stokstaartjes

daar krijg je geen genoeg van...

en voor de kleintjes is er gelukkig een speeltuin!

15-08-2008


Dogfighter

Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar opnieuw allerhande leuke hondenspeeltjes, waaronder een Nina Ottosson spel. Dit keer de Dogfighter, een iets moeilijker variant dan de voorgaande 3 exemplaren (zie Belevenissen 15-08-2007).

Onder/in de schuifbare kokertjes, kun je een lekkernij verstoppen. De hond moet de schuivende kokertjes naar de andere kant duwen om bij de beloning te kunnen komen. Het kokertje kan namelijk alleen aan het einde opgetild worden. Als variatie kunnen meerdere kokertjes in een "sleutelgat"gezet worden of je kunt er een kokertje van de Dog Smart aan het einde plaatsen die eerst verwijdert moet worden.

Daarnaast worden we getrakteerd op een dagje Ouwehands dierenpark!

 

12-07-2008


Hamster

Merel had weer een 'mevrouw de Bouvrie' bui. Terwijl Indra en ik aan het begin van de avond lekker zaten te luieren, stapte Merelmans bedrijvig haar bench in. Ze pakte een kluif en stapte er opgetogen mee naar de kleden in de zithoek. De kluif werd neergelegd en Merel was al weer onderweg terug naar de bench. Een volgende kluif werd opgehaald en eveneens naar het kleed gebracht.
Vastberaden stapte ze heen en weer tussen bench en kleden, tot de alle kluifmaterialen uit de bench verzameld had op de kleden.

De rust leek in te treden. Merel lag stil, maar buitengewoon wakker, bij Indra en de kluifjes op de kleden. Indra en ik suften lekker verder.
Enkele minuten later veerde Merel weer op, ze had zo te zien een besluit genomen. Vanaf onze luie plekken volgden Indra en ik wat onze kleine nu ging ondernemen. Merel stapte opnieuw de bench in. Ik vroeg me af wat daar nu nog te halen kon zijn. Merel pakte het vetbed uit de bench en sleepte het doelbewust naar de kleden in de zithoek. Zo, alle kleden waren nu ook verzameld.

N kon ook Merel rust vinden.

 

20-06-2008


Geldwolf

Merel was erg zoet vanmiddag. Intens tevreden lag ze op haar kleedje. Ik keek vertederd naar haar, terwijl ik door de kamer liep, bezig met wat huishoudelijke klussen. Wat is het toch een lieverd!

Wat had ze nou eigenlijk tussen haar pootjes?
Ik keek nogmaals aandachtig, in een poging het te herkennen. Ik meende een papiertje te zien. Waarschijnlijk een notitie, eens zien of het van belang was.

Ja, het was van belang...

 

 

11-06-2008


Die doet geen vlieg kwaad!

Merel heeft een vlieg gevangen. Het heeft haar enige moeite gekost, want de beste knul zat achter de luxaflex, maar met enig geduld en volharding werd hij tenslotte de hare.

De vlieg werd meegenomen naar het speelkleed en hier neergelegd. Hij bewoog nog, maar was natuurlijk wel erg nat geworden. Merel legde haar hoofdje naast hem, plat op het kleed en kwispelde: "Kom je spelen?" Nee, vliegemans liet zich niet 1,2,3 verleiden tot een stoeipartij. Dan nog maar eens vragen, en nog eens...

Indra kwam kijken naar de nieuwe kameraad, maar ook met Indra wilde hij niet spelen. Tja, dan moest de vriendschap maar wat aangewakkerd worden met een kus!
Merel gaf hem een lieve, blije lik. Met zorg werd de aan de tong geplakte stakker weer op het kleed gewerkt. Opnieuw kreeg hij een lebber en wederom werd hij bevrijd.

Vol onbegrip over het oprapen van haar lief - het zwarte, natte frommeltje - stampte Merel naast me naar de vuilnisbak waar ik onze nieuwe huisgenoot heb 'begraven'.
Vliegemans is niet meer...

 

10-06-2008
Watervogel

Hoewel na 2-3 dagen zalven het oortje van Merel hersteld leek van de oorontsteking, moeten we de behandeling in totaal toch 6 dagen volhouden, zodat het ook werkelijk weg is.
We reden daarom de afgelopen dagen - voor het loslopen en trainen  - naar een gebiedje wat iets verder gelegen is. Een klein wandelgebiedje en een bekende trainingslokatie, waar helaas geen waterwerk gedaan kan worden, mr dt kwam nu wel even mooi uit!

Na een paar oefeningetjes geef ik de meiden vrij en wandelen we wat samen. Gisteren was ik ze vervolgens even 'kwijt' terwijl ik een motortje hoorde. Niet wetende of het een motortje was van een snel voertuig en of die zich door het gebied bewoog, haastte ik me de richting in waarin mijn freggles waren vertrokken.
Wat bleek het geval: je kunt tch waterwerk doen in dit gebiedje!

Merel en Indra waren heerlijk aan het zwemmen en keken me reuze opgewekt aan. Na 7 jaar niet anders gezien en gehoord te hebben over dit gebiedje als 'watervrij', heeft Merel er een - zr verscholen - water gevonden...

Als ik ooit een trektocht maken ga door de woestijn, neem ik haar zker mee!

 
06-06-2008  

Samen trainen

Op deze hete dag hebben we voor het eerst met z'n drietjes jacht getraind. Een heel bijzondere gebeurtenis voor mij.
Ik heb gigantisch genoten en was ape-trots op hen: ze hebben geen van beiden het werk van de ander gehinderd.

Ik had de nieuwe vastlegpen mee. Dat is echt een super goede aanschaf geweest! In plaats van de 'kurkentrekker' die niet in kurkdroge bosgrond te draaien is en gemakkelijk krom getrokken wordt, heb ik nu een Sitfas grondpen Deze kun je zonder moeite in en uit iedere grond haalt, kan niet krom getrokken worden en lijkt desondanks zelfs steviger vast te zitten.
Groot voordeel binnen deze situatie was dat ik dus zonder 'gedoe' het vastlegpennetje steeds mee kon verplaatsen als we een stukje verderop nog iets gingen doen.

Terwijl ik met Merel een dummy verstopte om haar die vervolgens te laten zoeken, lag Indra in de schaduw aan de vastlegpen te wachten op haar beurt. Terwijl ik voor Indra iets verstopte lagen beide meiden samen te wachten, Indra los en Mereltje aan de vastlegpen. Vanuit de bosjes kon ik zien dat de nieuwsgierige dames waren gaan zitten in de hoop een glimp op te vangen van mijn aktiviteiten: "Indra af, Merel down... Merel dwn" sprak ik hen streng toe vanuit de bosje, waarop ze weer braaf hun nieuwsgierigheid gingen liggen bedwingen.

De eerste dummy die Merel mocht gaan zoeken, bracht zij naar Indra. Niet om haar uit te dagen, ze legde 'm werkelijk 'netjes' aan haar voeten en nam naast haar mama plaats... Indra negeerde het gelukkig, zij weet natuurlijk al dat dummy's een 'ernstige zaak' zijn.
Intussen liep ik bij hen weg. Merel koos eieren voor haar geld: ze rende achter me aan en liet haar prachtige 'buit' natuurlijk niet achter!
Indra heb ik een keer laten zoeken met Merel in haar kielzog. Wie weet zou Merel er wat van leren haar brave mama te volgen? Keurig bracht Indra - met Merel op haar hielen - de dummy naar me toe. Een groot verschil met de wijze waarop ze een balletje in zo'n situatie brengt. Opvallend was dat ook het gedrag van Merel tov Indra's 'buit' (daardoor?) anders was dan in de situatie met een bal.
Balspel heeft bij ons andere regels en dus k andere rituelen en commando's, zo leer ik hen vanaf het begin dat er verschil is tussen werken en spelen.

Ik was heel blij te merken dat noch Indra, noch Merel protesteerden als de ander aan de beurt was. Aandachtig en verlangend zaten ze eea te volgen, zonder geluid te maken.

Ik kijk er naar uit opnieuw met z'n drietjes wat te gaan trainen, 'k vond het hl erg leuk: ik ging moe van huis en kwam fit weer terug!

 

05-06-2008
Polyreligie

Ik heb het er hier al eens vaker over gehad: Merel heeft erg veel Merel-logica.
En van die typische Merel-veronderstellingen is dat er van alles heel veel is. Dat komt voort uit haar rotsvaste vertrouwen dat ze krijgt of bereikt wat ze wil.

Bijvoorbeeld:
"Als ik met dze Viggo niet kan spelen, omdat hij achter het raam zit, dan ren ik gewoon naar de Viggo op de stoel of de Viggo in de bench... Verhip, waar zijn die nou? Goed zoeken, dan zal ik er wel eentje vinden".
"Als de Kong onder de kast gerold is, dan pak ik 'm gewoon opnieuw uit de bench, daar heb ik immers die andere ook vandaan en daar liggen ze dus. Als ik ze niet 1,2,3 zie, moet ik gewoon beter zoeken, want ze liggen er zker!".
"Als ik de dummy heb geapporteerd en in een vlaag van verstandsverbijstering heb ingeleverd, dan race ik gewoon gelijk terug de bosjes in om 'm opnieuw te pakken, zodat ik 'm tch weer heb! In de bosjes liggen immers de dummy's!"

Of zou het andersom zijn: berust Merels grenzeloze vertrouwen in het bereiken van haar doel op haar geloof in veelvoud?

 
04-06-2008
(II)


Twee honden

Kort nadat ik mijn eerste hond in huis kreeg, ontstond de wens een tweede te hebben.
Hoewel er natuurlijk nadelen aan kleven (op visite gaan met 2 Flatcoateds is dubbel zo aanwezig, aangelijnd wandelen met 2 honden maakt trekken 2 maal zo vervelend, etc.), wogen de voordelen voor mij persoonlijk veel zwaarder.
Ik genoot enorm van hem, wilde daarom grg twee van die lolbroeken in m'n leven. Maar bovenal gunde ik hm een kameraad om mee te racen en stoeien, waar lang niet alle honden die we tegen kwamen voor te porren waren.

Omdat het onverstandig is een tweede hond te kopen terwijl je je handen nog vol hebt aan de eerste en daarnaast de honden onderling ook gemakkelijker combineren als er enig leeftijdsverschil is, wachtte ik vol ongeduld tot Floris min of meer volwassen was, met de aanschaf van een volgende pup.
Helaas werd Floris nauwelijks ouder dan dat en overleed hij kort na Indraatjes komst. Opnieuw keek ik uit naar uitbreiding van de roedel. Nu - met Merel - is die wens dan werkelijk waarheid geworden.

Een vaste kameraad voor Indra, die er ltijd is, is net zo hrlijk als ik droomde.
Indra geniet intens van Merel. Hoewel ze al een zeer aktief leven leidde, heeft Merel haar leven ng leuker gemaakt.
Geniet mee, klik hier.

 

04-06-2008
Bosjesvrouw

Een van Merels oortjes is een beetje ontstoken. Ze heeft er geen last van, maar natuurlijk moet het wel behandeld worden en mag Merelmans nu even niet zwemmen.

Het kostte wat moeite een plekje te vinden waar geen water is en tevens, ondanks het broedseizoen, losgelopen mag worden.
Het gebiedje was de rit mr dan waard, want een onbekend gebiedje vinden ze altijd xtra leuk.

Bij gebrek aan water vond Merel een nieuwe hobby: in plaats van in het water, dook ze vandaag in alle bosjes... Indra deed intussen eveneens als bij het water: aan de kant zitten bedelen of ik er een bal in wil gooien.

Tenslotte wachtten Indraatje en ik tot Merel weer 'op het droge' wenste te komen, zie 't filmpje!
31-05-2008
Leven als kat en hond

Klik hier voor een filmpje van Merel en Viggo.

De filmpjes zijn o.a. middels QuickTime Player te bekijken, volg de link om deze gratis te downloaden!

 
30-05-2008


Impulsief

We hebben gewandeld in een bos dat we nog nauwelijks kennen. Tot grote vreugde van de meiden was er volop water. Merel is natuurlijk weer vele malen te water gedoken, terwijl Indra aan de waterkant alles uit de kast haalde om een bal te verdienen.
En maal hoorde ik een zodanige plons dat ik ging kijken. Op de plek van de plons trof ik een hl steile helling van ongeveer een meter hoog - vanaf het wateroppervlak tot de grond waarop ik stond - en onderaan zat Merel: drijfnat, tot haar schoudertjes in het water. Ze had haar voorpootjes tegen de helling gezet en keek me aan: "Baas, hier kan ik niet uit..". "Eh, nee Merel, maar ik kan je daar ook niet uit halen, want baasje is ook niet zo enorm mobiel...". Wanneer ik me daar in zou laten zakken, kon ik Merelmans wel op de kant tillen, maar er zelf niet meer uit komen.

In de hoop dat ze er verderop wel uit zou kunnen komen, begon ik langs het water te lopen. Op het stukje waar ze er in gedoken was na, was dit gehele water omringd door een brede, dichte kraag van brandnetels. Door de diepte en die brandnetelbarricade kon ik - terwijl ik langs het water liep - Merel onmogelijk zien. Ik babbelde daarom tegen haar aan, zodat ze horen kon waar ik was en in de hoop dat ze mee zou komen. Dat deed ze. 
Zodra ik begon te lopen klonk een opgewekt geplons naast me. Ze is gelukkig niet gauw in paniek, houdt altijd het volle vertrouwen dat het wel goed komt.
Aan het eind was de kant inderdaad een stuk minder hoog en minder steil, dus daar kon ze op. Merel zag het ook en zwom al vooruit, op die kant af. Ik hoopte dat ze geen al te hevige afkeer zou hebben van de brandnetels, want dan zou ik er zelf doorheen moeten... Vooralsnog liet ze zich nooit door prikkels weerhouden, maar dit waren er wel erg veel. Tot mijn opluchting stormde ze ook dit maal gewoon door die meters brandnetels heen. Dat is het voordeel van 't zelfde impulsieve gedrag waarmee ze eerder hier te water was geraakt: eerst doen, dn denken.

Indra vindt het geweldig als Merel dit soort fratsen uit haalt, heel opwindend! Zodra Merel op de kant was rende Indra terug naar de plek waar ons druifje er in gedoken was. Volgens mij met de gedachte "Nog een keer??!" Ik heb het duo ditmaal toch maar verboden hier te water te gaan. Het was een mooi avontuur, maar n keer was wat mij betreft genoeg.

 

27-05-2008
Bellenblaas

Omdat honden na het eten tenminste een uur moeten rusten omwille van het risico op een maagtorsie en mijn beide meiden zich daar zelf geen zorgen om maken, gaat Merel na het ontbijt tenminste een uur naar de bench.

Vanochtend lag Merel gedurende dat uurtje - zoals gebruikelijk - te kluiven, terwijl Indra aan mijn voeten lag te luieren en ik mijn e-mail las. Onverwachts hoorden we een geluid: bubbeldebubbeldebubbel...
Verbaasd en geamuseerd keken Indra en ik elkaar aan, mogelijk had ook zij direct een vermoeden? Bubbeldebubbeldebubbel... bubbeldebubbeldebubbel... Ik bukte me en keek naar de bench. Bubbeldebubbeldebubbel...
Merel zat achter haar waterbakje en had bedacht dat het spelletje wat zij buiten kan spelen in het badje, ook gespeeld kan worden in de waterbak in haar bench! Ze stak opnieuw haar neus in de waterbak en blies uit: bubbeldebubbeldebubbel...

 

25-05-2008


Waterhoofd

In het hoofd van Merel speelt tijdens onze wandelingen slechts n gedachte: water.
Merel heeft een neus voor water en zich tot levensdoel gesteld zo veel mogelijk tijd daar in door te brengen.

Afgelopen vrijdag werd me dat wel hl erg duidelijk toen we onderweg naar huis met z'n drietjes onze benen strekten in een recreatiegebiedje.
Vanaf de parkeerplaats liepen we - via een brede brug - een kort gemaaid veld op, waar omheen een brede strook zeer hoog gras stond, met daarachter water.
Na om het hardst gerend te hebben op het veldje - wat Indra tot haar plezier voorlopig nog met glans wint - nam Draatje haar dochter mee het hoge gras in, waardoor ze beiden onzichtbaar waren.
Omdat ik wist dat daar achter een diepe sloot is met een hoge schoeing, waar een pup dus nog niet zelf uit mag klauteren, floot ik. Indra kwam, maar Merel kon ons niet meer vinden tgv de woestenij waarin ze verzeild geraakt was in combinatie met haar gebrek aan (levens)ervaring. Op mijn roepen zag ik zo nu en dan 2 wapperende oortjes boven het gras uit komen, ze hipte rond als een kind dat verdwaald is in een doolhof. Tenslotte kwam ze een heel eind verderop te voorschijn, drijfnat. Ze had de sloot dus toch bezocht.

Enkele meters verderop gingen we over een smalle brug deze sloot over. Nog vr ik iets kon zeggen lag Merel al weer in de sloot. Terwijl ik terug liep om haar er uit te tillen, zwom zij op haar beurt net naar de overzijde, ons tegemoet. Ze moest dus weer terug, maar vindt een extra baantje zwemmen geen straf.
Zodra ze op de wal getild was, wilde ze aan de andere kant van de brug er wr in. Na dat ter nauwernood uit haar hoofd te hebben kunnen praten, moest ik aan de overzijde van de brug de meiden nogmaals ernstig toespreken.
Pfff, hierna was het 'gevaar' geweken, want nu verlieten we het water en gingen de bosjes in.
Ha, maar niet voor lang, want verderop was - rook Merel - een kanaal! Zoef, daar ging ze, met Indra op haar hielen. Een paar keer vol vuur hier-komen vonden ze wel erg leuk, maar tenslotte riep het water sterker dan ik. Ze stormden - dwars door een prutsloot - het fietspad over en daar waar Indra nog aan de kant bleef wachten tot ik een bal zou werpen (waar ziet ze me voor aan? Ik ben gekke Gerritje niet!) lag Merel er al weer in...
Op mijn "voor" stierden ze samen terug, tuurlijk opnieuw dwars door de sloot en bijbehorende rietkraag, wat immers veel lolliger is dan over het dijkje.

Nu was Indra helemaal dol, dus wilde zij nog een keer. Men zegt dat een pup de brave volwassen hond na doet. Ik kan jullie verzekeren dat het omgekeerde k een optie is...
Echter, als Draatje gaat ben ik natuurlijk ook Merel kwijt. En Merel kwijt zijn rond een fietspad is nog een slag verontrustender, aangezien ik die nog niet tegen verkeer kan beschermen middels een zitfluitje. Dus heb ik maar weer streng gedaan en ben rap doorgelopen, want als we de bosjes voorbij waren en een bochtje om, dan waren we bij ons wandeldoel: een diepe, heel brede sloot met lage in- en uitstap.

Bij deze heel brede sloot gooide ik voor beiden een paar keer een balletje naar de overzijde, ze hebben zich kostelijk vermaakt. De terugweg besloot ik dwars door de bosjes te struinen, in de hoop het kanaal (met de hoge kant en het fietspad) te vermijden. De bosjes werden erg gewaardeerd en dat wilden ze graag vieren in het kanaal...
Middels hoog gekir en door snl een nieuw pad in te slaan, wist ik de 2 malloten bij me te houden. Ik had er echter nog geen 2 stappen gezet of ik herinnerde me de kroossloot die verderop dit pad kruist en maakte - uitleg lijkt me inmiddels overbodig - rechtsomkeert. Draatje liep direct mee, maar Merel had het niet in de gaten, want liep al enthousiast ver vooruit. Ik liet Indraatje verscholen om de hoek zitten en spiekte zelf om het hoekje naar wat Merel deed. Geen Merel te bekennen... Och, toch, daar kwam ze te voorschijn, groen als gras... Helemaal onder het kroos!
Terug over de smalle brug was opnieuw een hele poppenkast. Nt toen ik dacht dat het gelukt was over deze brug te lopen zonder Merel hier te water te laten gaan, rook ze ook de vijver die rechts van ons achter hoog gras verscholen lag. Hup, daar ging ze, het hoge gras door, even dat water "checken".

Een beetje lopen dromen tijdens de wandeling is er niet meer bij, maar 'k geniet wel hl erg van de lol die de meiden samen hebben. 

 

21-05-2008
Verkoeling

Omdat het de afgelopen dagen onophoudelijk tenminste 25 graden was in huis, stond de ventilator naast Mereltjes bench. Het is een grote, staande ventilator die zowel middels knopjes als 'pedalen' te bedienen is.
Merel had er vorige week per ongeluk op staan stampen en zo de ventilator op z'n hardst gezet. Toen ik 'm vervolgens weer wat rustiger zette met mijn vingers, drukte Mereltje ook met haar neus tegen de knopjes. "Dit is toch een hulphondje in de dop!", dacht ik lachend.

Gisteren bleek dit heel erg waar: Merel sloeg doelbewust en aanhoudend met 1 poot op de on/speed pedaal en keek verheugd op naar de wind die ze er door liet maken. Ze heeft begrepen hoe het werkt.
Klein detail-verschil met een volleerde hulphond: Merel doet het nog niet op commando...
Gelukkig weet ze voorlopig nog niet hoe de stekker er in moet.

 
17-05-2008
(II)


Turbo

"Turbo" lachtte de puppytester haar 3 maanden geleden toe tijdens de puppytest. Die naam past nog steeds goed bij Merel:

Vanavond hebben zij en ik, zoals alle dagen, weer eea geoefend. We hebben een zoekspelletje gedaan in de achtertuin, zonder lijn, zelfs geen halsband. Merel moest blijven zitten bij de achterdeur terwijl ik achterin de tuin, buiten haar zicht, achter de meters brede plantenbak, op of onder een tuinstoel de puppydummy verstopte. Als ik dan terug naast haar stond, stuurde ik haar uit met "zoek apport". En ja hoor, Merelmans zocht, pakte en bracht terug!!
We hebben zo'n lol gehad!!! Na afloop een balspelletje gedaan met een bal-aan-touw, zodat er lekker gestoeid kon worden. Sta-pel-ver-liefd ben ik op die malloot.

Intens tevreden gingen we weer naar binnen. Merel en Indra deden zich tegoed aan hun kalfshoefjes die ik vanmiddag gekocht & gegeven had. Smikkelen!!!
Plots stond Merel op en liep vastbesloten, met haar typische, stevige Merelstapje naar de keukendeur. Een teken dat ze nodig moet. Ik observeerde haar, want het kwam wel hl plotseling opzetten. Nooit eerder moest ze zo maar tijdens het kluiven. Maar ja, ze stond vastberaden voor de deur en waarom zou het niet kunnen dat ze plots moest tijdens het kluiven?? Dus ik stapte op de deur af, voor het te laat zou zijn. Onderweg kreeg ik in eens zo'n raar voorgevoel en vroeg haar of ze werkelijk moest of dat ze eigenlijk hoopte nog wat te gaan oefenen samen...
Ik opende de achterdeur. Merel stapte de tuin in en draafde naar achteren, waar ze inderdaad altijd poept. Oke, toch een 'grote boodschap' dacht ik nog (opgelucht). Eh, nee, ze draafde naar achteren om een rondje om de grote plantenbak te racen en onderweg dummy-inspectie uit te voeren. Na een rondje geraced te hebben stond ze weer voor me en keek me met haar donkere oogjes broeierig aan: "zullen we??"
"Nee liefie, kom je weer binnen?" Ja, ze liep mee, met stevige stapjes draafde ze terug de kamer in, naar haar kluifje, ook leuk...

 

17-05-2008
Pijnlijk nieuws

Merel heeft vandaag zo'n pijnlijk bekkie dat ze ondanks een goede eetlust met lange tanden eet. Dat ziet er heel merkwaardig uit: ze reageert enthousiast op de komst van haar maaltje, maar neuzelt er vervolgens mee en likt aan haar brokjes in plaats van ze gulzig op te schrokken.

Merel en Indra hebben daarom vandaag nieuwe kluifjes gekregen, zodat Mereltje rap van die ellende af is en kan knagen op zaken die daar voor bedoeld zijn ipv op al het overige wat voor handen is. Tegelijkertijd heb ik haar en Indra getrakteerd op een weekend vers vlees maaltijden van Bandit, zodat ze wat zachts te eten heeft ipv de brokjes die haar nu blijkbaar pijn doen.

Begrijpen doe ik het niet: waarom is het kauwen op brokjes pijnlijk en het kauwen op de hoek van een kruk of een harde kluif wel aantrekkelijk?
Hoe dan ook, de meiden smikkelen samen van de verschillende feestmaaltjes!

 
11-05-2008


Passievol parelriddertje

Merel is dummy-gek en niet zo'n btje! Heel vreemd vind ik het dat een hond van nature een canvaszak eindeloos graag kan willen hebben.
Merel had er al een oogje op nog vr ze 'm ooit in gebruik zag! En nog vreemder is dat ik dat ook over nestgenoten van haar heb gehoord. Heb ik dummy-freaks gefokt?

Druk met de reguliere gehoorzaamheidstraining, hebben we het apporteren van dummy's een poosje gelaten voor wat het was. Na het zien van een dummy was er immers geen land meer te bezeilen met mijn Merelmans. Wel deden we apporteerspelletjes met de bal in het water, spelenderwijze kun je ook veel leren!
In de huidige gehoorzaamheidscursus komt het apporteren echter aan bod, dus zijn de puppydummytjes weer uit de kast gehaald.

Merel kan aan de voet zitten terwijl ik de dummy vast houd, voor een hondje dat zo vurig reageert op de verwachtte dummy, vind ik dat al reuze knap.
Hoewel het niet zal mee vallen haar enthousiasme en snelheid te verspelen, ben ik er zuinig op. Ik geniet van het vuur en de vrijheid waarmee ze eea doet. Als ze hogerop komt zal ze dat goed kunnen gebruiken! Ik zeg daarom vrolijk "apport" terwjl ik werp. Blijven zitten totdat de dummy ligt (en langer) komt later wel.

Na hard werken is het goed eten, zeggen ze. Voor Merel gaat dit niet op. Wanneer ik na een apportje in de achtertuin daar wat lekkere brokjes voor de meiden strooi, blijft Merel als een dwaas de hele tuin doorzoeken zonder de brokjes een blik waardig te keuren.
Geen vierkante centimeter wordt overgeslagen, overal wordt op, achter en tussen gekeken. En als overal tevergeefs gezocht is, begint ze van voren af aan. Ergens moet toch die dummy gebleven zijn? Meermalen verdwijnt haar hoofd door het kattenluik, wellicht is 'ie in de bijkeuken?
De eerste keer dat Merel zich zo gedroeg tijdens een "picknick", verstoorde het ook Indraatjes eetlust. Inmiddels haalt ze haar schouders op en knabbelt op haar gemakje de voor hen gestrooide brokjes op, terwijl Merel opgewonden en volhardend door zoekt naar het canvas zakje.

Wanneer er geapporteerd is, is Merel na afloop niet alleen de dummy, maar steevast ook haar verstand kwijt.

 

07-05-2008
Miss Merel

Mereltje is sinds 2 dagen - als er niets bijzonders te doen is - soms een beetje hangerig.
Geregeld klinkt het geluid van knabbelen op een steentje, terwijl er in huis geen steentjes liggen.
Het gulzig inslikken van haar brokjes, heeft plaats gemaakt voor het in haar mond heen en weer bewegen van haar maaltje, alvorens 't in te slikken.
Her en der tref ik zelfs bloedsporen op de vloer.
De oefening 'tandjes-kijken' vindt ze zo akelig dat deze voorlopig wordt beperkt tot het heel zachtjes omvatten van haar bekkie.

Nooit eerder kende ik een tandeloos meisje dat 2e werd op een miss-verkiezing.
03-05-2008


Kampioenschaps Clubmatch

Het lijkt zo simpel een hond uit te brengen op een show: samen een klein stukje draven en aansluitend even staan... Maar dat goed doen, valt vies tegen als je het werkelijk gaat doen!
 
De 4 pups uit ons A-nest die vandaag deelnamen, waren net als hun handlers onervaren en gingen dan ook 'slechts' met het doel dit op te doen. Des te leuker dat ze het al hl goed deden.
 
Omdat ik zelf niet mag rennen, was Marjoleine van Doorn bereid mijn Merel uit te brengen. Geluk bij een ongeluk was dat ik daardoor heerlijk kon kijken naar hoe m'n kleine meid het deed. Ik heb genoten!
Ze is geweldig begeleid en kon daardoor goed uit de verf komen, bovendien deed ze een heel leuke 1e ringervaring op.

 

[photogallery/photo00011478/real.htm]

 

02-05-2008
Even wat klaar zetten, dat is lekker makkelijk...

Morgenochtend gaan we vroeg onderweg naar de clubmatch, dus vulde ik vanavond al vast een mandje met benodigdheden voor de 2- en 4-voeters. Onnozel liet ik dit op de vloer in de keuken staan, klaar om de volgende ochtend verder in te pakken...
Het was tijd om de meiden binnen te roepen uit de tuin. Merel stoof door de achterdeur de keuken in en griste opgetogen de roerstokjes uit de stapel bekertjes. Voor ik iets doen kon lagen ze verspreid over de keukenvloer en draaide Merel dol enthousiast er tussen, in een poging haar mond er weer mee te vullen. Toen ik ze probeerde te pakken koos ze eieren voor haar geld en stoof met het bemachtigde exemplaar naar haar kussen in de woonkamer.
Stom genoeg stopte ik vervolgens opnieuw roerstaafjes in de bekertjes en liet het mandje weer onnadenkend op de vloer staan...

Later deze avond was ik aan het telefoneren toen Merel te kennen gaf een plasje te moeten, dus mochten de meiden weer de tuin in. Merel wist uiteraard nog goed van de pret die ze eerder beleefd had op die route, dus dook zij in turbo-stand op de roerstaafjes af. Dit maal was ik ook wat sneller, maar niet snuggerder.
Razendsnel legde ik de telefoon neer om het zakje roerstaafjes uit Mereltjes mond te pakken. Zij legde het zakje daarop direct op de vloer. Ik raapte ze snel op met het opgewekte 'hebbes-gevoel' wat je in zo'n situatie hebt, tot ik in mijn rechterooghoek waar nam waarom Merelmans ze had achtergelaten: Merel ging er verheugd met de telefoon van tussen...

 
29-04-2008


Los lopen

In dit deel van Nederland is de hondenpopulatie hoog en het aantal losloopgebieden klein. Concreet betekent dit dat we tijdens een wandeling van 3 kwartier in het bos, minstens 15 honden tegen komen en voor een knap formaat losloopgebied 25 km. rijden.
Misschien is het de schaarste van het losloopgebied die eigenaars van honden doet veronderstellen dat in dit gebied hun hond kan doen en laten wat hij wil? Andersom geldt in ieder geval: doordat zo veel hondeneigenaren hun honden daar volledige vrijheid geven en zich dus onttrekken van hun verantwoordelijkheid over het gedrag van hun viervoeter, neemt het aantal losloopgebieden steeds verder af.

In diverse andere landen is het (goed) gebruik de honden bij je in de buurt te houden. Terecht, want waar komt toch de gedachte vandaan dat honden iedereen "even moeten groeten"? Het staat ver van hun natuur, met hen onbekende roedels contact te maken in grote harmonie. Voor hun voorvaders, de wolven, geldt 'leven en laten leven, maar ieder op z'n eigen territorium'.
En dat is niet anders dan wij zelf doen, want stel je voor dat we ons zelf aan ieder die we passeren zouden voorstellen... Nee, liever passeren wij de meeste onbekenden - bijvoorbeeld in een winkelstraat of supermarkt - terwijl we doen of we elkaar niet opmerken. Zelfs in een kleine ruimte - als een lift - proberen we indien mogelijk contact te vermijden door nadrukkelijk niet naar elkaar te kijken.
Is het niet vreemd om onze viervoeters wl toe te staan overal op af te denderen en te verwachten dat dit leuk is, goed gaat en gewaardeerd wordt door lle partijen.
Natuurlijk kost het tijd een hond op te voeden, ze worden niet braaf geboren. Maar vaak wordt de moeite simpelweg niet genomen, dat is waar ik me wel eens boos over maak.

"Hij doet niets hoor!" zeggen ze terwijl hun hond grommend en starend recht op jouw hond af stormt. Eh, dus als iemand schreeuwend met geheven mes op je af rent, maar niet steekt is er niets gebeurd?
"Zachtjes hoor" zeggen ze tegen hun dreigende hond, van het waak- en verdedigingstype, terwijl die jouw hond opjaagt.
"Ze moeten het even uitvechten" is er ook eentje, terwijl het 'uitvechten' van honden uit verschillende roedels volkomen zinloos is en onnodig als ieder de hond even bij zich houdt.
"Dat doet hij omdat jouw hond bang is", zeggen ze van een hond die boven op jouw conflictvermijdende hond klapt in het kader "Jou kan ik hebben, dus ik zal je te grazen nemen".
"Je moet ze de vrijheid geven" adviseert de eigenaar van een hond die je puppy terroriseert.
"Ze voedt hem even op" legt de bazin van een agressieve hond uit, terwijl diens hond de deemoedsignalen van je pup volkomen negeert.
"Kijk schattig, die hond verdedigt haar puppy!" kirren baasjes van een hond die je pup bedreigt, wanneer je andere hond voor jullie pup in de bres springt.
Andersom gebeurd ook: Een doldrieste retriever stuift op een gereserveerder ras af, die daar echt niet van gediend is. De baas van dit gereserveerdere ras vindt het ook niet leuk en ontspannen steeds te moeten optreden om ongelukken te voorkomen, terwijl de eigen hond netjes de anderen negeert, maar sommigen zich niet lten negeren... Sommige retrieverbaasjes gaan vervolgens volledig over de rooie, omdat hun hond "alleen maar wil spelen", anderen begrijpen de correctie die volgde en zeggen "Daar leert 'ie alleen maar van", maar hoe is het voor de corrigerende hond en diens baas de opvoeding van al die doldrieste figuren op zich te mogen nemen?

Een goede baas beseft verantwoordelijk te zijn voor het gedrag van zijn hond en begrensd deze, zoals we allemaal begrensd zijn door onze ouders. Niets zieligs aan, in tegendeel!

 

22-04-2008


Waar een wil is

Merel ziet geen nmogelijkheden. Het kost haar niet de minste moeite te zien hoe ze haar doel kan bereiken, ze lost het op nog vr ze beseft dat er een 'probleem' is. Zo kan ik tijdens een wandeling over een hek klimmen, waar Indra over heen springt en Merel ondertussen als vanzelfsprekend omheen loopt of zwemt.
Mereltjes 'probleem oplossend vermogen' viert hoogtij:

Zoals elke ochtend hebben de meiden vanmorgen na hun ontbijt samen brokjes gezocht in de tuin. Toen ik hen na een poosje weer binnen ging laten, kwam Merel niet opdagen.
'k Liep om de schuur heen en trof daar een heel blij Mereltje in de zandbak. Een niet onbelangrijk detail is dat deze dicht was...

De deksel bestaat uit een lijst waar geplastificeerd fijn gaas op vast gemaakt is mbv krammetjes. Merel heeft het gaas in een hoek helemaal los getrokken, krammetje voor krammetje, dat ging niet gemakkelijk.
Dat los gemaakte gaas was omhoog gebogen en in de gecreerde opening was ze lekker gaan graven!

[photogallery/photo00019169/real.htm]

Aan het eind van de ochtend was mijn moeder hier. Ze heeft een leesbril in een brillenkokertje, waar Merel een oogje op heeft. Mijn moeder legde deze daarom veilig weg: op de bench staat een rieten tafeltje (in veiligheid gebracht ivm knaaggedrag van Merel), hier bovenop leek ons een veilige plek.
Merel zag het brillenkokertje, zette haar voorpoten op de bovenkant van de bench en rekte uitvoerig haar nek in een poging er bij te kunnen. Aangezien dit zo waar al bijna lukte, legde mijn moeder het brilletje verder naar achteren. Merel keek, sprong vervolgens soepeltje bovenop een 60 cm. hoge voorraad ton en stond zo een fractie van een seconde later - hoppekee - op de bench.
Terwijl mijn moeder op veerde om Merel van de bench te tillen, vr ze er zelf af zou springen, pakte Merel verheugd haar 'buit'. Ik moet mij wel ernstig vergissen als ik haar niet zag grijnzen, toen ik die van haar aanpakte terwijl ze bij mijn moeder in de armen zat.

Ik moest denken aan hoe een vriendin Merel beschreef: "initiatiefrijk". Jaaaa, dat is ze!

 

20-04-2008


Gezamenlijke hobby's

Vandaag heb ik - onder toeziend oog van Indra en Viggo - de zandbak ontdaan van alle rotzooi die er in de loop van de winter in gewaaid en gegroeid is.
Toen de klus geklaard was, mocht Indra het geheel lekker omspitten. Daarna heb ik ook Merel de tuin in gelaten.

Bekijk ook het filmpje van hun zandfeestje!

 

16-04-2008
Onderzoek

Merel doet onderzoek. Zij onderzoekt de grenzen van een oefening/opdracht en op welke wijze ik wellicht te paaien ben. Ik geniet hier met volle teugen van.
Inmiddels kent ze de diverse commando's die geleerd zijn prima. Dat ze deze nou niet zonder meer de komende jaren opvolgt, zonder enig onderzoek te verrichten naar de grenzen, pleit voor haar.
Wij oefenen de diverse commando's op variabele volgorde voor iedere maaltijd, zo kan ze haar maaltje bij elkaar verdienen.

Merel heeft onlangs het 'plaats' gaan onder de loep genomen:
Ze rende op dezelfde enthousiaste wijze als anders naar de bench, maar zette slechts beide voorpoten er in en keek toen vragend om "Is dat ook plaats?" Hmm, geen reactie, een 3e pootje er bij en weer vragend kijken... Grmpf, nog geen enkele reactie, nummer vier er bij. De click was verdient, mr nog niet de conclusie dat ze in haar geheel er in moet. Er zijn meer opties die onderzocht kunnen worden, dus conclusies zouden nu nog voorbarig zijn!
De eerst volgende keer ging ze in plaats van links af de bench n, op het commando 'plaats' pal vr de bench links af om het aansluitend pal n de bench te doen. Toen baasje niet zo kippig bleek als gehoopt, stuiterde ze even met een speeltje rond (overspronggedrag) om daarna alsnog de bench in te racen. Click!

Oke, het plaats gaan is duidelijk, maar hoe zit het nou precies met 'down' (liggen)? Heel even met haar buik de grond raken en direct weer opveren, wordt daar genoegen mee genomen? Nee, baasje reageert niet, het zal beter moeten...
En weg lopen om een eindje verderop 'down' te gaan? Grmpf, evenmin een optie.

Gelukkig, het onderzoeksmateriaal is nog niet uitgeput. Aan hier-komen kun je ook van alles onderzoeken! Wat gebeurd er bijvoorbeeld als je stug weigert te gaan zitten voor de baas? Of als je onderweg naar de baas even een spelletje gaat spelen?
Enige dagen dachten Merel en ik dat ook de grenzen rond deze oefening nu wel duidelijk waren, maar vanavond schoot haar een nieuwe optie te binnen: wat als je op het commando 'voor' keurig keihard naar de baas rent en enkele meters voor haar plots buitengewoon braaf 'down' gaat? Baasje is immers erg gecharmeerd van 'down', dus...
Inwendig moet ik schaterlachen, terwijl ik uiterlijk mijn gezicht in de plooi houd. Merel stinkt er in en komt netjes voor me zitten. Click! Samen stuiteren we naar de tafel waar haar brokjes staan, ze heeft er weer verdiend.

 
14-04-2008
Mona Lisa Merel

Merel zal voorlopig glimlachen met gesloten mond, want langzaam maar zeker verliest ze haar stralende melktandjes. Haar bekkie ruikt daardoor zo nu en dan wat bloederig.

Vanzelfsprekend is ze nu ook veel kluiveriger geworden, waardoor niets meer veilig is en ik extra veel kluifmateriaal aan bied.
Merel knabbelt veel op lamsoortjes van Carnibest en Bandit. Daar aan is niets toegevoegd en ze zijn heel hard, dus ze bieden precies wat ze nodig heeft en gaan lekker lang mee.

Indra is solidair, die kluift gezellig mee.

 
13-04-2008
(II)


Een bijzondere bloem voor een dito knul

3 Jaar geleden heb ik Floris moeten laten inslapen.
Florisje, zoals wij hem kenden, heette voluit Allianties Braveheart Floris. Hij was dus een echte ridder! En hij was dan ook een zelfverzekerde, dappere, onverschrokken vent.

In de hoop dat onze vrienden hem zich nog heel lang zouden herinneren heb ik hen na zijn overlijden een zakje riddersporenzaad gegeven: (over)blijvende sporen van een ridder.
Gemengd, want hij was van alle markten thuis: Hij won prijzen op gebied van G&G en jacht, was op dat gebied zeer geconcentreerd en serieus. Maar was ook een heerlijke humorist tijdens onze wandelingen en een grote hulp in huis.
Zeer voorzichtig met alles wat kwetsbaar is, maar ook zeer onstuimig enthousiast. Accepteerde iedere andere hond in ons huis, maar was absoluut altijd de leider.
Eigenlijk deed Floris alles vol overgave. Hij was geen liefhebber van maat houden, daarvoor had hij te veel temperament.

Ik had de hoop dat deze bloemen met dezelfde overgave zouden bloeien en dat doen ze!

Van onze vriendin Gerda, met wie we zo ontzettend vaak trainden, wandelden en vakantie vierden, kreeg ik onlangs een prachtige mok met een foto van deze royaal bloeiende riddersporen in haar tuin.
Hl bijzonder, omdat zij elk jaren riddersporen zaaide, welke in haar tuin ltijd onmiddellijk door slakken werden opgegeten, terwijl Floris' riddersporen vooralsnog steeds terug gekomen zijn zonder ook maar enigszins te lijden onder slakken.

Een bijzonder exemplaar dus, nt als onze Floris.

13-04-2008
(I)


Mijn zoetje

Indra is hier het zoetje in huis. Zij draagt zorg voor de lieve vrede en is dus ook de grote bemiddelaar wanneer er ruzie dreigt.

Wanneer Merel of Viggo iets uit spoken wat niet de bedoeling is, als ik n van hen eens ernstig toe spreek, maar ook bijvoorbeeld als een hond op dreigende wijze Merel benadert... Indra zet alles op alles om vrede in de roedel te bewaren en haar kleintjes (kater Viggo incluis) te beschermen.

In de opvoeding van haar kinderen leidt dat er toe dat zij doeltreffend kan sussen, nooit haar geduld verliest, maar ook adequaat optreden kan als er hommeles is.
Onlangs hebben we nogmaals erg gelachen bij de herinnering aan een moment dat haar pups in de werpkist aan het reltrappen waren. De bandieten waren samen grommend een baldadig spel aan het spelen, waarop Indra niet 1,2,3 zicht had omdat het zich in de kist afspeelde. Terwijl Indra verontrust richting de ren liep om polshoogte te nemen, gaf ze n lage blaf, waarop onmiddellijk 7 bedremmelde pupjes muisstil achter elkaar over het loopbruggetje de werpkist uit trippelden.
Van een dergelijk overwicht over de eigen spruiten, zonder notabene ooit eens flink 'op te treden', kunnen de meesten van ons slechts dromen!

In de opvoeding van Merel, die zij natuurlijk tot op de dag van vandaag voort zet, zie ik nog steeds diezelfde liefdevolle, consequente, maar enorm correct gedoseerde begeleiding. Ongetwijfeld omdat ze niet van conflicten houdt en dit is natuurlijk d manier om die te voorkomen!

Zo Merel haar lieve karakter al niet in de genen heeft meegekregen, krijgt ze die zonder twijfel via voorbeeldgedrag. Zoals ook Indra dat niet alleen van haar ouders kreeg, maar zker ook met de paplepel ingekregen heeft van haar kameraad Floris.
Ook hij verraadde mij onbedoeld wanneer zijn beste vriendin (Heidewachtel Thirza) ondeugend was, door bijvoorbeeld enigszins nerveus van mij naar haar te gaan staan kijken als ze op de bank was geklommen.
Hand op mijn hart dat ik nimmer n van mijn viervoeters heb 'aan gepakt', maar wellicht zijn ze juist daardoor nooit gewend aan gemopper?

Ten aanzien van Indra was Floris onuitputtelijk geduldig, lief en correct. Dat hij bij ons bleef gedurende haar hele socialisatie- en rangordefase is dan ook heel waardevol geweest. Daarmee heeft hij veel goeds doorgegeven! En hopelijk steeds van moeder op kind verder, waarbij het natuurlijk aan de nieuwe baasjes is het goede voorbeeld van Indra te volgen.

Met bewondering kijk ik naar Indra's nooit aflatende geduld, ze heeft zo nu en dan wat te verduren van die twee kleine donderstenen. Petje af voor mijn zoetje!

 

12-04-2008


Pienter

Een slim hondje, een hondje wat snel leert, is zeker niet altijd praktisch. Iets snel leren doen ze immers niet alleen bedoeld, maar ook onbedoeld!

Merelmans leert heel snel, ze associert zeer sterk, legt dus heel snel verbanden. Dat kan ik benutten, maar dat doet ze natuurlijk niet alleen wanneer het mij uit komt.

Ze kent vele details die vooraf gaan aan bijvoorbeeld samen uit gaan of samen oefenen. Ze kent uiteraard eveneens de details die vooraf gaan aan minder leuke zaken. Nu vindt Merel gelukkig het leven n groot feest, maar ik liep er wel tegen aan toen ze de oefening 'af' niet meer wenste te doen omdat ze dat woord geassocieerd had met iets vervelends... (zie basiscursus). Niet alleen dat woord had ze onthouden, maar aan haar mimiek zag ik dat ze al vr die tijd wist dat dit commando weer aan de beurt was...

Al in het nest was ze een ster in het voelen van mijn blik en (vervolgens) observeren van mij. Ik had dus al snel een vermoeden van dat het geen optie zou zijn dit hondje te foppen.

Iets aanleren aan Merel betekent dat ik extra scherp moet zijn op de rituelen die ik haar (al dan niet bedoeld) hier bij aanleer.
Een Flatcoated-eigenschap, zij staan bekent om de sterke mate waarin ze associren. Toch heb ik het nog niet zo hevig mee gemaakt als bij Merel.
Hoewel niet altijd praktisch, vind ik het wel erg leuk. Het is een uitdaging haar conclusies vr te blijven. Het dwingt me tot ng veel meer variatie, zodat haar al in een zr vroeg stadium tijdens het aanleren duidelijk wordt welke zaken wel/niet ter zake doen binnen de te leren opdracht.

Terwijl we iets oefenen ze ik m'n vogeltje er over peinzen, want ze heeft dezelfde duidelijke mimiek als haar mama. Geweldig om te zien hoe ze haar best doet mij te begrijpen, aan mij om het begrijpelijk te mken!

 

02-04-2008


Mereltjes 1e baantje (II)

Gisteren was het dan zo ver, Merel en ik zijn naar de trainingsweek van hulphondenschool De Click geweest.

We kwamen binnen in de woonkamer van de groepsaccommodatie, waar Merel vrij mocht rond wandelen terwijl alle deelnemers haar volgens afspraak negeerden en observeerden. Merel wandelde kwispelend en zeker rond. Ze begroette alle mensen en sopte de oren van hen die op de grond zaten, maar dat duurde natuurlijk steeds niet lang, aangezien ze volkomen genegeerd werd.
Het gebrek aan respons kon de pret niet drukken, Merel vermaakte zich kostelijk in de voor haar volkomen nieuwe ruimte. Ze verkende alles wat er te verkennen viel: keek meermalen op alle tafels en de bedden, stelde vast waar lekkernijen lagen, besnuffelde de ligkleedjes van de hulphonden (die zelf even elders waren gezet), maaide een glas gloeiend hete thee van de salontafel... Kortom, Merel was enorm in haar sas.

Vervolgens werden observaties verzameld, waarbij het zaak was gedrag te noemen zonder interpretatie, om pas na het verzamelen van gedrag de betekenis er aan te plakken. Zo werd voor aanvang een helder beeld gevormd van het type hondje dat zij is:
* Merel had etenswaren opgemerkt en is dus voergericht.
* Merel herstelde onmiddellijk van de hete thee waar ze haar poot in gezet had en het theeglas wat op de plavuizen viel. Zij heeft dus een bijzonder snel herstel.
* Merel liep tijdens het verkennen van de ruimte breed uit te kwispelen. Dit gedrag in een onbekende ruimte met onbekende mensen en geur van allerlei honden wijst op een zelfverzekerd hondje.
* Merel kwispelde versneld iedere keer dat ze bij de baas buurtte en heeft dus een goede binding.
* Merel heeft alle mensen gegroet en is dus mensgericht.
* Merel heeft lles bekeken en besnuffeld en is dus buitengewoon nieuwsgierig.

Tijd voor Merel om aan de bak te gaan. Een van de cursisten, een jonge vrouw in een rolstoel, zou Merel mbv de clicker de targetstick aan leren.

De targetstick (target betekent doel, stick is stok) is een uitschuifbare aanwijsstok met aan het uiteinde een dopje of balletje. Het is de bedoeling dat de hond belangstelling voor het dopje van de targetstick krijgt. Dat gaat heel eenvoudig. Als je het dopje voor de neus van een hond houdt, zal hij er namelijk automatisch aan snuffelen. Click dit aan en beloon hem vervolgens met iets lekkers. Als je dit een aantal malen herhaalt, leert de hond dat het aanraken van het dopje hem een beloning oplevert.
Als de aandacht voor het dopje is gewekt, kun je de targetstick iets verder van de hond weghouden en vervolgens gaan bewegen. De hond zal het dopje gaan volgen. Nu kun je met behulp van de targetstick allerlei gedrag gaan uitlokken. Door hem de targetstick achterna te laten gaan, kun je de hond bijvoorbeeld leren opzitten, een rondje om zijn as te draaien, mee te lopen, iets te pakken, ergens op te klimmen, ergens in of over te gaan.
Wanneer de hond de bedoeling begrijpt, kun je aan het gedrag dat hij laat zien een commando koppelen. Als de hond eenmaal begrijpt wat het commando betekent, kun je het commando voorafgaand aan de actie gaan geven en de targetstick weglaten.

Opdracht aan de cursist was deze avond Merel te leren het puntje van de stick aan te raken. Vervolgens zou de stick stapje voor stapje doorgegeven worden en zo steeds verder weg gaan van de cursist die haar eea zou aanleren. Moeilijkheid is dan dat de hond op zoek moet gaan naar het gedrag dat haar wat op gaat leveren, steeds verder verwijderd van degene die haar beloont n de bakjes beloningsmateriaal.
De groep cursisten en trainers zouden uiteraard aktief meedenken en tussentijds eventueel een time-out inlassen voor overleg of bijsturen. Op de momenten dat Merel liet zien pauze te kunnen gebruiken tussen verschillende sessies, zou er gevalueerd worden om de verschillende ideen over deze training uit te wisselen en van elkaar te leren.

Hoewel het doel van de avond natuurlijk was eea te leren over training en gedrag, was het uitgangspunt steeds Merel. Natuurlijk trainden we die avond langer dan je normaal gesproken zou doen, maar er werd zorgvuldig voor gewaakt haar te veel stress te geven of anderzins negatieve ervaringen op te laten doen. Merel zou dus bepalen hoe lang er getraind kn worden per sessie en in totaal. Tevens zou zij het tempo bepalen en dus ook de eindbestemming van die avond.

De cursist die met Merel trainde deed dit buitengewoon lief en geduldig, dus ik zat zeer ontspannen te kijken en genoot van wat Merel me liet zien.
In een vloek en een zucht begreep m'n meisje wat de bedoeling was. Ze concentreerde zich buitengewoon goed, dacht na, probeerde, zocht contact met haar trainer om te checken of ze het goed had gedaan ("Zo was het de bedoeling?") en zocht contact met de groep als ze na een slordige uitvoering geen click kreeg en die verdient dacht te hebben ("Iemand een tip?").
Na enige tijd begreep ze zodanig exact waar ze de stick moest aanraken dat ze uit zichzelf direct na een iets slordige uitvoering, waarbij ze met haar neus iets te veel naar rechts had geprikt, haar hoofd naar links zwaaide om alsnog exact het puntje van de stick aan te raken.
Stapje voor stapje werd de stick steeds iets verder verwijderd van de cursist met wie ze die avond trainde. Tenslotte waren we er eigenlijk allemaal van overtuigt dat Merel de stick ook zou vinden als die aan de andere kant van de groepsruimte zou worden vast gehouden. We hebben het dus geprobeerd. Merel keek rond. Eerst in de buurt waar ze 'm steeds getroffen had en vervolgens wandelde ze zoekend de ruimte door. Zodra ze 'm in het vizier kreeg, drukte zij vastberaden haar neus tegen het topje en stoof huppelend na de click op haar trainster af: feest!

Opvallend was dat ze steeds op het woord "klaar" - waarna even alles werd weggezet en Merel werd genegeerd omdat zij pauze kreeg en de groep ging overleggen/evalueren - werkelijk pauzeerde. Ze ging gelijk over van geconcentreerd werken in de omgeving van de trainer, naar lekker ontspannen lopen rommelen in de gehele woonkamer.

Merel is (incl. pauzes) anderhalfuur in touw geweest en desondanks zijn we gestopt terwijl het nog prima ging en ze het waanzinnig leuk vond.
Niet alleen Merel heeft genoten. Ook alle tweevoeters hebben met volle teugen genoten van al wat Merel ons liet zien. Ze is van hrte welkom om over een jaar hulphond te worden, ware het niet dat ik haar voor geen goud kwijt wil!

Met vlinders in mijn buik reed ik huiswaarts, wat is het toch een kanjer!

 

Uw steun is hard nodig 

Het opleiden van een team (hond en baasje) kost 22000 euro, bekijk het filmpje van 't werk van hulphond Indy eens!
Het opleiden van een kindermaatjes team kost 3000 euro. Dit project wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar.
Stichting de hond kan de was doen, wil dat dit bijzondere project voortgang vindt en dat nog veel kinderen deze verkorte opleiding met hun huishond kunnen volgen. Daarom blijft de Stichting geld inzamelen en doet een beroep op bedrijven, patienten verenigingen, fondsen en particulieren. Hulphondenschool de Click voert de praktische werkzaamheden hiervoor uit.
Wij stellen ieders bijdrage zeer op prijs en bedanken namens de kinderen die kunnen blijven zeggen, Ik kan het zelf!

 
Donaties
en giften
U kunt ons werk steunen door donateur te worden.
Alle giften? ook alle kleine beetjes - leveren een directe bijdrage aan het uitvoeren van de bijzondere projecten.
Mocht u een regelmatige bijdrage willen overmaken kunt u dit doen via een automatisch incasso.
Stel ons in staat om ons werk voort te zetten!

Schenking
Voor uitgebreide informatie over schenkingen verzoeken wij u contact op te nemen met uw belastingkantoor of uw notaris.

U kunt uw bijdrage overmaken op gironummer 70006 TNV De hond kan de was doen, onder vermelding van "bijzondere projecten".
Vermeldt u alstublieft bij elektronisch betalen uw NAW-gegevens.


Demonstratie en presentatie

Wij en/of onze deelnemers verzorgen op aanvraag presentaties en demonstraties bij verenigingen, bedrijven etc.
U kunt hierbij denken aan een opening van een nieuw pand , een bedrijfsjubileum etc.
Dit is een leuke manier om een ieder bekend te maken met wat hulphonden doen, en tegelijk de stichting te steunen.

 

31-03-2008
Apporteermalloot

Merel is een dummy-freak. Zodra er zo'n canvaszak, van welk formaat dan ook, te voorschijn komt, schiet haar hartslag omhoog en kan ze nog maar aan n ding denken: apporteren!
Zo nu en dan deden we een apportje in de achtertuin, haar enthousiasme werkt meeslepend en was dus aanleiding eens een zoekopdrachtje met haar te doen.

Na de les (basiscursus gehoorzaamheid) wandelen Indra, Merel en ik altijd even in een recreatiegebiedje in De Goorn, dat we op weg naar huis passeren. Een gebiedje met slootjes, bosjes en een veld.
De meeste slootjes hebben er makkelijke kantjes en de bosjes zijn niet enorm dicht, ideaal dus voor wat eerste jachtdingetjes met een puppy!

Om Merel te leren dat op het commando 'zoek apport' er iets verstopt ligt, liep ik samen met mijn aangelijnde Mereltje enkele meters de bosjes in. Daar gooide ik, duidelijk zichtbaar, een klein eindje van ons vandaan, een dummytje. Ik zorgde er voor dat deze op een leuke, spannende plek (tussen struikgewas of over een boomstronk) viel. Niet alleen omdat het extra leuk is, maar ook omdat ze dat laatste stukje dan echt haar neus moet gebruiken.
Terug op het pad moest Merel zitten alvorens ik haar lijn los maakte. Gaan zitten met al die opwinding in haar lijf, was niet makkelijk, maar de beloning (mogen gaan zoeken) was de best denkbare en dus ging dat na twee keer toch al veel beter.

Het zoeken deed ze geweldig. Op mijn 'zoek apport', vergezeld door een zwaai met mijn rechter arm, stoof ze vurig de richting in waar we saampies geweest waren. Ze herinnerde het zich goed en in de buurt van de dummy begon ze driftig te zoeken. Ze griste 'm vervolgens zo rap mogelijk tussen het struikgewas vandaan en sprintte terug. Zo veel inzet en vuur zien in mijn druifje, ontroerde me.

Na een zoekopdrachtje aan de linker kant van het pad en eentje aan de rechterkant, wandelden we gedrien uitgelaten verder.
Mereltje liet onderweg weer een sterk staaltje Merel-logica zien: "Als ik op verschillende plekken in struikgewas dummy's vind, dan is het goed mogelijk dat er in andere bosjes nog meer liggen!" Dus dook Merel her en der de struikjes in en speurde - tevergeefs - naar verdwaalde canvaszakken.
De verleiding was zr groot er eentje te werpen, maar het resultaat zou zonder twijfel zijn dat zij haar leven vanaf heden in bosschage doorbrengt, in de hoop dat er weer een dummy tussen ploft. Ik heb mij daarom beheerst en ons verderop nogmaals getrakteerd op een zoekopdrachtje.
30-03-2008


Watervrij?

Merel speelde al vanaf haar 8e week in het badje in de achtertuin, maar ik hield haar tot de 3e enting weg bij slootjes, om te voorkomen dat ze daar eventueel in zou stappen/vallen voor ze voldoende beschermd was tegen de ziekte van Weill.
Zodra ze volledig gent was, heb ik haar ook in de omgeving van water de vrijheid gegeven. Omdat het in dit seizoen natuurlijk eigenlijk te koud is voor een puppyduik, wandelen we gewapend met een groot strandlaken.

Het gebied waar ze voor het eerst de vrijheid kreeg bij water, heet Geestmerambacht. Er zijn daar diverse strandjes, een jonge hond kan er dus veilig en geleidelijk leren zwemmen. Ook kunnen ze er zelf de kant op komen, zonder de ellebogen over te belasten.

Merel draafde met haar mama over het veld en liet de strandjes links liggen. Pas aan het eind van haar kwartiertje, vlak voor ik haar weer in haar DoggyRide zou zetten, draafde ze plotseling opgetogen naar de waterkant. Eindelijk had ze de tijd om daar eens een blik te werpen.
Inmiddels waren we echter de strandjes voorbij. Deze waterkant was hoog en steil. Ik vertrouwde er op dat ze daar niet 1,2,3 van af zou durven en zag geen aanleiding waarom ze er in zou vllen. Vanaf het wandelpad keek ik dus ontspannen en nieuwsgierig toe, hoe Merel naar de waterkant rende en daar een blik in het water wierp.

Merel keek, constateerde diep water en liet zich er direct daarna, zonder de minste twijfel, in glijden! Met de bedrevenheid van een hond met 10 jaar zwemervaring kwam ze, zonder koppie onder te gaan, keurig in het diepe water terecht en ging een baantje trekken! Ze zwom ontspannen weg, als had ze nooit anders gedaan...
Nadat ik mijn opengevallen mond weer had gesloten, heb ik me lachend naar de waterkant gehaast en Merel geroepen. Ze draaide zich om en zwom - zichtbaar genietend van zoveel nattigheid - weer terug. De kant was zodanig hoog dat ze niet eens kon probren of ze er zelf uit kon, maar in het volle vertrouwen dat het wel goed zou komen, wachtte ze op de oplossing.

Zodra ik Mereltje op de kant had getild, haaste ik me naar haar karretje, waar ik het strandlaken in had gelegd. Merel rende mee, maar met een ander plan. Zij had de handschoenen in het vizier, die in allerijl in het veld waren geworpen. Terwijl ik de handdoek pakte stormde mijn drijfnatte Merel met een - nu even natte - handschoen over het veld.

Op de vraag of Merel watervrij is, luidt het antwoord dus: "wel n -, maar niet vn water".

 
29-03-2008
Luilekkerland

Nu Merel meer eetlust heeft dan ze brokjes krijgt, is het n maal daags luilekkerland in de achtertuin. Niet omdat ze geen trek zou mogen hebben, daar is niks op tegen, maar gewoon voor de lol.
'k Heb dit met Indra gedurende haar eerste jaren nooit kunnen doen, omdat het snacken haar eetlust (nog verder) zou bederven. Met Merel kan het tot mijn plezier nu al, die heeft niet zo gemakkelijk het gevoel dat ze genoeg heeft gehad. Maat houden ligt sowieso niet erg in haar aard...

Om luilekkerland te spelen, verspreid ik stukken overrijpe peer, stukjes knapperige appel, plakjes banaan en partjes sinaasappel in de tuin, welke de meiden vervolgens samen mogen zoeken. Ze smikkelen er van!

Als alles op is hebben ze nog even werk aan het nazoeken. Ze vergewissen zich er van dat er werkelijk nergens een verdwaald stukje fruit is blijven liggen. Een leuk tijdverdrijf voor hen, wat mij even de gelegenheid heeft gegeven om dit stukje te schrijven.

 
27-03-2008
Vandaag is het Floris' verjaardag, hij zou dit jaar 7 geworden zijn.
Floris hield wel van een feestje, dus we koesteren vele hrlijke herinneringen aan hem.

Een kopie van zijn in memoriam uit de Flatcoated Koerier van april 2006:


Allianties Braveheart Floris

27 maart 2001 - 13 april 2005

Het is een jaar geleden nu, Floris was nog geen 4 jaar toen hij zeer ernstig ziek bleek. Terugkijkende op zijn laatste 2 maanden constateer ik verbijsterd hoe snel ik mijn normen & verwachtingen heb aangepast.

Die 19e februari 2005 hadden we getraind (KNJV-A & MAP-A). Van half 9 tot half 1. Voor het eerst weer naar cursus sinds de komst van zijn vriendin, pup Indra. Indraatje was mee, maar Floris liet zich niet afleiden. Noch door haar, noch door de overige fans. Hij werkte alsof hij me een laatste dierbare & beeldschone herinnering wilde geven. Een filmpje wat ik in gedachten nog heel vaak afspeel. Wat een waanzinnige samenwerking, het genot van op elkaar vertrouwen en op elkaar kunnen rekenen.
In de koffiepauze verbaasde ik me in stilte over zijn hangende staart. Zijn staart stond altijd recht achteruit (te kwispelen). Misschien niet helemaal lekker?, vroeg ik me af.
Pas s avonds om 19.00 uur bleek er iets heel erg mis te zijn. Floris schoot overeind en stortte direct weer neer. Dit herhaalde zich na 5 minuten. De weekendarts dacht aan buikgriep (buikkramp), maar hij kreeg geen diarree. Toen maandagochtend ook zijn koppie scheef stond werd aan een hersenbloeding gedacht en behandeling met prednison gestart. Wonderlijk hoe rap deze diagnose van schrikbeeld in wens veranderde. Want toen later die week de pupillen wijd open bleven ondanks licht, reden we gehaast naar een internist, waar voor het eerst waarschijnlijk een hersentumor werd gezegd.

Behandeling bestond hoe dan ook in 1e instantie uit prednison, dus daar gingen we mee door. Na een second opinion, een bezoek aan Utrecht, een MRI-scan, orintatie op wat de alternatieve geneeswijzen hem nog boden en inzicht in het verloop van zijn ziekte, werd eindelijk zeker dat Floris werkelijk een hersentumor had. Alles wees er op dat er ook tumoren in de longen zaten en het vermoeden was op nog meer plekken. Maar voor Floris niet van belang, want een tumor bij de hersenstam is inoperabel & onbehandelbaar
Als ik er achteraf over denk en het zo op een rijtje zet kan ik mij voorstellen dat lezers van dit stukje denken dat ik veel te ver ben gegaan, hem te lang heb laten lijden. Maar ik kon geen onomkeerbare beslissing nemen tot werkelijk zeker was wat er loos was en dat behandeling onmogelijk was. Helaas heeft het wat voeten in aarde gehad hierover zekerheid te krijgen.

Achteraf verklaarde deze diagnose zo veel! Zijn afgenomen weerstand en conditie waren niet te wijten aan de wat afgenomen beweging... Zijn lijf was alles kwijt aan het gevecht tegen de tumoren!
Ik wist niet eerder dat hij ziek was. Floris had weliswaar een abonnement op de dierenarts, maar hij mankeerde altijd weer wat anders. Het jonge overlijden van zijn vader was bij de dierenarts besproken & bekend, mij was verzekerd dat ik me (op zijn leeftijd) geen zorgen maken moest over kanker. Mijzelf daarom zijn conditie verwijtende heb ik Floris middels speciale voeding en een fietsschema de maanden voor hij instortte in top-conditie gebracht. Nooit eerder zag hij er zo prachtig uit. Hij voelde zich ook weer lekker, bruiste van energie. Hij werkte de sterren van de hemel

Niks zo pijnlijk als zien hoe je allerbeste vriend lijdt, degene voor wie ik werkelijk alles over had. k Heb enorm mijn best gedaan hem die laatste maanden van onderzoek & behandeling nog zo veel mogelijk plezier en bescherming te geven.

Mijn sterke, zelfverzekerde vent kon met zijn wankele lijf en ontstane onzekerheid ontmoetingen met andere honden niet aan. Ik wilde hem toch het genot van los lopen en een mooi wandelgebied geven. Enerzijds zodat hij in geval hij zou overlijden toch ook zijn laatste maanden nog wat plezier had gekend, maar zeker ook in de hoop dat de mooie herinneringen en plezier aan dit gebied zijn herstel bevorderden. We reden 3 maal per week naar een duingebied hier 25 km. vandaan. Rond 6.30 uur s morgens liepen we er een kwartiertje. Vaker en langer was voor Floris, die tot 19 februari moeiteloos 25 km naast de fiets draafde, te zwaar.
Gedurende de rit lag Floris op de voorstoel van de auto, met zijn kop op mijn schoot. Ik was dolblij als hij eens ging zitten als we de parkeerplaats opreden, putte daar hoop uit. De kameraad die in de auto nooit & te nimmer ging liggen, altijd achterin verheugd kwispelend en zachtjes piepend uit het raam keek.

Ik sliep beneden, de bank had plaats gemaakt voor een bed. Vlak bij hem. Want sinds hij was ingestort was hij erg onzeker, met mij in zijn buurt kon hij zich veiliger voelen.
s Nachts wekte ik hem voor een plas, zodat hij het in zijn slaap niet zou laten lopen. Door de hoge dosis prednison dronk hij veel. In zijn slaap liet hij s nachts zijn plas lopen. De vloer kan er prima tegen, maar Floris keek er bij het opstaan s morgens zo beteuterd naar! Hij was zo ontzettend zindelijk, plaste nooit in de tuin en wenste alleen op zorgvuldig gekozen plekken en met enige privacy te poepen. Dit bracht hij allemaal al niet meer op, dus dat laatste restje eer wilde ik hem heel graag laten behouden. De 2e nacht dat ik hem kwam wekken begreep hij wat ik s nachts kwam doen en liepen we samen op kousenvoeten (de pup niet wekken) naar een struikje. Daar ondersteunde ik zijn zij, want hij wilde - als echte man - op 3 poten plassen, maar kon zijn evenwicht dan niet meer bewaren.

Als ik met Indraatje oefeningetjes deed in de achtertuin deed Floris mee achter het woonkamerraam. Toen ik hem eenmaal dan toch ook maar een voorwerp liet apporteren in de achtertuin was de opwinding hierover voldoende om zijn hoofd extra scheef te laten staan. Als Indra en ik speelden & knuffelden in de zithoek deed Floris aanstalten deel te gaan nemen, maar hij kon niet meer Hij wilde alles nog zo graag, maar het ging niet meer.

Terecht merkte mijn moeder op dat ik hier zeker ook moet vermelden hoe lief & geduldig hij desondanks bleef tav pup Indra, zelfs toen hij zo ontzettend ziek was. In huis mocht ze hem niet meer lastig vallen van mij, maar gedurende de losloopwandelingen in het duingebied werd de schade ingehaald. Ze had aan hem een onvervangbare kameraad.

Het is goed te merken dat niet alleen Indra en ik, maar ook anderen hem als zeer bijzonder hebben ervaren. Het afgelopen jaar bleek hij niet vergeten te zijn, er is nog veel over hem gepraat en zo genieten we nog steeds van hem.
26-03-2008


Mereltjes 1e baantje

Vanmiddag trof ik bij thuiskomst een bericht op mijn antwoordapparaat: "Ludmilla, heb jij dinsdag 1 april wat te doen? En zo nee, ben je dan bereid Merel beschikbaar te stellen aan de wetenschap??"
Het was een berichtje van Jolien Schat, eigenaar van hondenschool De Bacchanten en tevens n van de mensen die aktief was voor Stichting 'De hond kan de was doen', wiens werkzaamheden overgenomen zijn door hondenschool De Click.

Nieuwsgierig geworden belde ik Jolien terug. Hondenschool De Click heeft volgende week een interne trainingsweek voor baasjes wiens hond in opleiding is.
De Click traint mensen met een lichamelijke handicap. Zij leren cursisten hoe zij hun eigen hulphond kunnen opleiden. Ivm de fysieke beperkingen zal dit hoe dan ook 100% positief moeten gebeuren.
Onderdeel van die week is altijd een avond met een pup. De groep cursisten leert dan hoe je een pup eea leren kunt mbv de clicker en ze leren goed te kijken naar het gedrag.
De vraag was dus of ik daar Mereltje voor 'beschikbaar' wil stellen.

Het werk van De Click vind ik ontzettend goed. Niet alleen de opgeleide hulphond maakt mensen zelfstandiger, maar deze hele methode maakt dat mensen ook in het voorafgaande trajact al zo min mogelijk afhankelijk zijn! Allereerst natuurlijk doordat men de hond zelf traint. Een ander verschil met de elders opgeleide hulphonden, is dat dit eigen honden zijn. Daarnaast kunnen de mensen 'gewoon' kiezen voor een ras wat hen aanspreekt. Dat je fysieke beperkingen hebt, betekent immers niet dat je automatisch bij voorkeur je leven deelt met een labrador! Natuurlijk moet de hond wel geschikt blijken te zijn voor de funktie van hulphond, zowel op gebied van gezondheid als gedrag.

Door de baasjes te trainen, kunnen zij hun hond datgene leren wat nodig is en desgewensd tzt extra dingen bijleren, wanneer de behoefte verandert. Kortom: de afhankelijkheid wordt tot een minimum beperkt.

Mereltje mag dus zeker een bijdrage leveren aan deze trainingsweek, we zijn vereerd! Natuurlijk ga ik met haar mee. Ik verwacht dat we beiden een leuke avond tegemoet gaan.

 
23-03-2008 (III)
14 Weken oud

Merel is nu 14 weken oud en volgens Indra is de tijd nu aangebroken haar ng duidelijker te laten ervaren dat ze een prachtige plek nder aan de ladder heeft.

Vanaf week 12 tot 16 loopt de zogenaamde 'rangordefase', waarin pups onderzoeken of er wellicht in de toekomst een mogelijkheid bestaat wat hogerop te komen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist n Indra wat meer rangorde bevestigdende regels gaat hanteren (zie ook 'Belevenissen 03-03-2008'), overigens zonder haar tomeloze geduld te verliezen.

Vorige week viel mij tijdens een wandeling met hen beiden op, dat Indra hl hard ging rondjes rennen. Ze koos een tempo dat slechts ontmoedigend kan werken voor een achtervolger op puppypootjes. En terwijl ik het aanschouwde besefte ik dat ze Merel liet zien dat ze vl sneller is.
Tot vandaag liet Indra alles uit haar mond grissen door Merel. Sterker nog, ze deed niet de minste moeite het te behouden, behalve om even een trekspel te spelen alvorens Merel te laten winnen. N staat Indra de speeltjes die ze vast heeft zo nu en dan pers niet aan Merel af.

Niet gewend het niet te kunnen ontfutselen, zet Merel dan alle zeilen bij: ze rukt, trekt en gromt. Vanuit Indra komt er geen grommetje aan te pas, door haar rust en stilte wordt de boodschap ng overtuigender.

De boodschap luidt: ik ben de snelste, de sterkste en de slimste, ds ik ben de baas.

 
23-03-2008 (II)


Onze Merel

Onze Merel is driedubbeldwars Flatcoated, dus ik heb er mijn handen vol aan, maar wat is ze lek!
Nieuwsgierigheid kreeg ze van haar beide ouders mee en is ze dan ook voor twee!
Last van bescheidenheid heeft ze niet. Vrij en blij onderzoekt Merel de wereld om haar heen en het kan de wereld dan ook niet ontgaan zijn, dat er sinds 14 weekjes een Mereltje rond struint!

Tijdens een bezoekje aan vrienden of familie komt er tegenwoordig weinig meer van een goed gesprek... Verlies ik haar n tel uit het oog, dan stapt zij vrolijk en onbekommerd op een salontafel en roert daar uitvoerig met haar tong door de suikerpot. Of ze gaat zich te buiten aan een stapeltje knipsels, wat op de keukentafel klaar ligt om ingeplakt te worden. Of ze vindt bijvoorbeeld haar weg naar de fruitschaal en apporteert een citroen. Wordt deze terug gelegd? Dan nog een keer! en nog een keer... en nog een keer... en eh, nog een keer...
Niets is veilig voor Merel, overal moet mee gesjouwd worden. Maar gelukkig wil ze alles graag bij me brengen als ik haar opgewekt roep, dus we maken van de nood een deugd!

In tegenstelling tot haar mama is Merel een makkelijke eter. Ze raakt zelfs hoteldebotel als ze ruikt dat ik kipfilet kook, waar we mee trainen. Toch is apporteren een ng veel groter hobby gebleken en dat had ik cht (nog) niet verwacht van zo'n lekkerbek.
Zodra de dummy te voorschijn komt, steken mama's genen de kop op: een eetbare beloning vindt ze dan gewoonweg een ongepast voorstel. Merel weet een btere beloning: nog een keertje! En dat laat ze weten door het lekkers in mijn hand te negeren en al vast weg te sprinten in de richting waarin ik eerder gooide.

Wat ik ook grandioos vind, is dat ze al vasthoudend zoekt. Wanneer ik de ene keer naar links achterin werp en de volgende keer naar rechts achterin, zonder dat de valplek zichtbaar is, dan rent ze natuurlijk de 2e keer opnieuw naar links (daar had ze immers eerder ook succes). Maar wanneer ze daar de dummy niet treft, begint ze driftig te zoeken. Geen enkele keer pakt ze n van de rondzwervende speeltjes mee. Nee, het moet pers de geworpen dummy zijn. En die vindt ze, helemaal zelf, om er in vliegende vaart mee terug te stuiteren, want dan kunnen we nog een keer...

Oh, onze Merel, ze werkt enorm op onze lachspieren!

 
23-03-2008


1e Paasdag

Vanochtend mochten de meiden paaseitjes zoeken. Om beurten om ze ieder rustig de kans te geven.
In de tuin troffen ze een half eitje onder een bekertje, een half eitje onder een moeilijker om te gooien bakje en een eitje in een doosje...



Mereltje was eerst aan de beurt. Klik om de filmpjes van haar paasfeestje te bekijken:
1) Merel heeft haar 1e eitje gevonden
2) Het 1e eitje eten en ondertussen haar 2e en 3e eitje vinden
3) Merel krijgt haar 2e eitje te pakken!
4) Eitje nr. 3 is een denkertje...
5) Hoe eitje nr. 3 wordt ontfutseld

De filmpjes zijn middels QuickTime Player of RealPlayer te bekijken, volg de link om deze gratis te downloaden!

Indra is dl op eieren!

[photogallery/photo00013202/real.htm]

 

22-03-2008


Bestwil

Indra heeft gisteren een ongelukje gehad. Tijdens een wandeling botste haar kameraad baldadig tegen haar achterkant, waarop Indra een hevige pijnkreet gaf en aansluitend deze hond van zich afsnauwde. Iets wat Indra nog nooit heeft gedaan, behalve bij opdringerige reuen.

De rest van de wandeling (ruim anderhalf uur) weigerde ze met haar vriendin te spelen en kwam zelfs steun zoeken als die aandrong.
Indra is echter bepaald geen haatdragend typetje. Ze heeft het hart op de tong: wat haar dwars zit laat ze onmiddellijk weten, waarna ze ltijd direct bereid is weer gezellig te spelen, mits hetgeen haar irriteerde gestopt is uiteraard.

Thuis gekomen vond ik Indra stilletjes en het hangende staartje wat ze liet zien, was ook niet typisch-Flatcoated... Toch maar even naar de dierenarts.

Arme Draatje heeft een zware kneuzing en moet rust houden. Lastig is dat ze absoluut niet mag spelen, omdat echt voorkomen moet worden dat er nu iemand tegen haar staart springt of zo. Dat betekent dat Mereltje een groot deel van de dag in de bench moet blijven. Zo nu en dan wisselen de meiden van plek, om Merel ook haar spel en aandacht te bieden.

Hoewel Indra duidelijk pijn heeft, vinden beiden het gescheiden leven helemaal niet leuk. Indra ligt demonstratief voor de bench naar haar dochter te kijken, Merel kijkt me met droevige oogjes vanachter haar tralies aan. Ze zijn vol onbegrip en verdriet dat ik hen het geknuffel en stoeien met elkaar ontneem, waardoor  ik me er ng rottiger over voel.

Het zou schelen als 'k hen kon uitleggen dat het 'bestwil' is. Dat als we nu even doen wat de dokter zegt, ze des te eerder weer samen kunnen ravotten en snoezelen.
Als baasje moet je geregeld 'streng' zijn omwille van 'bestwil'. Het uitvoeren er van kan ik goed, want ik wil gewoon het llerbeste voor mijn viervoeters, maar het vreet wl aan me...

 
14-03-2008
Zuurpruim

Toen Merel een week of 8 oud was kreeg ze voor het eerst een partje van een manderijn. Nou ja, eigenlijk was het een intens zure mineola. Baasje houdt namelijk erg van zuur.
Merel deelt onze liefde voor zure manderijntjes, want sinds die tijd heeft ze een buitengewone belangstelling voor me als ik er eentje pel en sjeest ze verheugd naar weggeworpen sinaasappelschillen.

Vanochtend hapte ik een stukje van mijn Granny Smith voor har af. Dat ze er mee in haar nopjes was, was direct duidelijk, want ze stapte er met een gedreven stapje mee naar haar kussen. Na enig onderzoek ("Hoe eet je zo iets?") heeft ze onder het toeziend oog van haar moeder het stukje appel soldaat gemaakt. Smullen geblazen!

Merel vond het z overheerlijk, dat ze op het meest energieke moment van de dag -  direct na opstaan - in alle stilte op haar kussen lag. Indra en ik hebben intussen zitten genieten van hoe Merel ontdekte f en hoe ze het kon eten.

Alle 'hoogtepunten' in Mereltjes bestaan worden nauwlettend gevolgd en begeleid door Indra, want ons bent zuunig op onze manderijnemerel.

 
13-03-2008
Samen in een bandje

Tot de pups geboren werden speelde ik met veel plezier klarinet. Indra kwam als trouwe supporter, vanaf de 1e noot, aan mijn voeten liggen. Dat maakte het spelen ng leuker.
Maar toen werd onze Merel geboren....

Achteraf gezien is het natuurlijk de goden verzoeken, je hondje de naam te geven van een vogeltje. Dan moet je niet verwonderd kijken als het hondje gaat zingen!
Zodra Merel de klarinet hoort, voelt ze behoefte mijn 'gehuil' te beantwoorden. De roedel roept haar en Mereltje antwoordt: "Joehoe, ik ben hier!"

Als ze los loopt lijkt het probleem verholpen, dan komt ze naar me toe. Of ze dan blijvend stil is, vanuit de gedachte "Da's niet aan mij gericht, ik ben er immers al", kan ik nog niet uitproberen, omdat Merel nu nog op de leeftijd is dat ze graag zelf de klarinet ter hand en in de mond neemt.
Wij kunnen elkaar wel zien wanneer ik zit te spelen. Als ik in haar schoenen stond, zou ik daarom het stds opnieuw beantwoorden van mijn huilen onnodig hebben gevonden. Haar geduld met een blijkbaar nogal kippige baas is prijzenswaardig.

 
11-03-2008
Merel naar de basiscursus

Een verslagje van Mereltjes basiscursus vindt u hier.

 
10-03-2008
Fokresultaat

Twaalf weken zijn ze nu en ik blijk een complete dierentuin gefokt te hebben...
- Merel is "een rare vogel" (what's in a name),
- Bacchus werd - als broertje van onze Merel - tijdens zijn logeerpartij steeds liefkozend "broer konijn" genoemd, wanneer mijn moeder hem in haar armen nam,
- Sarah groeit zo goed, dat de baasjes hun twijfels hebben uitgesproken over of zij haar niet beter Polly hadden kunnen noemen,
- Dunya word met zo'n vanzelfsprekendheid 'piranha-pup' genoemd, dat ze al een poosje tot deze diersoort gebombardeerd moet zijn.

Binnen 12 weken tijd blijken van de 7 pups nog maar 3 een hondje te zijn. En van wie de eigenschapjes van de 4 afvalligen komen?? Mijn naam is haas.


On behalf of all studs:
Lament of a Stud

My job is making puppies
And I get two tries at that
They pat me and tell me Good Boy
And thats the end of that

Its half my job to give em teeth
And topline, fronts, and other
Remember, its only half my job
They also have a mother

Its not my job to carry pups
And make em grow or nurse em
And feed and clean and make em strong
Thats for mother and a person

Its not my job to wean em
And feed calcium and food
And stack and gait and housebreak
And make em show or brood

Its not my job to plan the breeding
And learn what produces well,
To study pedigrees, learn whats there
And pick out what to sell

Its not my job to guarantee champs
The breeder picks the pair
To make and whelp and feed and show
And hope that champ is there

Its not my job to be on hand
When points are given out
The breeder, owners, dam and friends
Take credit with a shout

Its not my job to deliver a winner
Its only genes I sell
But let those puppies turn out bad
And guess who catches HELL ????!!!

 
09-03-2008


Exercitie

Gisteren hebben Mereltje en ik onze laatste puppyles gevolgd: zitten, liggen, staan, aan de lijn lopen, door een tunneltje rennen, over een bruggetje spurten (Merel kan de dingen alleen in de hoogste versnelling), hier komen, spelen met de andere puppy's...
Na afloop rijden we altijd even langs een recreatiegebiedje waar ik dan met Indra wandel en speel. Op het grote veld naast de parkeerplaats staat een verbodsbord met daarop de afbeelding van het hoofd van een herdershond. Dat komt mooi uit, want we hebben iets te veel vervelende ervaringen met herders...

Gisteren stonden daar meer mensen met deze logica, want midden op dit sportveldje stond een auto en daarnaast 6 mensen en 5 honden. Een trainingsgroepje met instructeur, concludeerde ik. Altijd nieuwsgierig naar een training keek ik belangstellend naar hun aktiviteiten, terwijl ik op gepaste afstand voor Indra een balletje gooide.
Terwijl we om het veld wandelden hoorde ik de instructeur aanhoudend bulderen: "Linksomkeert, rechtsomkeert".  De 5 cursisten liepen naast elkaar en draaiden steeds braaf op zijn commando om.
Ik verwonderde me over de toon, het gebrek aan afwisseling in de oefening, het uitblijven van een beloning (naar baas en/of hond) en de sfeer.
Kersvers van de puppycursus terug, waar ik genoten had van blije mensen met dito puppy's die al veel meer aandacht voor hun baasje hadden dan deze 5, besloot ik eea eens van dichtbij te gaan bekijken.

Juist op dt moment nam de instructeur de lijn van 1 van de honden over om eens een staaltje van het betere ruk- en trekwerk te laten zien. Het staartje van de hond zakte lager en lager, maar de aandacht voor de instructeur bleef volledig uit. Tenslotte stopte de man met zijn demonstratie en legde uit dat de hond niet helemaal reageerde zoals zijn bedoeling was, omdat hij afgeleid werd door 'die hond daar' (Indra, die keurig los volgend met mij mee wandelde, op gepaste afstand van de trainingsgroep).
"Waar de kennis ophoudt, begint het geweld", dacht ik.

Het bracht herinneringen boven aan het werken met Floris. Een ondeugende, eigenwijze, zelfverzekerde Flatcoated reu die sper stabiel werkte. Niet omdat hij vreesde voor de consequenties van ongehoorzaamheid, want vrees kende hij niet, maar omdat hij en ik de beste vrienden waren. Hij deed het dan ook voor geen ander.
M'n vriend had verbaasd gereageerd op de enorme stilte waarmee Floris gedirigeerd werd, toen hij dat voor het eerst zag. En tijdens een les werd me door een hulp-instructeur eens gevraagd hoe ik Floris eigenlijk had uitgestuurd. Hij merkte op dat Floris het perfect deed, maar zelf niets gehoord te hebben. Toch was mijn commando verbaal geweest...

Honden horen vle malen beter dan mensen, dus waarom dat gebulder??
Wie commando's altijd bars laat klinken, gaat er van uit dat een 'commando' gecommandeerd moet worden. Dat maakt het samenwerken, voor beiden, lang zo leuk niet als mogelijk is! Los van de sfeer en het contact vind ik het ook trainingstchnisch onverstandig: je verliest immers de mogelijkheid met de eigen stem te corrigeren als je de hond went aan het toegebromd worden.

Maandag beginnen Merel en ik met de basiscursus. We hebben er zin in en gaan gelukkig op cursus bij een school waar we er beiden zker lol in zullen houden!

 
04-03-2008
Bob

Toen de pups geboren werden heb ik een honden-fietskarretje te leen gekregen. Het fietskarretje met een 'wandelset' doet dienst als pupmobiel. Hiermee kon ik met de 7 dwergen buiten wandelen en hen ook gemakkelijk meenemen voor hun 1e enting!
Nu 6 van de 7 pups zijn uitgevlogen gebruik ik het karretje nog voor Merel. Zo kan ze, ook nu ze nog niet zo lang mag lopen, toch mee op de wandelingen met haar moeder.

Zo nu en dan mag ze er even uit om zelf te lopen en honden te ontmoeten. Ook maken we een stop bij bosjes, waar we samen doorheen struinen. Prachtig vindt ze dat! Al die interessante geurtjes... Maar zeker ook het klauteren over - en zich een weg banen door gesnoeide takken, ze kreeg er al rap handigheid in.
De overige tijd zit ze comfortabel op een vetbedje in het karretje door het raampje te kijken. Een 'hondenleven' noemen ze dat...
03-03-2008


Rangorde

Indra en Merel zijn het er (nog) helemaal over eens: Merel is nog maar een puppy en Indra haar grote voorbeeld. Ook tav mij is Merel er van overtuigt dat ik haar leid en bescherm, desondanks hebben we een paar rangorde bevestigende gewoonten:
- Ik ga als 1e door de deur naar buiten;
- Ik eet voor zij eet en Indra krijgt haar portie voor Mereltje krijgt;
- Merel en Indra komen mij groeten, niet andersom, want de lager geplaatsten gaan naar de hogere. En Indraatje wordt ook dan 'voor getrokken' (krijgt de eerste knuffel).
- Het leukste speeltje is van mij (en blijft daardoor ook heel bijzonder). Ze mag het dus na 't samen spelen niet houden;
- Ik win het laatste trekspelletje, want ik ben de sterkste (maar winnen lukt vaak beter door vast te houden zonder nog langer te trekken, zo doet een dominante hond dat namelijk ook!);
- Ik bepaal de richting waarin we lopen en deze is dus nit de kant op waarheen Merel trekt;
- Wanneer we los lopen moet Mereltje op mij letten en niet anders om. Let ze niet op, dan ben ik plotseling "kwijt" (achter een boom) of al een heel eind verder op.

Honden onderling maken eveneens gebruik van dergelijke subtiele rangorde bevestigende regels en ze worden dan ook heel goed begrepen. Het is eigenlijk een heel kleine moeite, want wordt gemakkelijk een gewoonte. Mbv dergelijke regels voorkom je problemen en blijf je de baas zonder bazig te don.

Een andere bekende, is de hond verbieden op de bank te komen.
Mijn honden mogen slechts bij zeer hoge uitzondering en alleen op uitnodiging op de bank. Zelf vind ik het namelijk gemakkelijk dat ze vanzelfsprekend op de vloer blijven, wanneer we op visite of vakantie zijn, maar ook als ze vies zijn. Maar dat een hond niet op jouw plek mag liggen ivm de rangorde, dat is een misvatting.
De hoogst geplaatste hond accepteert bst dat een ander eens op zijn plekje gaat liggen, maar laat zo nu en dan weten dat dit een gnst is! Als de dag van gisteren herinner ik me hoe Floris dat deed tav onze logeerreuen:
Hoewel ieder baasje de eigen mand of het eigen kussen mee gaf, lag de logee natuurlijk bij voorkeur op een kleed, kussen of in de mand van Floris. Floris vond dit prima, hij had genoeg slaapplaatsen en deelde zijn plekjes zonder morren. Echter, zo nu en dan liep hij op de logee af, ging er voor staan, borst vooruit en duidelijk wachtend...
De logee lag plots minder comfortabel en besloot al rap de plek maar te verlaten. Vervolgens nam Floris er op plaats, zat er een minuutje en vertrok weer. Het was slechts om even te laten weten: "Dit is van mij, als ik wl, lig ik hier. Zolang we het daar over eens zijn, mag je er best even dutten".

Wie zijn hond op de bank wil laten, zou dus eigenlijk zo nu en dan - net als Floris - de hond er af moeten sturen, om er zelf even demonstratief op te gaan liggen...

 
02-03-2008
Pupmensen

'Pupmensen' noem ik ze, de (toekomstige) baasjes van de pups. Toen ik besloot een nestje te fokken keek ik uit naar de pups, het leren kennen van de puppy's, het verzorgen van de kleintjes, het volgen van hun ontwikkeling en beleven van een nestje met mijn Indra.

Eigenlijk heb ik vooraf nooit bedacht hoe leuk het is de pupmensen te ontmoeten, hen te leren kennen en hen zo ontzettend gelukkig te kunnen maken.
Het moment dat ik mensen kon bellen om te vertellen dat hun pup geboren was, was geweldig! Ze waren zo mogelijk nog gelukkiger dan ik zelf en er zijn ook wel wat 'kraambedtranen' gedeeld.
Hoewel ik bepaald niet uit keek naar het afscheid van de kleintjes, was het een groot genot mensen zo stapel gelukkig met hun nieuwe aanwinst uit te zwaaien. Maar ook de afgelopen 3 weken heb ik nog veel mogen meegenieten van hun plezier, geluk, trots en de liefde voor hun puppy.
Vandaag zwaaide ik Bacchus opnieuw uit, na een logeerpartijtje ivm vakantie. Op schoot, in de armen van zijn baasje, werd hij letterlijk omringd door liefde.

De baasjes vinden dat ze boffen met hun puppy's, de puppy's boffen gelukkig evenzeer met hun baasjes!

 
29-02-2008
De wijde wereld in

Zondag wordt Merel 11 weken oud. In de eerste 16 weken leg je de basis voor hun verdere leven.
Een periode waarin ze verschillende prettige ervaringen moeten opdoen, met al waar ze later mee moeten kunnen omgaan in hun dagelijks leven.

Merel beleeft dus van alles. Zo heeft ze kennis gemaakt met vriendelijke volwassen honden en met pups van allerlei rassen. Ook heeft ze op straat andere katten gezien dan onze eigen Viggo en natuurlijk vervoersmiddelen en buurtbewoners.
Merel is een aantal malen mee geweest naar de dierenwinkel, waar ze knaagdiertjes heeft bekeken en geurtjes opgesnoven. Ze is mee geweest naar een winkelcentrum en op bezoek.
In de doggy-ride mag ze regelmatig mee tijdens de wandelingen met Indra. Hier en daar mag ze ook zelf de benen even strekken in zo'n prachtig gebied, om kennis te maken met allerlei landschap en begroeing.

Steeds opnieuw word ik geconfronteerd met dat wat voor ons zo gewoon is, voor een babyhondje nog een ware belevenis is, waar ze welliswaar met veel plezier aan deel neemt, maar ook nog best moe van wordt.
De wereld door haar oogjes bekijken geeft een heel nieuwe kijk op mijn omgeving.

De ontdekkingsreis beperkt zich uiteraard zeker niet tot slechts hetgeen ik haar aktief aan bied. Zelf neemt ze ook de nodige initiatieven...
De afgelopen week verbaasde ik me dagelijks over waar mijn kleine meisje al bij kan! Mijn puppy groeit als kool en als haar lijfje rechtop gaat staan tegen bijvoorbeeld een kastje of de tafel en haar koppie de zinnen gezet heeft op iets wat daar bovenop staat, dan loopt ze plots met iets te sjouwen waarvan ik zou hebben durven zwren dat ze er niet bij kan.
Hoewel niet altijd handig en evenmin 'de bedoeling', is haar onderzoeksdrift, nieuwsgierigheid, het vertrouwen in haar mogelijkheden en het ervaren van wat ze allemaal al kan absoluut waardevol!

Een hele troost wanneer ik haar weer eens blij bij me roep in een poging tijdig te ontfutselen wat niet voor haar bekkie bedoelt is, zonder haar de lol in het delen van de buit af te leren.

 
25-02-2008
Pup-licentie

Kijkende naar Indra en Merel samen, ontkom ik niet aan een regelmatig "Oooooh" en "Aaaaahh", maar lang niet altijd met ontroerde stem, ook geregeld met verontwaardiging of uitroeptekens...

Een pup heeft tot een maand of 4-5 een zogenaamde pup-licentie. Turid Rugaas heeft dit in haar boekje 'Kalmerende signalen' heel helder omschreven. Gedurende de duur van deze 'licentie', wordt er werkelijk van alles gedoogd door de volwassen roedelgenoten tav pups: de kluif afpakken, het toe grommen van moeder als er niet gezoogd mag worden, over de volwassen hond heen racen, aanhoudend in oren hangen, vriendelijke pogingen gedrag te stoppen volkomen negeren...
Wat zo'n snoezig puppy lijkt te zijn, haalt werkelijk allerhande dingen uit die het over enkele maanden niet meer zal mogen. In de loop van de komende maanden zal ze, gaandeweg, leren wat mag en welke dingen ongewenst zijn. Ze mag vrij en blij de wereld en eigen mogelijkheden ontdekken, met zo min mogelijk beperkingen en slechts constructieve, niet-gewelddadige correcties.

Een mooi voorbeeld is de wijze waarop Indra Merel er toe poogt te bewegen niet meer bij haar te zogen: Indra poogt haar af te leiden door met een speeltje te zwaaien. Dat helpt niet, dus duwt ze haar vervolgens aanhoudend zachtjes van haar tepels weg. Eerst met haar neus, terwijl ze haar aansluitend uitnodigt te komen spelen, tenslotte duwt ze ook ook met haar poten. In hardnekkige situaties staat ze op en huppelt voorzichtig (om niet op Merel te springen) tot ze zich heeft verlost. Zodra Merel los is van haar moeder, neemt Indra de speelhouding aan. Dit lijkt buitengewoon onduidelijk en inconsequent, maar past natuurlijk helemaal bij deze wijze van opvoeden!
De geduldige, liefdevolle en verzorgende aandacht die een volwassen roedelgenoot voor een pup heeft is prachtig om te zien en goed om in gedachten te houden wanneer we zelf om gaan met een pup.
Honden die pups opvoeden maken daar tenslotte perfecte honden van, terwijl wij wanneer we een pup opvoeden daar vaak problemen mee krijgen.

 
18-02-2008


Ramp-tourisme

In een poging de wereld om haar heen te leren kennen, als ook haar eigen mogelijkheden en beperkingen, onderneemt Merel werkelijk van alles!
Ze graaft en wroet onder het hondenkussen, ze bouwt hutten onder het vetbed in de bench, ze wurmt zichzelf in een kistje onder het bed, ze doet verwoede pogingen op bed, bank en tafel te klauteren, spiegelt zich in de ovendeur, sleurt ieder kledingstuk en tas die ze aantreft mee, zodat ik nu noodgedwongen mijn jas en sjaal netjes aan de kapstok hang in plaats van gemakshalve even over een stoel. Ook ons bezoek haalt de tas al rap van de grond en bank... Hondenriem, speeltjes en schoenen uit de gang verhuizen razendsnel van de deurmat naar het hondenkussen als ik hl even de gangdeur open laat staan...

Indra krijgt er geen genoeg van te volgen wat Merel allemaal uitspookt. Ze heeft er zichtbaar veel schik in. Zelf neemt ze heel braaf niets vast wat daar niet voor bedoeld is, maar wl vlijt ze zich steeds pal tegenover de bandiet en bekijkt kwispelend diens 'onderzoek'. Ze is dus een echte ramp-tourist.

 
16-02-2008
Merel gaat naar school!

Merel is vandaag voor het eerst naar cursus geweest. Mag het 'cursus' heten? Misschien is Puppy-instuif een beter woord.
Het is een groep voor pups vanaf 8 weken, met tot voornaamste doel een bijdrage te leveren in de socialisatie en de baasjes goed te begeleiden in het opvoeden van hun puppy.

Gisteravond heb ik Mereltje de clicker aangeleerd, waarmee we vandaag zijn begonnen met trainen.
Merel heeft zich erg goed vermaakt op cursus en haar best gedaan om zitten en liggen te leren. Snoezig hoe ze zich al concentreerde op de oefeningetjes. Natuurlijk steeds maar kort, maar wel steeds opnieuw! Toen ik zelf 8-9 weken was presteerde ik beduidend minder...

Natuurlijk moeten we vooral buiten de les eea gaan oefenen. Ik kijk er enorm naar uit!
Dat weerhield me er niet van te genieten van deze zaterdagmiddag. De zaterdagmiddag zal de komende weken een relatief rustige zijn, want wat is zo'n cursus vermoeiend voor mijn druifje!
Al die indrukken en denksport laten haar slapen als een roos, zodat baasje op zaterdagmiddag even haar handen vrij heeft voor de dingen die de rest van de week er nog al eens bij in schieten, nu ze een babyhondje heeft.

 
15-11-2007
Voor berichtjes over de dracht vanaf week 4, zie 'Dagboek A-nest'.
 
10-11-2007
Rupsje Nooitgenoeg

Inmiddels is het drie weken geleden dat Indra is gedekt.
Vanaf de eerste dag na de laatste dekking heeft Indra honger als een beer. Volgens de boekjes een onmogelijk snelle reactie. Het betekent uiteraard ook niet pers dat de dekking succesvol was, dat zal de echo ons over een poosje vertellen. Maar dat er hongerhormoontjes door haar lijf gieren, dt is wel zeker!

Nooit eerder heeft zij zo'n honger gehad. Indra is een kieskeurige en gematigde eter. Eten is voor haar bijzaak, een 'noodzakelijk kwaad'.
Als pupje zat ze geduldig achter haar eetbakje te wachten op mijn "Toe maar!", waarop ze mocht beginnen. Maar in plaats van op haar hapje aan te vallen, sprong ze stee-vast met een sierlijk boogje ver haar bakje om verder te kunnen gaan spelen met haar knuffelbeesten... Tenslotte gaf ik haar daarom haar maaltijd in de bench, waar ze minder lol kon trappen.
Wanneer ik haar tijdens training als beloning iets lekkers aanbood, keek ze me verstoord aan. Haar mimiek sprak boekdelen: ze vond het een buitengewoon ongepast voorstel, eten tijdens het werk. Ze wendde vervolgens haar hoofd af van de uitgestoken hand en weigerde pertinent het heerlijks aan te nemen. Indra gaat ter beloning veel liever ngmaals iets apporteren, mijn baas zou blij zijn met zo'n werknemer!
Ontbijten kan door haar slechts in overweging genomen worden n voldoende knuffels, welke ze de hele nacht heeft moeten ontberen. Wanneer ik daar onvoldoende tijd voor vrij maak slaat ze haar ontbijt over.
En hebben we eens een minder aktieve dag, dan vindt Indra dat ze ook minder voedsel nodig heeft en eet een hapje minder. Eten omdt er nog in haar bakje zit is haar vreemd, ze luistert heel goed naar haar lijfje.

Deze Indra van 3 weken geleden is spoorloos.

Het begon 3 weken geleden met het verorberen van een lamsoor, een kluifje waar ze normaal gesproken eerst 2 weken mee rondsjouwt. Vanaf de eerste dag na de laatste dekking eet ze er alle dagen eentje. Maar dat is niet genoeg.
Indra heeft een broodkorst gepikt en omdat ze nooit eerder enige aandrang hiertoe had, besefte ze niet eens dat dit niet mocht.
Ze heeft een hap genomen uit de voerbak van Viggo. Zijn eten staat namelijk gedurende de hele dag onbewaakt op de vloer in de woonkamer, omdat Indra er toch niet aan komt...
Mijn meisje staat aan het eind van de middag te dralen bij haar lege eetbak, in afwachting van haar avondeten.
Wanneer ik wat te eten voor mezelf pak hipt ze opgetogen naast me en bedelt zich een slag in de rondte.
Ze heeft een hele avond onophoudelijk geploeterd om een weggerold kattenbrokje onder de kast vandaan te peuteren, welke daar normaal gesproken gelegen zou hebben tot de stofzuiger 'm tegen kwam.
En tijdens onze dagelijkse boswandelingen lijkt ze te wandelen in luilekkerland. Bosgrond, paardenpoep, mos, gras, boomwortels, takjes... Alles blijkt eetbaar. En dat komt heel goed uit als je een niet te stillen honger hebt!

Hoe lang zou het duren voor ze een hele mooie vlinder wordt??
 

19-10-2007
Een avontuurtje

Eergisteren is Indra voor het eerst in haar leven gedekt. Niet alleen voor haar een bijzondere gebeurtenis, maar zeker ook voor mij!

Het was erg leuk te zien dat Indra direct als een blok voor Kane viel en zich met plezier liet verleiden.
De eigenaar van de dekreu is een zeer ervaren fokker, die eea werkelijk fantastisch heeft begeleid. Mede hierdoor kwamen Indra en Kane al vlot zelf tot een 1e dekking.

De volgende dagen gingen we op herhaling. Ditmaal wist Indra duidelijk wat we kwamen doen en sleurde me opgetogen naar haar minnaar. Daar begon ze met waanzinnig veel pret een spel van uitdagen en plagen, zoals ik dat wel van haar ken uit wandelgebieden tov hitsige knapen. Er was n belangrijk verschil: ditmaal eindigde het niet in een snauw, maar in een uitstekende dekking!

Hopelijk leidt deze leuke & mooie ervaring in dito puppy's!

 

16-09-2007
Goede gastvrouw

We zijn gisteren, na een proefles, begonnen met jachttraining in een cursusgroep. Tot die tijd trainden we zelf, omdat het eerder niet lukte een leuke groep te vinden die werkelijk positief traint.
We doen op deze cursus erg leuke, gevarieerde opdrachten. Indra en ik voelen ons er goed op onze plek en beleven er vreselijk veel plezier.
Ik kan hier dan ook moeiteloos wat schrijven over de uitdagende opdrachten en de prachtige prestaties die ze liet zien. Of over de mate waarin we daar allemaal van haar genoten hebben. Maar aansluitend op de training kregen we bezoek en leverde ze een volgende 'prestatie'.

We zouden namelijk op een puber-Golden passen. De puber besloot direct maar even duidelijk te maken dat ze welliswaar te gast was, maar desalniettemin toch eigenaar van alle speeltjes en mandjes. Ze verzamelde onmiddellijk al wat van waarde was in Draatjes mandje en gromde Indra er bij weg.
Nu zou je het bij mij toch echt niet in je hoofd moeten halen, hier op bezoek te komen, languit op mjn bank te gaan liggen met alle eigendommen waar ik waarde aan hecht en boos te melden dat ik uit de buurt moet blijven, omdat het nu van jou is... In het meest gunstige geval bel ik een psychiater en ambulance.
Indra echter, besloot het te negeren (misschien heeft ze mijn boeken van Gaus gelezen?) en dat werkte uitstekend!

Daar lag onze oppas-puber, mopperend in Draatjes mandje, in bezit van al wat er hier te bezitten viel, maar niemand die het wilde hebben... Vlak buiten het mandje lag haar grote zwarte vriendin, languit op het kleed, ontwapenend draaiend op haar rug. Ze nodigde haar uit om te komen spelen, gewoon samen, zonder spullen. Ze nodigde haar indirect uit tot ander gedrag.
En och, zo'n puber, ze zitten zichzelf soms zo in de weg. Tuurlijk wilde ook zij eigenlijk gewoon een gezellige dag! Ze is notabene hartstikke gek op Indra. Dus alle hebbedingen werden achter gelaten en het begin van een gewldige dag samen was geboren.

Hoe ontzettend trots ik ook ben op de prestaties die Indra in de trainingen laat zien, nog veel trotser en gelukkiger ben ik met haar gouden hartje!


Van rechts naar links: Indra, Viggo en onze lieve oppas-puber
 

12-09-2007
Behaag-graag

Wanneer men het heeft over werkkwaliteiten bij retrievers, valt nogal eens de kreet 'will to please'. Persoonlijk had ik altijd wat moeite met deze uitdrukking en maakte er "will to please himself" van. Want niemand - ook geen hond - doet iets puur en alleen om de ander te plezieren. We scheppen er op z'n minst zlf een groot genoegen in de ander blij te maken. En iedere werknemer weet dat er verschillende voordelen kleven aan een blij gestemde baas!

Toen twee en een half jaar geleden Indraatje in mijn leven kwam begreep ik voor het eerst echt wat met 'will to please' bedoeld wordt en waarom dit zo gewaardeerd wordt: wanneer niet zichtbaar is dat een hond werkt of gehoorzaamt om er iets mee te verdienen, zoals een stuk worst, dan bekruipt je het bijzondere gevoel dat de hond het allemaal alln maar doet om jou te plezieren.
Maar ook een hond die - als Indra - intens geniet van een glimlach, een aai of een vriendelijk woord en voor wie dt voldoende motivatie is om graag haar best te doen en braaf te zijn, is uiteindelijk natuurlijk bezig zichzlf te plezieren. Ze pleziert zichzelf met het genoegen wat zj beleeft aan samenwerken en met een opgewekte, tevreden baas.

Heeft ze veel 'will to please'? In ieder geval is ze behaag-graag!
 

05-09-2007
Hogeschool voor braaf gedrag
 
Jaren lang heb ik GG (gedrag en gehoorzaamheid) getraind met mijn reu Floris. Dat kun je beschouwen als de 'hoge school voor gehoorzaamheid'. Alles moet heel erg netjes en op 1 commando.
Tijdens die cursussen leerde ik veel over training in 't algemeen.
 
Met Indra heb ik me na de algemene gehoorzaamheidscursus beperkt tot jachttraining, omdat ik GG veel minder uitdagend vond. Hoewel het leuk en spannend houden van GG een grotere uitdaging is, dan een hondensport die uit zichzelf al veel uitdaging en afwisseling biedt!
Sinds kort gaat toch ook Indra eens per week naar de cursus GG, omdat ik het vermoeden had dat Indraatje dit erg leuk zou vinden...
 
Die rare druif geniet er zichtbaar van iets braafs te doen. Of het nu volgen is tussen de andere hondjes, hier komen met passeren van verleidingen, lekkers op de straat laten liggen, blijven zitten terwijl ze geaaid wordt, de aangewezen plaats houden met verleiding, andere honden omcirkelen, gehoorzamen op afstand... Volgens Indra is het allemaal hartstikke leuk.
Ze kijkt me gedurende de hele les met haar zoetste smoeltje aan: "zo ben ik braaf he?" En ik kan niet anders dan smelten en beamen.
Tussentijds stoeien we, dan komt de wilde beer in haar los. Van al dat braaf-doen moet ze namelijk wel zo nu en dan even ontladen!
 
Na haar (gehoopte) dracht dit najaar, zal ze beginnen met
GG-I.
 
23-08-2007
Ochtendritueel

Als we 's morgens beneden komen hipt Indra verheugd door de kamer. Hoge knuffel-nood! Pas na voldoende knuffels is ze in staat te ontbijten. Ook kitten Viggo heeft hoge nood: nadat hij ons uitvoerig vertelt heeft over de afgelopen nacht, rent hij voor me uit naar de achterdeur. Hij wil buiten spelen.
Terwijl Viggo door de achtertuin sprint, eet Indra haar ontbijt om daarna aan mijn voeten te gaan liggen uitbuiken.

Na pakweg anderhalf uur slaat bij Viggo de eenzaamheid toe.. Voor ons woonkamerraam komt hij zitten roepen, mrrrauww mrrrrrwrauw, wat zoiets betekent als "Kom je buiten spelen?" Indra twijfelt geen moment en loopt opgewonden voor me uit naar de achterdeur, de 'plicht' roept.

Samen rennen en stoeien ze in de achtertuin. Ze bespieden de ekster die hier elke ochtend op zijn beurt hen bespied. Ze rollen om beurten Viggo's rammelballetje-met-panterprint over het terras en tenslotte komen de buurhonden naar buiten en kijken ze - zij aan zij - ongegeneerd door de kieren van de schutting naar hun buren.
Tegen die tijd is het onze wandeltijd. Indra en ik vertrekken voor een wandeling in de buurt terwijl Viggo zich oefent in het vangen van muggen.

Alle ochtenden herhaalt het zich en toch verveelt het geen dag!
 
15-08-2007
Indra Kasparov

Vandaag ben ik jarig en werd verrast met geweldige kado's: 3 spelen van Nina Ottosson!
Nina Ottosson hondenspelen zijn gebaseerd op het systeem van beloning. In deze houten spelen kun je lekkernijen verstoppen welke je hond zal willen vinden. Aan de hond om op te lossen waar het exact is en hoe hij er bij kan komen. Uiteraard kun je hem wel helpen en aanmoedigen bij deze ontdekkingsreis!
Is hij er bedreven in geworden, dan kan de moeilijkheidsgraad worden opgevoerd.
Het is dus denksport voor honden.

Links zie je de Dog Tornado.
De Dog Tornado heeft vier lagen met drie draaiende schijven waar lekkernijen tussen kunnen worden verstopt. De hond moet nu de schijven draaien om de verborgen verassing te vinden.

 

Op de foto rechts zie je de Dog Smart. Dit spel lijkt wat op het zogenaamde 'balletje-balletje' wat wel eens op straat wordt gespeeld. Bij dit spel moet de hond lekkernijen onder de verzonken, holle, kokertjes opsporen. Hij moet ze met z'n bek optillen om bij de traktatie te komen.

 

Op de onderste foto zie je de Dog Brick. Je kunt een paar lekkernijen verstoppen in de uitsparingen onder de schuifjes. De moeilijkheidsgraad kan verder worden vergroot door sommige schuifjes vast te zetten met de kokertjes van de Dog Smart.

 

Uiteraard hebben we ze vanmiddag onmiddellijk alle drie uitgeprobeerd. We hebben er in het bijzijn van Indra enkele snacks in verstopt op niet al te moeilijke plekken. Ze heeft vervolgens met veel enthousiasme gezocht en had hier zichtbaar plezier in. Opgewonden kwam ze knuffelen na ieder behaald succes.
Het was erg leuk haar te zien ontdekken hoe ze bij eea kon komen. Schuifjes openen en schijven draaien blijkt niet alleen met een poot en de neus te kunnen... Als een ware Flatcoated,  bekend om hun vele kusjes, kan Indra eea ook open lkken!
Toen alle snacks gevonden en opgesmuld waren, werd de puzzel voor alle zekerheid nogmaals grondig met de neus geinspecteerd, maar er was werkelijk nergens meer een vergeten snack verstopt...
Hier gaan we nog heel vaak plezier aan beleven samen!
 

28-07-2007

Op safari


Onze zomervakantie is aangebroken. Graag kamperen we dan, bijvoorbeeld in Drenthe. Omdat het dit jaar wel een heel regenachtige zomer is, gaan we slechts dagjes weg. Favoriet uitstapje van Indra is een dagje Ouwehands dierenpark (in Rhenen).

Indra geniet daarvan echt met volle teugen en geeft haar oogjes goed de kost. Vooral bij de stokstaartjes, de in water spelende ijsberen, de zeeleeuwenshow en de beren & wolven in het berenbos. Maar het begint altijd al bij het loketje waar ze toegangskaartjes verkopen. Daar staat ze al rechtop om even goed naar binnen te kunnen kijken: "He, hier houden ze een mevrouw in een wel hl klein verblijf!" 
Een dierentuin is precies wat voor Indra. Al tijdens haar 1e bezoekje, op de leeftijd van 4 maanden, keek ze zonder enige aanmoediging met haar nieuwsgierige hoofd over alle wandjes, hekjes en muurtjes heen. Zonodig op haar 2 achterpootjes

Hoewel het gedurende ons 1e bezoek  voor mij minder oncomfortabel was dan tegenwoordig, zit ze tijdens de zeeleeuwenshow knus bij me op schoot. Vanaf deze plek volgt ze met haar koppie de hele voorstelling, als een tenniswedstrijd.
Verscholen achter (en onder) Indra kan ik zlf niet alles goed zien. Toch ontgaat mij ook weinig, want zowel het tempo, sprongen door een hoepel, als diepe duiken, zijn ook zeer duidelijk te volgen aan de hand van de bewegingen van Indraatjes hoofd. Soms zucht ze diep of laat zich achterover hangen om haar geluk even te delen middels een blije kus op m'n wang.

Een flink deel van de bezoekers van de zeeleeuwenshow zit achterstevoren op hun stoel, omdat ze Dra nog vermakelijker vinden dan de zeeleeuwen. Maar dat geldt overigens ook elders in de dierentuin: veel kinderen in de dierentuin tonen ontzettend veel belangstelling voor Indra, want dt dier kun je tenminste ien!!
Andersom wordt dit even zo gewaardeerd. Want ook Indra vindt het - net als deze kinderen -  heerlijk dat niet iedereen onbereikbaar in een verblijf zit, zodat er ook uitvoerig geknuffeld kan worden!
05-07-2007
Pienter

Een tijdje geleden schreef ik onder jachttraining eea over het veralgemeniseren van wat de hond geleerd heeft, zodat hij weet dat als bijvoorbeeld her het woord 'zit' betekent dat je je billen naar de grond moet laten zakken, dat het elders dezelfde betekenis heeft.
't Is niet voor niks dat je regelmatig op een hondentraining een baasje hoort vertellen dat de hond het this allemaal wl goed doet. Of juist andersom: op de hondenschool gaat het perfect, maar als de hond elders hier-geroepen wordt, lijkt hij dat commando nooit eerder gehoord te hebben.
Vandaag werd me duidelijk dat 'veralgemeniseren' niet pers gunstig is...

Na een paar regenachtige weken begon het vandaag weer te zomeren. 't Was 21 graden, Indra vond dat warm. Tijdens een wandeling in het bos legde ze haar bal in een flinke regenplas. Ze stond er even peinzend naar te kijken en vleide zich vervolgens midden in de troebele regenplas op het bospad. Van haar hele gezicht was het genoegen af te lezen: koelte!
Tja, plots had ze bedacht dat wat zowel werkt in zwemwater als in haar badje in de tuin, mogelijk ook op zal gaan voor een regenplas. Toen ze dit voorzichtig geprobeerd had en haar gedachten juist bleken, liet ze zich languit op haar zij glijden en veegde met veel genot haar hoofd door het bruine water. Met haar voorpoten maakte ze maaiende bewegingen, alsof ze golfjes wilde maken. Ze genoot zichtbaar.
Alsof ze me zo niet voldoende had laten zien dat ze ook zlf eea kan veralgemeniseren, stapte ze even later doelbewust op een andere regenplas af, waar zich het hele ritueel herhaalde.

Ik besloot haar fokker binnenkort eens te vragen of op dergelijke afwijkingen garantie zit.
 

02-07-2007
Samen

Viggo is hier nu 3 weken. Indra en hij hebben elkaar heel snel leren begrijpen. In rap tempo en met grote inzet leerden zij elkaars taal, met veel tolerantie voor hetgeen ze waarschijnlijk nooit helemaal kunnen begrijpen. Er heeft zich een stevige vriendschap ontwikkeld.

Viggo adoreert Indra en dus wil hij doen wat zij doet, hebben wat zij heeft. Wanneer Indra in een stuk karton bijt, dan kijkt hij daar vol interesse naar en doet het ook eens. Ook drinkt hij bij voorkeur mt Indra uit hr drinkbak. Die bak hangt in een standaard en is dus slechts bereikbaar als hij in een kast stapt, zijn voorpoten op de rand van de bak zet en ver voorover hangt. Dat mag de pret niet drukken. Als ik niet uitkijk klimt hij tijdens Indra's maaltijd in haar  voerbak, in diezelfde standaard, waarop Indra een stapje achteruit doet en wacht of haar vriend nog wat overlaat...

 een speelgoedmuisje onder Indra's oksel
Viggo vecht met de teddybeer van Indra en weet deze - groter dan hijzelf - zelfs te versjouwen! Indra pakt op haar beurt graag het speelgoedmuisje van Viggo. Het muisje tussen haar voortandjes aan het staartje vasthoudend, zwaait ze er mee voor Viggootjes hoofd. Het uitdagende spel "Ik heb een speeltje, kom je het met me delen?" wat ze zo graag met honden speelt, heeft ze Viggo zo ook geleerd.
Wanneer Viggo zelfstandig met zijn muisje speelt, door deze met behulp van tikjes over de vloer van de kamer te sjoelen, sluit Indra vaak aan. Dan geeft ze met haar neus het kleine muisje ook een zetje, waarna ze nadrukkelijk Viggo weer een kans geeft er een tikje tegen te geven. Om en om duwen ze zo het muisje voort...

Naast deze zoete spelletjes gaat het er regelmatig ook zeer ruig aan toe tussen die twee. Inmiddels weet ik dat het er beduidend gevaarlijker uit ziet dan het werkelijk is. Viggo bespringt Indra's hoofd, met name als ze ligt. Met grote scheve sprongen en veel bravour duikt hij er bovenop en klampt zich met 4 pootjes om haar neus vast. Dan begint een vervaarlijk uitziend spel, waarbij hij haar hoofd met zijn voorpootjes stevig vast houdt, met zijn achterpootjes trappelt en onderwijl her en der bijt. Een spel zoals katten dat samen spelen. Dat blijkt hij gelukkig keurig te doseren. Zijn naar achteren getrokken oren maken een woeste indruk en zijn (geknipte) 'wapens' zo vlak bij haar ogen heb ik moeten leren vertrouwen. Na veelvuldig te hebben gevoeld hoe woest hij werkelijk met haar om gaat kan ik niet anders dan concluderen dat hij een uitstekend acteur is.
Indra vindt het een geweldig spel en als puntje bij paaltje komt kan ze zich gemakkelijk uit zijn houtgreep ontworstelen door zich terug op haar buik te draaien en eventueel op te staan. Ook een zwaai met een voorpoot is afdoende om hem een zwieper te geven.

Samen spelen, samen slapen, samen eten. Alles is leuk, als het maar samen is. En ook daar zijn ze het samen over eens.

 

10-06-2007


Viggo

Omdat we heel erg genieten van onze deeltijd-poezen hebben we vandaag een katje gekocht. Viggo heet hij (uitspraak: Viegoo). Viggo is geboren op 19 april en dus 7 weken oud.

Indra speelt dolgraag, ook met katten. Ik zocht dus een katje wat daar lol in zou hebben. De keuze is dan ook op hem gevallen vanwege de opvallend onverschrokken en zelfverzekerde indruk die hij maakte. Ook een echte ridder dus!
Daarnaast heb ik de hoop dat een ontspannen kat ook een goede bijdrage leveren kan aan de socialisatie van de pups tzt.

Viggo heeft nog geen uur na binnenkomst - een uur na zijn 1e ontmoeting met het fenomeen 'hond' -  vriendschap met Indra gesloten. Ze genieten sindsdien beiden enorm van het gezamelijke spel en elkaars gezelschap. We zijn heel blij met hem!

 
Klik voor meer kiekjes van dit komisch duo
 

31-05-07
Ballenboer

Kent u de vriendelijke vrouwenstem die door een groot warenhuis omroept "Willen de ouders van Cindy zich melden bij de informatiebalie? Cindy wil graag opgehaald worden uit het kinderparadijs". Deze mededeling betekent dat Cindy zich heeft vermaakt in een ballenbak en nu uitgespeeld is. Ik moet altijd glimlachen om deze boodschap. Mocht mijn meisje er in spelen, dan zou ik tot sluitingtijd kunnen wachten en langer...

Indra is wat ik noem een ballenboer. Ze traceert ze overal & onmiddellijk.
In de gang liggen een paar ballen bijn, onder de kapstok. Dat is makkelijk wanneer ik besluit even een spel met haar te doen op het veld achter het huis. Terwijl Indra staat te wachten tot ik m'n schoenen en jas aan heb, lonken ze naar haar. Ze staart naar hen en vermand zich dapper, want ze mag ze niet zelf daar vandaan pakken. Haar hele gezichtsuitdrukking verraad de mate waarin ze in beslag genomen wordt door die bolronde voorwerpjes. Haar onderste oogleden, wangetjes en bovenlippen laat ze 'hangen', terwijl ze enige afstand bewaart tot de voor haar bekkie geschapen kostbaarheden, waar ze haar blik niet vanaf kan houden. Zo nu en dan beland er op miraculeuze wijze plots toch eentje in haar mond...

Nu is het Indra bekend dat op die plek enkele ballen liggen, maar naast deze exemplaren hebben we ook een emmer tennisballen. Tennisballen kopen we nooit. Sterker nog, we spelen er evenmin mee, omdat ze schadelijk zijn voor de tanden. Toch is ze er dl op. En daarom gaat er bijna geen wandeling voorbij zonder dat ze tenminste 1 tennisbal vindt. In struikgewas, op een veld of tussen riet. Die dingen treft ze werkelijk overal. Soms gaat ze in eens vol in de rem, keert en duikt ergens hoog gras of een rietkraag in. Bijna zeker is dan dat ze daar dan een tennisbal heeft getraceerd.

Heel gave ballen die ze uit zichzelf meeneemt tot in de auto mogen mee naar huis. Daar gaan ze in de 'ballenemmer'. Die emmer weet Indra uiteraard heel goed te staan. Het moet voor haar een raadsel zijn waarom de baas l die dingen voor zichzelf houdt.
Maar sinds kort heeft de ballenemmer een bestemming. Indra mag er eentje uit nemen als ze een bijzondere prestatie heeft laten zien. Dat betekent dat er ook op een training soms een emmertje mee gaat. Een onderdeel van de pret blijkt namelijk het uitzoeken.
Ach, wie herinnert zich niet de snoeptrommel waaruit je n snoepje mocht kiezen. Dat was toch inderdaad veel feestelijker dan het aangereikt krijgen van eenzelfde snoepje? Met de grootst mogelijk zorg kiest Indra er eentje. Vaak zit die een beetje onderop en moet ze dus eerst even een aantal balletjes er uit nemen en terzijde leggen of tenslotte zelfs het emmertje omkieperen... Het zorgvuldig geselecteerde exemplaar brengt ze verheugd en wordt een keer gegooid.

Indra in een ballenbak... Het zou haar van harte gegund zijn!
 
20-05-07
Zo baas zo hond?

Vandaag zijn we naar de clubmatch geweest. De clubmatch is de jaarlijke hondenshow die de rasvereniging organiseert voor het ras. Het is buiten op een veld. Er zijn allerlei kraampjes met leuke speeltjes, trainingsmateriaal en lekkernijen voor de honden.
De jachtcommissie van de FRC organiseert altijd een leuk proefje op allerlei niveau's, waar je in ongedwongen sfeer kunt kennis maken met jachttraining, maar ook even een leuk proefje kunt doen als je hond al gevorderd is.
En met honderden deelnemende Flatcoateds en daarnaast vele 'slechts' bezoekende bij elkaar, is het een enorm feest! Op een enkeling na zijn ze allemaal goed gemutst, in voor een geintje en hebben de wens alle anderen even te kussen...
De mate waarin ze in staat zijn lol te maken en een ander plezier te gunnen is bewonderenswaardig. Als een ander bijvoorbeeld een speeltje of wat lekkers heeft, wordt er verheugd naar gekwispeld. Het wordt de ander zeker niet misgund, maar ze zouden er zelf dol graag k van genieten. Bij het jachtproefje was steeds n hond tegelijk aan de beurt, terwijl in de wachtkamer ongeveer 15 honden verheugd de aktiviteiten van de werkende hond zaten te volgen.
Bewonderenswaardig zei ik, maar geen wonder, gelet op het doel waarvoor de Flatcoated gefokt is en de omstandigheden waarbinnen hij als jachthond zou moeten kunnen funktioneren.

Ons ras geeft een goed voorbeeld: samen hobby's, interesses en het plezier delen en elkaar het succes gunnen, vrij van vals gedrag.
Tav omgang met hen die dat niet lukt, is opnieuw de Flatcoated een goede raadgever: negeren, er uit de buurt blijven en elders, met beter gestemden, een feestje bouwen.
 

30-04-07
Koninginnedag

  

  

Da's hoe een Wetcoated Retriever koninginnedag viert...
 

21-04-07
Spelen


Indra is helemaal speel-verslaafd, je kunt haar er voor wakker maken. Ze staat met die gedachte op en ze gaat er mee naar bed...
Waar veel honden, of toch zeker de retrievers, te paaien zijn met wat lekkers, lukt je dat met Indra beduidend succesvoller met een spel. Maakt niet uit welke spel, of het nu een apporteerspel is, een trekspel, een zoekspel of een flinke stoeipartij, Indra vindt het super en raakt het nooit zat.
Maar ja, zelf wil en moet ik ook wel eens even net spelen, dus is Indra al als puppy begonnen met het bedenken van haar eigen spelletjes.

Ze kan uren zeer zoet zelfstandig spelen. Op haar rug rollend met een speeltje tussen haar voorpoten en die dan opgooien, in de mond nemen, laten "ontsnappen" en weer "vangen"...
Fascinerend vindt ze het met haar bal in diep water te gaan en daar haar bal onder water los te laten, zien hoe die weer omhoog floept. Al 2 jaar lang bestudeerd ze dit regelmatig.
Eindeloos leuk vindt ze het ook haar bal te laten "ontsnappen" op een schuine helling, van een randje af of in stromend water, waardoor die "vlucht" en als de wiedeweerga gevangen dient te worden.

Dat ontsnap-spel leidt er natuurlijk zo nu en dan toe dat de bal wat l te succesvol ontsnapt... Soms is de stroming in water sterker dan Indra had ingeschat, soms zakt de bal diep in de zandwand van de duinrand terwijl Indra 'm achterna spurt en soms "verliest" ze 'm in het schuim in de branding, waar je werkelijk niets kunt zien of ruiken... Het spel loopt dus niet altijd volgens planning, want het is absoluut niet haar bedoeling werkelijk haar bal kwijt te raken. Zeer gedreven en volhardend wordt er dan gezocht. Nooit gaan we zonder onze bal huiswaarts.
Andersom gebeurt ook, het spel lukt niet altijd, zo ook vanavond. Indra stormde met haar bal de zee in. Ze legde daar de bal in het water en keek even een andere kant op, het is een hele poppenkast. Uit haar ooghoekjes spiedde ze even naar de bal, maar die dobberde zachtjes naast haar. Ze stond n.l. in rustig water, tgv het zandbankje achter haar. Indra wachtte en wachtte, steeds weer even spiedend... Tenslotte prikte ze een paar keer met haar neus in het water, vlak naast de bal, maar niks hoor, de bal bleef kalmpjes naast haar dobberen. Dan maar weer oppakken en verderop nogmaals proberen. Want ontmoedigen laat ze zich niet!
 
14-04-07
Zeehond!

We wandelen bijna dagelijks op het strand en toch staat Indra ieder keer weer verheugd uit het autoraampje te kijken als we Egmond in rijden. Iedere keer weer doet ze alsof ze hier lange tijd niet geweest is en stormt bij aankomst een aantal keren kei-hard het strand af richting zee, en terug.
Nu is het zonnig en warm. Plots liggen er op 'ons' strand allemaal mensen, met blote buiken, anderen doen balspelen samen of bouwen een zandkasteel. Indra vindt het verbazingwekkend. Ze stapt er brandend van nieuwsgierigheid tussendoor. Soms moet ik even "Indra?" zeggen om haar er van te laten weerhouden haar neus in andermans zaken te steken, tassen wel te verstaan.
Eenmaal dicht bij zee, de ergste drukte achter ons gelaten, heeft ze nog maar 1 ding in haar gedachten: "spelen!!" Ze rent verheugd door het water, zwemt wat en verzint allerhande brave dingen om een bal mee te verdienen.

Als je een Flatcoated door de branding ziet rennen die her en der plots iets vreselijks braafs doet, dan heb je waarschijnlijk Indra gezien. Ze stort zich neer als gaf ik het commando 'af' of gaat bijvoorbeeld plotseling, vanuit draf, ergens kaarsrecht zitten (nog nt niet saluerend), terwijl het driftig kwispelende staartje dat beurtelings links en rechts naast haar zichtbaar is, verraad dat ze zich zit te verheugen.
Vreselijk mooi volgen, wederom uit eigen beweging, is er ook zo eentje. Het ziet er allemaal enorm braaf uit, maar het is natuurlijk gewoon bedelen, hoewel in een vorm waar ik veel plezier aan beleef.

't Is door de gedrevenheid waarmee ze bezig is met het verdienen van een bal, dat ze helemaal niet heeft opgemerkt dat we vandaag opgelopen hebben met een zeehond. Werkelijk waar, van de strandopgang Egmond tot aan Castricum zwom naast ons, vlakbij, een zeehond!
 

21-03-2007

Een huis aan het strand

Najaar 2006 hebben we de achtertuin helemaal opgeknapt, onderhoudsarm gemaakt en vooral veilig voor Indra. De bedoeling is dat ze er een speelplaats heeft. Een wens die nog stamt uit de tijd dat Indraatje hier nog niet woonde. Het lijkt me heerlijk - zeker met 2 honden - als ze ook aan huis lekker kunnen spelen samen.

Nu diende de achtertuin daar al wel voor als 'k bezoek of logees had, maar najaar 2006 is 'ie hondproof ingericht.
 
Toen we bezig waren met de tuin, incl. 2 persoons zandbak, heeft Indra geregeld een helpende hand toegestoken. Ze heeft het project dus met interesse gevolgd. Daarna werd het kouder en nat. De zandbak lag afgedekt met zeil te wachten op het voorjaar. Dan zouden we er ook nog een deksel bij maken.
 .
Afgelopen week was het zo ver. We zijn begonnen aan de deksel. Indra mocht mee en die stortte zich verheugd op haar zandbak. Met vuur werd er een flink gat gespit. Zo nu en dan keek ze verwilderd op, om dan snel weer verder te werken aan de kuil... Ik schaterde het uit, de tranen liepen over m'n wangen. Wat had die meid een pret!!
Een deksel maken liep daardoor wel enige vertraging op, maar da's niet erg, dat kan ook in etappes. 

Vanuit mijn woonkamer kan ik de scheuten zand achter mijn schuur vandaan geworpen zien worden. Een volgend hondje zal ik leren het weer terug te werpen, tot die tijd is de sneeuwschuiver een uitkomst.

Toen ik gistermiddag opnieuw naar zee geweest was (1 1/2 uur rennen en zwemmen) stapte ze gelijk door het huis naar de achterdeur. Ik liet haar er uit, dat vond ik namelijk wel een mooi plan ivm het aanhangend zand... Doelgericht stapte ze om de schuur heen: "zandbak!" Ha, maar die was weer afgedekt (ivm buurkatten). Ik gooide een piepbal, waar ze hartstikke dol op is, maar gisteren even niet. Ze had de zandbak in gedachten en de piepbal kon haar nu gestolen worden.